Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Πόνος και αγάπη

Ιδέες που ενσαρκώνονται σε ξένα κορμιά.

Οικεία σώματα που είναι μακριά..

Περπατώ, χαμένη.

Ψάχνω στο βλέμμα των άλλων το βλέμμα μου ..το βλέμμα σου.

Άλλαξα το σεντόνι που κοιμόμουν. Με ενοχλούσε η ανάσα που ακουγόταν δίπλα μου.

Άλλαξα το θέλω μου για σένα... Με ενοχλούσε η ιδέα που δεν ακούω πλέον μέσα μου.

Με μάτια θολά, βλέπω καθαρά. Και δεν σε βρίσκω πουθενά εκεί.

Αξίζω τον πόνο? Ναι. Απόλυτα.

Αξίζω ό,τι μεγάλο και αληθινό υπάρχει.

Περπατώ χαμένη.

Μια ακόμη απουσία...

5 σχόλια:

evi είπε...

τα οικεία που γίνονται μακρινά, οι παρουσίες που γίνονται απουσίες...τα θέλω μας όμως εκεί πάντα. όπως και οι φίλοι.λίγοι αλλά καλοί .

Αγνή είπε...

Μέσα σε δίνες απουσιών, ανακαλύπτεις τις ρίζες των θέλω..

Οι φίλοι είναι όμως εκεί.. καθένας με το δικό του τρόπο.. Απλά, ξέρεις ότι είναι εκεί...

Αγνή είπε...

Μέσα σε δίνες απουσιών, ανακαλύπτεις τις ρίζες των θέλω..

Οι φίλοι είναι όμως εκεί.. καθένας με το δικό του τρόπο.. Απλά, ξέρεις ότι είναι εκεί...

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Όποιος αξίζει το μεγάλο πόνο, αξίζει και όλα τα Μεγάλα και τα Ωραία της ζωής.
Και ναι! Οι φίλοι είναι πάντα εκεί ή πάντα εδώ.

Αγνή είπε...

Φαίδωνά μου,

Μέσα από τον πόνο, άλλωστε βρίσκει κανείς τη χαρά. Κι αν η χαρά είναι να ανακαλύπτεις το ψυχικό δόσιμο ανθρώπων που διαφορετικά μπορεί να μην είχε επιτραπεί να τους γνωρίσεις πέρα από μια επιφάνεια..και πάλι θα το πω! Χαλάλι ο πόνος!!

Αναγνώστες

Συνεργάτες