Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις;

Προχθές, παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδας με τίτλο "Επιστροφή στον παράδεισο" του Φίλιπ Ρίντλεϋ. "Σε καμένα σπίτια, ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια, σε μια περιοχή γεμάτη συμμορίες, σε μνήματα και στα γκράφιτι του Bethnal Green, μιας φτωχής γειτονιάς του Ανατολικού Λονδίνου εκτυλίσσεται η υπόθεση του έργου όταν ο γοητευτικός και απροσπέλαστος Τράβις Φλαντ μετά από μακρινή απουσία επιστρέφει στον τόπο του ψάχνοντας επαφή με το ιδανικό παρελθόν και το διαφορετικό παρόν….. Περιπλανώμενος στο νεκροταφείο συναντά τη νεαρή Ρίο, αρχηγό συμμορίας η οποία ψωνίζει πελάτες και του δίνει ραντεβού σπίτι της… ένα ραντεβού που μεταλλάσσεται σε λαβύρινθο σειρήνων και αναμνήσεων αφού και η Τόρτσι Σπαρκς, μια εξίσου γοητευτική γυναίκα ανάμεσα στον αληθινό και στο φανταστικό κόσμο του πριν και του τώρα, η γιαγιά της Ρίο, φτιάχνει τα συστατικά ενός απίθανου κοκτέιλ ζωής, βίας, θανάτου και νοσταλγίας… Η επιστροφή όμως έχει πάντα ρίσκο…. Όπως και η ζωή….. ειδικά για όσους την γνωρίζουν από την «άλλη μεριά»…. Όταν αυτοί οι άνθρωποι συναντιούνται, εξερευνούν τον παράδεισο με τον δικό τους κώδικα…. No mercy" .(http://www.dramastudio.gr/?p=436). Η παράσταση ήταν καλή, κυρίως λόγω ενός πολύ δυνατού και αρκετά προχωρημένου κειμένου,( για κάποιους/ες στο μέγεθος του σοκαριστικού).
Η παράσταση με έκανε να σκεφτώ αυτή την ανάγκη όλων μας να αναλογιζόμαστε «χρυσές εποχές» που περάσανε. Σε πολλές συζητήσεις είτε με φίλους είτε με ανθρώπους που γνώρισα στη δουλειά μου, ακούω φράσεις του στυλ: «Τότε που είχα αυτή τη δουλειά, ήμουν καλά. Θα μπορούσα να…», «Με τον/την τάδε που ήμασταν μαζί περνούσα τέλεια. Καμία σχέση με την τωρινή μου σχέση που βαριόμαστε πολλές φορές», «Όταν ήμουν 25 χρονών, που ήμουν αδύνατος/η, περνούσα τέλεια, είχα επιτυχίες» κλπ κλπ. Για να μη μιλήσουμε για τη «χρυσή μεταπολεμική εποχή», για τη «χρυσή εποχή του ρομαντισμού», τη «χρυσή γενιά του Πολυτεχνείου», τη «χρυσή εποχή της ντίσκο», και πάει λέγοντας. Κι όλοι/ες γυρνάμε τρέχοντας στο παρελθόν, εγκαταλείποντας και υποτιμώντας το ζωντανό εδώ και τώρα μας.. Τι ψάχνουμε στα περασμένα μεγαλεία; Ίσως μια ελπίδα, ίσως μια άλυτη ενοχή, ίσως μια εκτόνωση εγωισμού. Και παραμελούμε τον /την τωρινό σύντροφο, ξεχνώντας να τον/την κακομάθουμε, βαριόμαστε την τωρινή δουλειά μας, γκρινιάζουμε για την τωρινή κατάσταση ανεργίας μας, αποφεύγουμε τις τωρινές «βαρετές» παρέες μας… και είτε αναπολούμε τις μεγάλες στιγμές, είτε προσδοκούμε το λαμπρό μέλλον. Αν όμως υπήρχε μια μηχανή του χρόνου και ταξιδεύαμε στην «χρυσή εποχή», θα βλέπαμε καθαρά αυτά που έλειπαν και νοσταλγούσαμε και τότε, που μας έκαναν να μελαγχολούμε. Φτάνοντας δε πίσω, στην εφηβική ηλικία, που οι μνήμες είναι λίγες, θα πιάναμε τον αλαζόνα χαρακτήρα μας και πάλι να λέει: «Δε θα γίνω 18 ετών? Θα κάνω …και θα είμαι…...». Και περνάει το εδώ και τώρα, τόσο γρήγορα.. και το προηγούμενο δευτερόλεπτο ίσως να γίνει η "μεγάλη στγμή" που θα αναλογιζόμαστε στο επόμενο!!Και φεύγουν οι γλυκές στιγμές ανίας, οι σταθερές λειτουργίες της ρουτίνας, οι καλές στιγμές της παρέας ή της ομάδας δουλειάς..Παρόλ'αυτά,όλοι/ες μας, κάποιες φορές, απλά .. το αφήνουμε να περνάει! Μου είναι πολύ δύσκολο, φίλοι/ες, να πιστέψω ότι τελικά, «είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις»…

5 σχόλια:

Ευρύνοος είπε...

πόση αλήθεια κρύβουν μέσα τους όλα τούτα τα λόγια..

πάντα ανικανοποίητους πόθους έχουμε.. ελπίζουμε.. κυνηγούμε..

πάντα αυτό που δέν μπορούμε να φτάσουμε..

κι όμως.. εκεί.....

πότε θα κατανοήσουμε οτι το εδώ και το τώρα είναι θεικά..

είναι μοναδικά και δεν θα επιστρέψουν ποτέ.. μα ποτέ..

ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ είπε...

καθημερινά βλέπω τριγύρω μου ανθρώπους των... περασμένων μεγαλείων που διηγώντας τα να κλαις! Κι έτσι, αφήνουν τον πραγματικό χρόνο να κυλάει παθητικά ανάστροφα. Πληγώνονται βλέποντας την απώλεια της μικρής και σύντομης ζωής τους. κι όπως ο Σαίξπηρ πριν πολλά χρονάκια είπε, "μόνον τους μωρούς μπορεί να πληγώσει ο χρόνος".

Τ σέβη μου στις αριστο-τέλειες γυναίκες του Βορρά!

Αγνή είπε...

Φίλε Ευρύνοε, κάπως έτσι σκεφτόμουν κι εγώ!! Μπήκες ακριβ'ως στη σκέψη!!

Φίλε Πάνο, ανησυχήσαμε!!Δεν είδαμε σχόλια σου και τρομάξαμε: λέμε γριπώθηκε!!Ευτυχώς όμως ούτε ο ιός της γρίπης, ούτε ο χρόνος σε πλήγωσε!!

Την αγάπη μας στο Νότο, να περνάτε καλά!!

evi είπε...

Η Κική Δημουλά γράφει στην Εφηβεία της Λήθης :

"Δουλικά περιστρέφομαι
γύρω απ'αυτούς τους κόλακες του χρόνου που
χάριν συντομίας τους ονόμασα μνήμη."

Είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις Αγνή. Είναι μια ΄δουλική΄σχέση που χρειάζεται ψυχική δύναμη, μη σου πω μια μορφή απεξάρτησης για να απαγγιστρωθείς και να προχωρήσεις μπροστά .Και δεν την έχουν όλοι αυτή τη δύναμη.

LENA είπε...

ΤΩΡΑ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΓΝΟΥΛΑ ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΚΑΛΥΨΕ.....

Αναγνώστες

Συνεργάτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου