Γραφω σημερα με αφορμή την πρεμιέρα της σειράς της ΕΤ1
"Καρυωτάκης" που θα έχει θεμα τη ζωή του ποιητή -γιατί σίγουρα υπάρχουν και αξιόλογες σειρες στην τηλεόραση και θελω να πιστευω οτι αυτη θα είναι καλογυρισμένη. Απο οσα ειδα και ακουσα παντως δειχνει προσεγμενη δουλεια με 'κινηματογραφικά στοιχεια και καλους ηθοποιους.
Ο Καρυωτάκης που πολλοι τον εχουμε ακουσει απλα σαν εναν απελπισμενο ποιητη που τελικα επελεξε τον θανατο από τη ζωή , με τον τρόπο γραφής του δημιούργησε σχολη στην ελληνική λογοτεχνία.
Ο Κώστας Καρυωτάκης γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1896 και έδωσε τέλος στη ζωή του αυτοκτονώντας με ένα πιστόλι στην Πρέβεζα το 1928.
Δούλεψε σαν δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και σε διάφορες πόλεις, με τελευταία την Πρέβεζα. Μισουσε τη δουλεια του και εψαχνε απεγνωσμενα διοδους διαφυγης απο τη μιζερια.
Ο Καρυωτάκης γράφει σε όλη τη σύντομη ζωή του και δημιουργεί ένα καταπληκτικό ποιητικό έργο. Η απαισιόδοξη ποίηση του είναι χάρη στην ιδιοφυΐα του, μοναδική σε νοήματα και σε στιχουργική αξία και τον κάνει αδιαφιλονίκητο αρχηγό αυτής της απαισιόδοξης τάσης στα ελληνικά γράμματα που επικράτησε για αρκετά χρόνια την δεκαετία του 20, αμέσως μετά την Μικρασιατική καταστροφή.
Ο Καρυωτάκης δεν φέρνει τίποτε καινούργιο στην ελληνική ποίηση, την φέρνει όμως κοντά στον ανθρώπινο πόνο. Ο ευαίσθητος ψυχισμός του τον φέρνει στο πλευρό του κάθε ανθρώπου που υποφέρει από την περιβάλλουσα βλακεία.
Η ποιηση του Καρυωτάκη είναι ξεχωριστή γεμάτη σαρκασμό .
Ακουστε ένα απο τα πιο αγαπημενα μου ποιηματα "Πρεβεζα" ενας τοπος που τον σημαδεψε και εκει τελειωσε τη ζωή του. Ποσο επικαιροι ειναι οι στιχοι του και η περιγραφη του τοπου και της μιζερης πραγματικοτητας που βιωνει ειναι μοναδικη .
Περπατώντας αργά στην προκυμαία.
"υπάρχω;" λες, κι ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς,
ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Ὁ Καρυωτάκης δὲν ἀντιγράφεται. Καλὸς ἢ κακός, μικρὸς ἢ μεγάλος, ἀποτελεῖ μιὰ ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα, μοναδικὴ στὴ λογοτεχνία μας. Ἡ γοητεία τοῦ στίχου του εἶναι μιὰ νοσηρὴ καὶ ὀδυνηρὴ γοητεία, ποὺ διατηρεῖ ἀκατάκτητη τὴν ἰδιοτυπία της.
(Ἰ. Μ. Παναγιωτόπουλος)
[...] «Μόνο, λοιπόν, καταφύγιο μένει ὁ θάνατος, καὶ μόνο ὅπλο κατὰ τῆς ζωῆς, ὅσο ζοῦμε, καὶ μόνη ἀνακούφιση, ἡ εἰρωνεία. Ὁ Καρυωτάκης εἰρωνεύεται τύπους, πράγματα, καταστάσεις, ὅ,τι ξυπνᾷ τὴν ὀργή, τὸν οἶκτο του, τὴν ἀηδία του. [...] Κάτω ἀπὸ τὸ γέλιο του μαντεύει κανεὶς τὴ σύσπαση τοῦ πόνου, ἡ εἰρωνεία του δὲν εἶναι παρὰ ἕνας πνιγμένος λυγμός.» (Κλέων Παράσχος, «Κυριακὴ τοῦ Ἐλευθέρου Βήματος», 15 Ἰανουαρίου 1928)
Αυτα .....- ελπιζω να μη σας κουρασα αλλα η ποιηση ειναι η μεγαλη μου αδυναμια . Μακαρι η σειρα της ΕΤ1 να ειναι ανταξια του θεματος της.
