φίλος, ά-φιλος

φίλος,

χαρά και λύπη .

φίλος,

χαρά ;

λύπη ;

φίλος ;

ά- φίλος ,

ξέ- φίλος,

έκ- φίλος.

_____________________

δείξε μου το flashάκι σου ...

δείξε μου το φλασάκι σου ... να σου πω ποιός είσαι . Η τεχνολογία προχωρά - η τέχνη αλλά και η φαντασία δε θα μπορούσαν να λείπουν από τα φλασάκια που αποθηκεύουμε και μεταφέρουμε τα αρχεία μας .

μερικές εντυπωσιακές, και πρωτότυπες ιδέες για να είστε όχι μόνο εξοπλισμένοι από τεχνολογικής απόψεως αλλά για να δίνετε ''εμμέσως πλην σαφώς' το μήνυμά σας , αφήνοντας στους άλλους να δουν μια και μια πτυχή του χαρακτήρα σας και των προτιμήσεων σας :

για οικολόγους , για φυσιολάτρες και για όσους αγαπούν την ξυλογλυπτική και την κατασκευή επίπλου.

για όσους και όσες αρέσει το αλκοόλ - ή θέλουν με έμμεσο τρόπο να προτείνουν στη/ στον συνάδερφο του διπλανού γραφείου " πάμε για ποτό το βράδυ; " για όσους και όσες βάζουν πάνω απ' όλα τα χρήματα - εμμέσως ρωτούν 'πόσα βγάζεις ετησίως;" το μήνυμα που δίνει αυτή η πρόταση : είμαι πάντα κομψός , στην τρίχα - (μην τολμήσεις να βγεις μαζί μου με αθλητικά και αχτένιστη ) ...

μπορεί να είμαι φαν της τεχνολογίας ... αλλά είμαι ρετρό τύπος ( δεκαετία 80'ς και backwards)

σε καιρό κρίσης ... εγώ τρώω μόνο σούσι αγάπη μου ... το μανταλάκι ... δηλώνει ότι εκτός από τα εμφανή προσόντα μου, είμαι εξαιρετικά καλή νοικοκυρά και οργανωτικός τύπος ...δηλαδή κορίτσι για σπίτι !

1 . let me be your teddy bear .... 2. κρύβω ένα παιδί μέσα μου ... δηλαδή χρειάζομαι στοργή και προδέρμ

μένει σε σας να αποφασίσετε το ανάλογο φλασάκι ... η επιλογή δική σας !

να είστε καλά φίλοι και φίλες - περιμένω τις προτιμήσεις σας .

το πουκάμισο το θαλασσί

Το πουκάμισο το θαλασσί, που σου πάει τόσο,

που μ' αρέσει να το φοράς, που τονίζει το χρώμα των ματιών σου,

και θέλω να σε αγκαλιάζω μόλις γυρίζεις από τη δουλειά ... και θέλω αυτή η υπέροχη αίσθηση, η μοναδική ...

να μην χάνεται, να μην την καταστρέφει τίποτα ... ούτε ακόμα και ο ιδρώτας σου που όσο καλοκαιρίαζει .... ε μυρίζει λίγο βαριά αγάπη μου ....

ορίστε!!! .... βρήκα τη λύση του προβλήματος, που θα κάνει το θαλασσί σου πουκάμισο μυρίζει μόνο ροδοπέταλα :

και σας μεταφέρω την ευχάριστη είδηση από το Κυριακάτικο Βήμα - http://www.tovima.gr/science/article/?aid=389463

Πουκάμισο από... ροδοπέταλα

Ενα πουκάμισο κατά της κακοσμίας του σώματος δημιούργησε η ιαπωνική εταιρεία Κracie. Το Οtoku Κaoru- που στα ιαπωνικά σημαίνει άνδρας που μυρίζει ωραία- είναι ένα πουκάμισο υψηλής τεχνολογίας, ενισχυμένο σε συγκεκριμένα σημεία με μικροκάψουλες που κατά την τριβή τους με το δέρμα απελευθερώνουν ένα διακριτικό, ευχάριστο άρωμα ρόδου.

Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία, η τεχνολογία που κρύβεται στην ύφανση είναι σχεδιασμένη ώστε να ενεργοποιείται μόνον όταν έρχεται σε επαφή με το δέρμα, ενώ θα μπορεί να αντέξει ως και 10 πλύσεις.

Η τιμή του ανατρεπτικού Οtoku Κaoru, το οποίο θα μπορούσε να βγάλει από τη δύσκολη θέση αρκετό κόσμο με προβλήματα εφίδρωσης, θα αγγίζει τα 35 δολάρια- δηλαδή περίπου 26 ευρώ. Δεν αποκλείεται μάλιστα σύντομα η εταιρεία να προχωρήσει στην κατασκευή μιας σειράς t-shirt ή άλλων ρούχων με την ίδια τεχνολογία.

Πριν από λίγο καιρό, η Κracie είχε παρουσιάσει μια αρωματική τσίχλα της οποίας η μυρωδιά απορροφάται από τον πεπτικό σωλήνα και στη συνέχεια απελευθερώνεται από το δέρμα. Η επιτυχία της μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη ώστε τα αρχικά αποθέματα εξαντλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ και η εταιρεία «έτρεχε και δεν έφθανε» για να ανεφοδιάσει την αγορά. Να λοιπόν η ευχάριστη είδηση της ημέρας ...

και τώρα μπορείτε άφοβα να πείτε όταν τον βλέπετε να προβάλλει στην πόρτα με το

πουκάμισο το θαλασσί

" θα 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη "

σάμαλι : ή αλλιώς ξεχνάω

ίσως θα περιμένατε κάποια συνταγή ή κάτι τέτοιο να βρείτε κάτω από ένα τίτλο 'σάμαλι'

ε, όχι λοιπόν, δε συνηθίζουμε να βάζουμε συνταγές εδώ. Υπάρχουν άλλωστε φίλοι και φίλες σε άλλα μπλόγκ που είναι τόσο καλοί στις συνταγές και στα μαγειρέματα, που δε θα υπήρχε λόγος να επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο.

σάμαλι - ή αλλιώς ξεχνάω ...

τρώω ένα άκρως ευεργετικό , ηρεμιστικό και καταπραϋντικό κομμάτι σάμαλι, αγορασμένο από γνωστό παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης, και αυτόμάτως , ως δια μαγείας εξαφανίζονται βασανάκια και καϋμοί, ξεχνάω προβλήματα και έννοιες. και καθώς τα σκέφτομαι αυτά, τρώω και το δεύτερο κομμάτι σάμαλι για να εξαλοίψω εντελώς - για τις επόμενες ώρες τουλαχιστον- από προσώπου γης , όλους όσους με ενόχλησαν, με στεναχώρησαν, με προβλημάτισαν.

Οι θαυματουργές ιδιότητες αυτού του γλυκού είναι απίστευτες σας πληροφορώ: από την πρωτη κιόλας κουταλιά ή πηρουνιά - όπως βολεύεται ο καθένας- η γλύκα, το άρωμα και η απόλαυση που νοιώθεις, εξανεμίζουν κάθε αρνητική σκέψη , και σε μεταφέρουν σε κόσμους γλυκούς... ξεχνάς πραγματικά .. και μόλις πάει να έρθει μια σκούρη, μελανή εικόνα - ωπ... τρως αλλο ένα κομματάκι και ξαναγλυκαίνει η σκέψη σου ...

θεϊκό γλυκάκι το σάμαλι, αλλά ας μην αδικήσουμε και άλλα γλυκάκια με εξίσου θεραπευτικές και ηρεμιστικές ιδιότητες, όπως η κλασσική σοκολάτα , - η αγαπημένη μου είναι η ΙΟΝ αμυγδάλου - αλλά ενίοτε έχω δοκιμάσει και άλλες με καλά αποτελέσματα- και επίσης οτιδήποτε συροπιαστό και λαχταριστό κάνει καλή και αποτελεσματική δουλειά .

πρέπει να πω, ότι αν το τρώς μέσα από το κουτί , με όλα το σιρόπι να κυκλοφορεί και να γλυκαίνει την πηρουνιά σου και κατ' επέκταση τη σκοτεινή , άγευστη ζωή σου, είναι ακόμα καλύτερο το αποτέλεσμα. Ειδικά τελειώνοντας , μπορείς να στριφογυρίσεις το κομμάτι σάμαλι μέσα στο υπόλοιπο σιρόπι και να κρατήσει η γλυκιά απόλαυση για περισσότερο - οπότε καλό είναι να αποφεύγονται τα πιατάκια και να τρώγεται απευθείας από το κουτί - άλλη άισθηση .

Τώρα θα μου πείτε - παχαίνει , παίρνεις θερμίδες κτλ, κτλ... όχι, όχι, καθόλου σας πληροφορώ ... άλλωστε όλα λειτουργούν ισοσταθμιστικά σ' αυτή τη ζωή - κάτι κερδίζεις - κάτι χάνεις ... απλά επιλέγεις τί και πόσο. και κλείνοντας να πω μιας και αναφέρθηκα στο αγαπημένο μου γλυκό , ότι το σάμαλι, κουβαλάει για μένα και πλήθος εικόνων και αναμνήσεων, τότε που το αγόραζα από τον υπέροχο πλανόδιο πωλητή που τριγυρνούσε στα σοκάκια της πόλης με εκείνο το επιπλάκι - βιτρίνα με την καμήλα επάνω, και το τύλιγε στα τετραγωνισμένα άσπρα χαρτάκια - εκείνο ήταν το καλύτερο σάμαλι που έχω δοκιμάσει . Δυστυχώς πάνε μερικά χρόνια που δεν τον έχω δει στην αγορά της πόλης .... και επειδή μια συννεφιά μου ήρθε πάλι... πάω να αποτελειώσω το μισό τελευταίο μου κομμάτι σάμαλι , που με περιμένει στο κουτί βουτηγμένο στο σιρόπι ...

καλό , γλυκό σαββατοκύριακο φίλοι και φίλες ... και εχθροί ...

το σίδερο

δύσκολη υπόθεση το σιδέρωμα ...

δύσκολη από πολλές απόψεις - πιέτες , τσάκιση , ιδιότροπα υφάσματα ... έχω ξαναγράψει γι αυτό, αλλά μου αρέσει να επιστρέφω σε μερικά θέματα .

η μιζέρια και η μούχλα

διαπίστωσα εσχάτως ότι η μιζέρια είναι σαν τη μούχλα.

Είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται, προχωράει μέχρι να φτάσει στην τελική φθορά . Και για να καταλάβετε τι εννοώ , σκεφτείτε τον μίζερο άνθρωπο, σαν ένα πορτοκάλι .

Το πορτοκάλι αρχίζει σιγά σιγά να μουχλιάζει ... Και ο μίζερος άνθρωπος γίνεται όλο και πιο μίζερος.

Επίσης, όπως και η μούχλα, έτσι και η μιζέρια είναι κατάσταση κολλητική. Δηλαδή, οι μίζεροι άνθρωποι, μεταδίδουν τη μιζέρια τους και στους διπλανούς τους, όπως ακριβώς τα πορτοκάλια στο συρτάρι του ψυγείου . Και αν κοιτάξετε τους μίζερους λίγο προσεκτικά, θα δείτε ότι είναι λίγο πρασινωποί, και το δέρμα τους αρχίζει να αλλάζει. Αν τους ζουλήξει κανείς λίγο παραπάνω, θα διαπιστώσειςότι είναι άδειοι από μέσα, και το ζουμί τους έχει αρχίσει να νερουλιάζει . Και το χειρότερο ; μυρίζουν ...

αν τους πλησιάσετε θα δείτε ότι αναδύουν μια μίζερη μυρωδιά μούχλας και αποσύνθεσης .

Είναι εύκολο λοιπόν να διακρίνεις τους μίζερους - φαίνονται, μυρίζουν , είναι σε αποσύνθεση .

και μην ξεχνάτε : όπως και η μούχλα, η μιζέρια είναι κολλητική ...

Κι όμως.. είναι ο.....

Όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι ο Boy George!!!!! (??) Ο εκκεντρικός τραγουδιστής των Culture Club που σημάδεψαν την νιότης κάποιων από εμάς (ονόματα δε λέμε, μην αποκαλύπτουμε ηλικίες και κρυφές απόψεις περί μουσικής αισθητικής και ποιότητας!!)....

Βέβαια, πέρασε και χειρότερα ο καψερός.

Από τρελό πουλί της νιότης,

πέρασε μια φάση "Για δε μ' αφηνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι" ,

θυμίζοντας το Δημήτρη Παπαμιχαήλ στα 75 του και κατέληξε στο λουκ χαρωπού φαντάρου σε άδεια που είδατε στην προηγούμενη ανάρτηση.

Τι να πει κανείς!! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Για να μην μπερδεύουμε και το κεφάλι μας, ας μείνουμε στα απλά και όμορφα των Culture Club και ας αφήσουμε τα μπερδέματα για άλλους...

ΣΟΚ!!! Ποιος λέτε να είναι?

Ένα σοκ το έπαθα! Ποιος λέτε να είναι ο ομορφούλης αυτός κύριος, με τα ωραία μουσάκια και πράσινα μάτια που μας χαιρετά στρατιωτικά??! Για να βοηθήσω: δεν ήταν και φανατικός του στρατού στα νιάτα του.....

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ διαβάζει το ποίημα του

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

«ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ».

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --

την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν

ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

_______________________

το εξαιρετικό ποίημα του Καβάφη, γράφτηκε ακριβώς 100 χρόνια πριν.

ακούγοντας και βλέποντας τα νέα, τα όσα γίνονται στην Αίγυπτο,

στην αγαπημένη Αλεξάνδρεια,

δε μπόρεσα παρά να ανατρέξω σε αυτό,

επιβεβαιώνοντας ακόμα μια φορά την επικαιρότητα και την αμεσότητα του ποιητή, τη δύναμη των στίχων του .

Και όλοι εμείς, παρατηρητές του αόρατου θιάσου, βλέπουμε κάθε μέρα την τύχη μας να ενδίδει ... και αποχαιρετούμε Αλεξάνδρειες, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι ...

- τουλάχιστον, 'αξιωθήκαμε μια τέτοια πόλι' ;

Πέτερ Λέμαν: Ένα αντίστροφο κοινωνικό παράδειγμα

Τα τελευταία χρόνια, τα Μ.Μ.Ε. προβάλλουν ιστορίες γνωστών ανθρώπων με υψηλές κοινωνικές και επαγγελματικές θέσεις που καταλήγουν σε δύσκολες οικονομικές ή ψυχολογικές καταστάσεις. Οι ιστορίες αυτές περιγράφονται με γλαφυρότατους τρόπους, σχεδόν μυθιστορηματικούς, που πετυχαίνουν να σε συν-κινήσουν και να σκεφτείς (με πανικό) ότι είναι πολύ πιθανό να χάσεις ό,τι θεωρείς δεδομένο στη ζωή σου και να βρεθείς όχι απλά στο μηδέν, αλλά και πιο κάτω ακόμη.

Δε θέλω να σας μεταφέρω άρθρα που περιγράφουν τις ιστορίες γνωστών ηθοποιών που είχαν λαμπρή ζωή και βρέθηκαν στον άσσο, ούτε γνωστών επαγγελματιών που λόγω κακής διαχείρισης πλέον βασίζονται στη καλοσύνη των φίλων τους (όπως λένε τα σχετικά άρθρα). Είναι πολύ εύκολο να βρείτε πληθώρα τέτοιων άρθρων, με ένα απλό κλικ στο Google.

Αντίθετα, σπάνια τα Μ.Μ.Ε. (ειδικότερα τον τελευταίο καιρό) προβάλλουν ιστορίες αισιοδοξίας και ανθρώπινης δύναμης, σαν αυτήν του Πέτερ Λέμαν και της συγκλονιστικής πορείας του από τα ψυχιατρεία στη θέση του Επίτιμου Διδάκτορα του τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. Αν εξαιρέσουμε το άρθρο στο Βήμα, δε βρίσκεις τη συγκλονιστική αυτή ιστορία σε καμία άλλη εφημερίδα (τουλάχιστον σε ηλεκτρονική μορφή).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς τα Μ.Μ.Ε. που αγαπούν τόσο πολύ τις ιστορίες ανθρώπων με προβλήματα και νοσηλείες σε ψυχιατρεία, δεν πρόβαλλαν περισσότερο την ιστορία του κυρίου Λέμαν, η οποία έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ό,τι οι -πλέον- κοινές ιστορίες διασήμων που κατέληξαν σε ιδρύματα παντός τύπου ;

Δεν μπορείς να μη σκεφτείς ότι -ίσως- τελικά συμφέρει να προβάλλεται η ευκολία που έχει ο δρόμος προς τον πάτο...και ίσως να μη συμφέρει πολύ να προβάλλεται η δυνατότητα της πορείας ενός ανθρώπου προς την κορυφή..

Ίσως, επίσης, εμείς να προτιμούμε τις ιστορίες πορείας προς τον πάτο...γιατί μας απενοχοποιούν, μας ανακουφίζουν και μας οδηγούν σε μια ψυχική αυτάρκεια που παρέχει η κοινωνική θέση του/της μέσου/ης Έλληνα/ίδας.

Σαν να διευκολυνόμασετε να καταλήξουμε στο εύκολο συμπέρασμα: "Όλοι/ες στο ίδιο καζάνι βράζουμε.. τουλάχιστον εγώ είμαι καλά (παρά τις κοινωνικές αδικίες, τις πιέσεις, τις ακυρώσεις που πρέπει να υποστώ)". Κι έτσι, είμαστε ευχαριστημένοι/ες στην "ασφαλή" θέση του/της μέσου/ης Έλληνα/ίδας που-πλέον- δεν έχει και πολλά να χάσει (και όπως πάει, θα έχει όλο και λιγότερα...).

Ιστορίες, ωστόσο, σαν του κυρίου Λέμαν αποδεικνύουν ότι υπάρχει και η πορεία προς τα πάνω. Υπάρχει η δυνατότητα ανατροπής κοινωνικών στεγανών. Υπάρχει η δυνατότητα μιας κοινωνικής δομής που δεν έχει σχήμα πυραμίδας, αλλά ενός γεωμετρικού σχήματος που μπορεί να σταθεί όρθιο και "ανάποδα". Υπάρχει η δυνατότητα να κερδίσει ο/η καθένας/μια αυτό που αξίζει, φτάνει να μην πάψει να το διεκδικεί.

Συγκρίνοντας την ιστορία του κυρίου Λέμαν με αυτές των πλουσίων που κατέρρευσαν, ίσως να καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι "δεν βράζουμε όλοι/ες στο ίδιο καζάνι". Ευτυχώς για εμάς, πολλοί/ές είμαστε λιγότερο φοβισμένοι/ες και περισσότερο ελεύθεροι/ες από κάποιους άλλους/ες.

Πιθανό, αυτό να ακούγεται σαν απειλή.. πιθανότερο να είναι! Ο χρόνος θα δείξει..

Όταν η γιορτή τελειώνει...

Όταν η γιορτή τελειώνει, τα πολύχρωμα λαμπάκια σβήνουν...

Το άγχος της προσμονής, οι γεμάτες λαχτάρα προσδοκίες, η ελπίδα οργάνωσης της τέλειας γιορτής σβήνουν κι αυτά..

Δεν έχει σημασία αν πέρασες όσο καλά προσδοκούσες.

Δεν έχει καν σημασία πια αν πέρασες άσχημα, μοναχικά και ανικανοποίητα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η γιορτή τελείωσε.

Αν τελείωσε με αίσθημα ικανοποίησης, ήσουν τυχερός/ή σε αυτή τη γιορτή,

αν τελείωσε με ελλιπές συναίσθημα, ήσουν απλά άτυχος/η.

Το θέμα είναι ότι τελείωσε η γιορτή..

που σε αφήνει να γυρνάς τις σελίδες του ημερολογίου, υπολογίζοντας την επόμενη γιορτή που έρχεται..

το παραμύθι της ευχής

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή, μικρή ευχούλα .

Ήταν πάντα χαρούμενη και γελαστή. Ποτέ δεν κατσούφιαζε, όσες δυσκολίες κι αν συναντούσε στο δρόμο της.

Φορούσε συνήθως το άσπρο της φόρεμα και καμιά φορά , σε γιορτινές μέρες , το κόκκινο βελούδο. Η φωνή της ήταν γλυκιά σαν κελάιδισμα πουλιού. Της άρεσε πάντα να χορεύει σαν αερικό .

Η καλύτερη μέρα της ήταν η παραμονή της Πρωτοχρονιάς . Όλοι την καλοδέχονταν στα σπίτια τους, την κέρναγαν γλυκό κόκκινο κρασί και κουραμπιέδες . Και αυτή, πάντα πρόθυμα άνοιγε το σάκο της αφήνοντας πολλές μικρές ευχούλες για τον καθένα, μια για κάθε μέρα της Νέας Χρονιάς . Μάλιστα σε μερικούς, στους πιο γελαστούς, τύχαινε να δώσει και χρυσαφένια όνειρα μέσα σε πουπουλένια μικρά σακουλάκια.

Και έτσι κυλούσαν τα χρόνια και η ευχούλα περίμενε πάντα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να δώσει χαρά και ελπίδες σε όλους.

Μέχρι που έφτασε η παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2011. Φόρεσε το κόκκινο βελουδένιο φόρεμα και γέμισε το σάκο της με ευχούλες και όνειρα. Χορεύοντας και τραγουδώντας χτύπησε τις πόρτες των σπιτιών. Όμως, όπου κι αν πήγαινε, οι πόρτες δεν άνοιγαν και κανείς δεν είχε όρεξη για ευχές. Μόνο κατάρες και μίζερα λόγια άκουγε, λόγια πικρά που πλήγωναν την μικρή ευχούλα .

"Μα τι έπαθαν όλοι σήμερα ; Που είναι τα χαμογελαστά πρόσωπα και τα γιορτινά τραπέζια; " αναρωτιόταν η ευχούλα καθώς περπατούσε την κρύα νύχτα αναζητώντας τους παραλήπτες των ευχών.

Κουράστηκε και κάθισε στο πάρκο μπροστά στη στολισμένη φάτνη . Για το 2011, κανείς δεν εύχεται λοιπόν ; κανείς δε χαμογελά ;

Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Σε λίγο θα ξεκινούσε η νέα χρονιά, και τι κρίμα ... ο σάκος της ήταν ακόμα γεμάτος . Δεν είχε δώσει ούτε μια ευχούλα .

Και τότε , να .... μπροστά της περνάς εσύ ... Είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Η ευχούλα σε κοιτάζει , σχεδόν σε εκλιπαρεί να την πλησιάσεις. Διώξε σήμερα τη μιζέρια σου και χαμογέλασέ της . Πάρε τις ευχές σου, και που ξέρεις,- αν το χαμόγελό σου είναι αληθινό, μπορεί να κερδίσεις και το πουπουλένιο σακουλάκι με τα χρυσαφένια όνειρα .

Σας αφιερώνω ανήμερα της Πρωτοχρονιάς , το

" Παραμύθι της ευχής"

Για όλους τους φίλους και φίλες μας, μαζί με πολλά πολλά πουπουλένια όνειρα για το 2011 !!!

Για όλους όσους αισθάνονται σταπατσαρισμένοι ... και δεν έχουν κουράγιο να εύχονται .

Να είστε καλά και να μην ξεχνάτε !

Η ευχούλα σας θέλει χαμογελαστούς !

Καλή , βελούδινη, πουπουλένια, ονειρική, χρονιά ....

χριστουγεννιάτικες ευχές

εύχομαι σε όλους και όλες

να ζήσετε τα χριστούγεννα αυτά σαν παιδιά ,

να χαμογελάσετε και να χαρείτε με απλά , μικρά, όμορφα -

καλά χριστούγεννα φίλοι μας ....

συνεχίστε να ονειρεύεστε

πες μου τι φοβασαι τις γιορτές

πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές...

φοβάσαι και συ τα κίτρινα φωτάκια που κρέμονται στα σκονισμένα κάγκελα των σπιτιών ;

σε τρομάζουν οι χαμογελαστοί κoκκινοφορεμένοι άγιοι στις στέγες;

κοίτα τους.. ανεβοκατεβαίνουν σε φωτεινές σκάλες χωρίς να φτάνουν ποτέ στην Καισαρεία. Μα που στο καλό θέλουν να πάνε;

και κεινα τα πλαστκά έλατα τόσο φορτωμένα τα καημένα που μου έρχεται να βγάλω όλο αυτό το φορτίο από πάνω τους, να τα ελευθερώσω.

Ασε πια τα κάθε λογής ελάφια και ελαφάκια ... λίγο στραπατσαρισμένα από την ταλαιπωρία και την πολυκαιρία με σπασμένα ποδαράκια ή ξεβαμμένα ματάκια.

Και οι γλυκανάλατες αμερικάνικες μπαλάντες στο ραδιόφωνο - εξοργιστικά μελό και εξοργιστικά πασπαλισμένα με χρυσοσκονη.Όλα.

Και οι άνθρωποι που χαίρονται χωρίς να είναι χαρούμενοι αλλά επειδή η περίσταση το επιβάλλει και ξοδεύουν τα χρήματά τους σε άχρηστα δώρα που θα χαρίσουν σε όσους αγαπούν ή πρέπει να αγαπούν επειδή και πάλι η περίσταση το ορίζει.

Και μετα όταν σβήσουν τα φώτα της γιορτής θα είναι οι νύχτες πιο σκοτεινές από πρίν...

Πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές ...

υ.γ. η ανάρτηση προβάλλεται σε επανάληψη ...γιατί εξακολουθώ να φοβάμαι τους άγιους βασίληδες στις στέγες και τα σκονισμένα ελαφάκια... και να παθαίνω αλλεργία με τη χρυσόσκονη.

δυσκολίες είπατε;

Δυσκολεύεστε ... το ξέρω . δύσκολοι καιροί για όνειρα, με το μέλλον να μοιάζει ζοφερό και απειλητικό και το παρόν να επιβεβαιώνει κάθε μέρα ότι η προηγούμενη ήταν λίγο καλύτερη και επομένως η αυριανή θα είναι λίγο ή πολύ χειρότερη. Απλή λογική θα μου πείτε ... βαδίζουμε στην καταστροφή και οι λίγο πιο αισιόδοξοι αναζητούν φως στο βάθος του τούνελ , ενώ οι υπόλοιποι προχωρούν αγκομαχώντας ... Όνειρα και σχέδια μοιάζουν όντως τη σημερινή εποχή τρελά.

Αντίθετα, ο καθένας μας αναρωτιέται τι θα του ξημερώσει.. από το αν θα απολυθεί, μέχρι το αν θα έχει μεγαλύτερη μείωση στο μισθό του. Από το που θα βρει να πληρώσει λογαριασμούς μέχρι το πως θα αγοράσει τα χριστουγεννιάτικα δωράκια στα παιδιά του. Και τι να πεις στα παιδιά ;

τι είναι κρίση ;

τι να πεις στο 6 χρονο που φοράει σκισμένα ρούχα στο σχολείο και δεν του έχουν αγοράσει ακόμα μπογιές και μαρκαδόρους ...

τι να πεις στον άνεργο γονιό που δε μπορεί να προσφέρει όσα θα ήθελε στο παιδί του ; πόσα μπορείς να κάνεις εσύ με τον μικρούλη διαρκώς συρρικνούμενο μισθό σου για τα δικά σου παιδιά και για τα παιδιά που θα μπορούσαν να είναι δικά σου; και αν βλέπεις τη ζωή σου να έρχεται τούμπα - πως το διαχειρίζεσαι ( που λέει και ένας καλός φίλος) , που βρίσκεις την ψυχραιμία και πως δίνεις και κουράγιο στους άλλους ;

και καθώς όσα είχες δεδομένα καταρρέουν το ένα μετά το άλλο ... εσύ μένεις ...

αλλά μένεις σε τί κόσμο ; διαλυμένο ; με τι προοπτικές ; και κυρίως με τι όνειρα;

και τι είναι μια ζωή χωρίς όνειρα παρά απλά γεράματα, όπως σοφά γράφει η Κ. Δημουλά. και θα μου πείτε ...τι μας τα λες τώρα αυτά .. ε κάπου να τα πω ήθελα και γω .

και επειδή μερικοί νομίζουν ότι έχουν φτάσει στο όριο του εαυτού τους και των δυνάμεών τους, δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί γιατί έρχονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες ...

και αρχίστε την εξάσκηση για ακόμη βαρύτερα φορτία

Hard Labour, Guy Stacking 20 Bricks on His Head - For more funny videos, click here

μαύρο δαγκωτό

"μαύρο δαγκωτό στον Μαυρογιαλούρο"

-πάντα επίκαιρη αυτή η ταινία .

" θα τους μαυρίσω όλους στις εκλογές "

εκφράσεις αγανάκτησης που ακούσαμε κατά κόρον και ακούμε εσχάτως από όλους και όλες τους απογοητευμένους από την πολιτική και τους πολιτικούς.

Είμαι σίγουρη ότι ελάχιστοι γνωρίζουμε την προέλευση αυτών των εκφράσεων.

Τί είναι το μαύρο δαγκωτό και πώς προέκυψε; και γιατί λέμε θα τους μαυρίσω ;

έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ;

Αν μπορούσαμε νομίζω θα παίρναμε λίγο φούμο ή καρβουνόσκονη και θα τους μαυρίζαμε κανονικά , έναν έναν . Να το φχαριστηθούμε κιόλας , να γελάσουμε και λίγο , να πάρουμε μια μορφή εκδίκησης πέστε , ικανοποίησης πέστε... δεν ξέρω τί ακριβώς αλλά μια χαρά από το μπαρούτιασμα θα την παίρναμε. Αυτό δε γίνεται στην κυριολεξία αλλά τί είναι τελικά το περιβόητο μαύρισμα στις εκλογές ;

Πάμε μια βόλτα στα παλιά να μάθουμε ...

Διαβάζοντας και πάλι (αμήν πάλι....) για τη διπλωματική - καλά μέχρι να τελειώσω θα υποφέρετε μαζί μου -but that's what friends are for after all - , έμαθα ότι παλιά, στις εκλογές δεν υπήρχαν ψηφοδέλτια. Ο λόγος προφανής αλλά και τόσο μακρινός για μας : οι περισσότεροι ήταν αναλφάβητοι οπότε το ψηφοδέλτιο πως θα το διάβαζαν ; (δεν υπήρχαν και τα γνωστά σηματάκια - ήλιοι , δάδες κτλ να διευκολυνθούν οι άνθρωποι και όπως καταλάβαινετε δύσκολα τα πράγματα με τα ψηφοδέλτια.)

Ετσι, για πρακτικούς λόγους, από το 1844 και για ογδόντα χρόνια περίπου οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν χρησιμοποιούσαν ψηφοδέλτια, για να ψηφίσουν τους κυβερνήτες τους, αλλά «σφαιρίδια», δηλ. μικρές σφαίρες από μολύβι. Η διαδικασία ήταν διαφορετική : Σε κάθε υποψήφιο αντιστοιχούσε μία κάλπη χωρισμένη στα δύο και ο ψηφοφόρος καλούνταν να ρίξει το σφαιρίδιο ανάλογα με την προτίμησή του, στη δεξιά πλευρά της ψηφοδόχου, που εξωτερικά ήταν βαμμένη λευκή, ή στην αριστερή, που εξωτερικά ήταν βαμμένη μαύρη. Αν το σφαιρίδιο έπεφτε στη δεξιά πλευρά, η ψήφος ήταν θετική, αν έπεφτε στην αριστερή, η ψήφος ήταν αρνητική.

Καταλάβατε; η κάλπη του κάθε υποψηφίου ήταν εσωτερικά άσπρη ή μαύρη δηλαδή.

Με τον τρόπο αυτόν οι εκλογείς μπορούσαν να ικανοποιήσουν όλες τις πλευρές, αφού είχαν τη δυνατότητα να «ασπρίσουν» όλους τους υποψηφίους όλων των κομμάτων. (κάτι μου θυμίζει αυτό εμένα- πώς βγαίνουν όλοι σήμερα ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα και χαμογελαστοί; ε τότε γινόταν και κανονικά) Φανταστήτε να ψηφίζεις με θετική λευκή ψήφο και τα δυο μεγάλα κόμματα ας πούμε, ρίχνοντας το σφαιρίδιο στη δεξιά λευκή πλευρά της αντίστοιχης φηφοδόχου.Έτσι τα έχεις καλά και με όλους ...και περιμένεις το ρουσφέτι σου και από τους δυο χωρίς να έχεις second thoughts.

Βέβαια, υπήρχε και η άλλη επιλογή : η δυνατότητα να τους «μαυρίσουν». Οι παροιμιώδεις εκφράσεις «έφαγε μαύρο» και «τον μαύρισα» σχετίζονται με τη χρήση των σφαιριδίων κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας.

Συχνά ήταν τέτοιος ο φανατισμός, που πολλοί ψηφοφόροι - που προφανώς είχαν λόγους να «φαίνεται» η ψήφος τους - το «έριχναν δαγκωτό», δηλ. δάγκωναν το σφαιρίδιο δυνατά πριν το ρίξουν στην κάλπη. Έτσι έκαναν κατά κάποιο τρόπο την ψήφο τους φανερή.

Την εποχή εκείνη οι γυναίκες φυσικά δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές και το μόνο πράγμα που έκαναν ήταν να είναι 'σφαιροδόχοι' - !!!! δηλαδή να δίνουν τα σφαιρίδια στους ψηφοφόρους. ....Ήταν με άλλα λόγια οι γλάστρες της διαδικασίας.

Αν και το Σύνταγμα του 1911 κατάργησε τα σφαιρίδια, αυτά χρησιμοποιήθηκαν και στις εκλογές του Μαρτίου 1912, ενώ διατηρήθηκαν έως και τις βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920. Τα χάρτινα ψηφοδέλτια χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1912 στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές. Με χάρτινο ψηφοδέλτιο έγιναν το 1920 οι εκλογές στη Θράκη και στο μέτωπο της Μικράς Ασίας.

Παλιότερα τα ψηφοδέλτια δεν τα τύπωνε το κράτος αλλά οι ίδιοι οι υποψήφιοι ή τα κόμματα: έγραφαν καθαρά το όνομά τους σε τυποποιημένα κομμάτια χαρτιού, τα οποία παρέδιδαν στα εκλογικά τμήματα. Τώρα αν ψηφίζαμε και μεις με σφαιρίδια σήμερα, μαύρο δαγκωτό θα ρίχναμε κυριολεκτικά.

φιλιά

_________________________

Οι φωτογραφίες : 1η : Αντιτρικουπική γελοιογραφία από περιοδικό του 1885. (φωτ. Γεννάδειος Βιβλιοθήκη) 2η : Προεκλογικό προπαγανδιστικό έντυπο των αναμετρήσεων Δεληγιάννη - Τρικούπη. Γύρω από τον Τρικούπη (αριστερά) περιγράφονται τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του το 1889 και συγκρίνονται με τις Δεληγιαννικές αυξήσεις στο κόστος ζωής το 1890. Δείτε πίσω από τη μορφή του Δεληγιάννη την σκιά της ανοιχτής παλάμης!!! Βέβαια η χρεοκοπία λίγο αργότερα ανέκοψε κάθε διάθεση για αστεϊσμούς . (φωτ. Συλλογή Κων. Θεοτόκη)

• από το http://www.matia.gr/7/78/7806/7806_1_06.html

• τα ιστορικά στοιχεία είναι από το http://edrana.blogspot.com/2006_10_01_archive.html

υ.γ. η ανάρτηση 'προβάλλεται σε επανάληψη' καθότι είναι άκρως επίκαιρη

Μεγαλώνεις επικίνδυνα όταν…

• Όταν τα exit poll προκαλούν ένα excitement παρόμοιο, με αυτό της Eurovision και των αγώνων της Εθνικής Ελλάδας.

• Όταν παρακολουθείς με ενδιαφέρον ειδήσεις, σχετικές με το ασφαλιστικό.

• Όταν τα φορολογικά μέτρα σου προκαλούν τεράστιο (μα τεράστιο!!) θυμό.

• Όταν βγαίνεις, πρώτο ραντεβού και συνειδητοποιείς ότι το να περιγράψεις την προσωπική σου ιστορία απαιτεί -πιθανά- την υπόλοιπη ζωή σου.

• Όταν, σε αυτό το πρώτο ραντεβού, εντέλει, έχεις χαθεί τόσο στη νοσταλγία για τα παλιά που δεν έχεις πάρει χαμπάρι ότι ο/η άλλος/η έχει ήδη «φύγει».

• Όταν, αναγκάζεσαι να αλλάξεις χρονικές σειρές και στοιχεία των παρελθοντικών ιστοριών για να βγάζουν ένα σαφές νόημα.

• Όταν ακούς ιατρικές περιπέτειες φιλών που έχεις να δεις καιρό.

• Όταν λες, με τη σειρά σου, τις δικές σου ιατρικές περιπέτειες (ακόμη κι αν δεν είναι σοβαρές).

• Όταν παύεις να παθιάζεσαι.

• Όταν συναντάς σε εξόδους σου, παιδιά των φίλων σου ή φίλους των παιδιών σου.

• Όταν όλα τα ρούχα σου είναι σχεδόν τα ίδια ή εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

• Όταν πας στην πόλη που γεννήθηκες και χάνεσαι στους δρόμους της.

• Όταν δε σου κάνει κέφι να φας βαριά το βράδυ.

• Όταν ο/η σύντροφός σου σε κοιτά με βαριεστημένο βλέμμα.

• Όταν φαντάζεσαι ότι η δική σου νιότη έδωσε κάτι παραπάνω από τις «νιότες» των άλλων γενεών.

• Όταν θεωρείς ότι ο έρωτας είναι-στη βάση του- πνευματικό θέμα.

• Όταν οι αναμνήσεις της παρέας σου συνδέονται με ιστορικά ή κοινωνικά γεγονότα.

• Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να κατανοεί –με συμπάθεια-τις αναπολήσεις γέρων.

• Όταν το βλέμμα σου παύει να μιλά.
• Όταν γίνεσαι απόλυτος/η στις απόψεις σου.

χρήσιμα - άχρηστα

τον καιρό της κρίσης,

της δυσκολίας και της ανεργίας, την εποχή των ζόρικων,

μερικές οικονομικές χρήσιμες - άχρηστες προτάσεις

που μπορούν να δώσουν χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή σας : αυτη η τραπεζαρία είναι ό,τι πρέπει τώρα που η κρίση βρίσκεται στο ζενίθ- ακόμα κιαν χρειαστεί να μείνετε σε ένα μικρό - μα πολύ μικρούλι σπιτάκι, θα βρείτε μια γωνιά για να χωρέσει. θέλετε να φορτίσετε το κιινητό σας χωρίς να το αφήνετε από δω κι από κει? η θήκη αυτή είναι η ιδανική λύση .

νιώθετε ότι έχετε 'φορτωθεί' πολλά; σας πνίγουν οι υποχρεώσεις;

αυτό το συμπαθητικό ανθρωπάκι - που σηκώνει τα βάρη της κατσαρόλας

θα σας ανακουφίσει καθώς θα αισθανθείτε ότι μοιράζεστε τα βάρη και δεν είστε μόνοι.

άλλωστε η καλή ψυχολογία είναι μεγάλη υπόθεση .

τώρα που δεν πετάμε τίποτα, το χθεσινό κουλουράκι, ή το κεικ ,

ή το κέρασμα της περασμένης ονομαστικής εορτής του συναδέρφου,

θα φυλαχθεί σε αυτή την πρακτική θήκη, για να το φάμε ως πρωινό την επόμενη.

σας πιάνουν λιγούρες τη νύχτα ;

κάνετε νυχτερινές επισκέψεις στο ψυγείο;

δεν είναι καιρός να ξοδεύετε και να σπαταλάτε ρεύμα !!!

οι παντόφλες με τα φωτάκια είναι ιδανικές για πολλούς λόγους :

οικονομία στο ρεύμα,

αθόρυβη επιδρομή στο ψυγείο (χωρίς φώτα δε δίνουμε στόχο)

άρα , λιγότερες τύψεις ...και καλύτερη ψυχολογία .

είναι οι παντόφλες που σώζουν !!!

ο κόκκινος σκούφος

Ένα γκρίζο απόγευμα,

σ' ένα λασπωμένο λεωφορείο,

γεμάτο

κουρασμένες πωλήτριες

που επιστρέφουν από τη δουλειά,

και βαριεστημένους εφήβους με τα ακουστικά στα αυτιά,

φόραγες το κόκκινο σκουφάκι

όμοιο με εκείνο που φορούν τα παιδιά στα κάλαντα.

Και ήταν μια παράφωνη έκπληξη

στο λασπωμένο λεωφορείο

και συνάμα ένα απρόσμενο βάρος

για τους επιβάτες

που

κουβάλαγαν όλοι ξαφνικά την υποψία της γιορτής

κοιτάζοντας συνωμοτικά

τον κόκκινο σκούφο.

Οκτώβρης 2010 ,

υ.γ. για την κυρία με τον κόκκινο σκούφο.

Κλείσιμο κύκλων??

Στην προηγούμενη ανάρτηση, είχα μεταφέρει τα σοφά και όμορφα λόγια του Coelho για το κλείσιμο κύκλων. Λόγια που με είχαν πετύχει σε μέρες «κλεισίματος κύκλων», κύκλων που με αφήσανε με ερωτηματικά και δυσπιστία. Για σχέσεις, ανθρώπους και εαυτό.

Τα λόγια ξεχάστηκαν και οι μέρες κλεισίματος κύκλων συνεχίστηκαν.. κάνοντας το κλείσιμο κύκλων μια ασαφή και τελείως αδόκιμη έννοια.

Κλείσιμο? Τι σημαίνει κλείσιμο? Ποιες οι διαφορές του με το τέλος? Είναι το τέλος, εντέλει, κλείσιμο? Όταν τελειώνει κάτι (σχέση, εργασία, φιλία) αυτόματα κλείνει? Αρκεί να μετακομίσεις, να πετάξεις τις αναμνήσεις, να πεις χωρίζω, να αλλάξεις το νόημα, να γεμίσεις τη ζωή σου με νέες εμπειρίες για να πειστείς ότι «Έκλεισες τον κύκλο»; Κι αν κάνεις όλα αυτά και πείσεις τον εαυτό σου ότι πράγματι έκλεισες τον κύκλο και ξάφνου νιώθεις ότι ο κύκλος δεν έκλεισε , απλά τελείωσε… η παλιά του μορφή, το νόημα, η σημασία.. Κι ότι το τέλος σήμαινε για σένα μια αρχή που κανείς/μία δεν αισθάνεται…ή ακόμη χειρότερα, αισθάνεται αλλά κινείται γύρω-γύρω σα τη σβούρα? Τότε τι κάνεις? Παριστάνεις ότι συμφωνείς ότι το τέλος έκλεισε το κύκλο και ανακαλύπτεις το πόσο πιεστικός/ή, φορτικός/ή ή δύσπιστος/η μπορείς κι εσύ –και οι άλλοι/ες- να γίνετε? (Bingo!! Σου εγγυώμαι, η ανακάλυψη αυτή είναι σούπερ!!).

Κύκλος? Γιατί κύκλος? Ποιος/α απέδειξε ότι η ζωή είναι κύκλος? Γιατί να θεωρούμε ότι η ζωή είναι αυτοτελείς, κλειστοί κύκλοι? Επειδή η γη είναι στρόγγυλη? Επειδή ο ήλιος είναι στρόγγυλος? Ή επειδή… θα βόλευε να φανταζόμαστε ότι η ζωή ..ρόδα είναι και γυρίζει?

Κι αν υποθέσουμε ότι, εντέλει, η ζωή και τα γεγονότα δεν είναι κύκλοι αλλά μια γραμμική πορεία, χωρίς σαφή αρχικά και τελικά σημεία? Μια γραμμή που εκτείνεται στο μέλλον, ως συνέχεια και επέκταση του παρελθόντος? Μια γραμμή που δεν είναι κύκλοι που κλείνουν, κουτάκια που τακτοποιούν, ρόμβοι που έχουν κορυφή? Κι αν η ζωή, ο χρόνος, η μοίρα είναι απλά μια γραμμή που κάθε σημείο της ορίζεται από το προηγούμενο και το επόμενο, γιατί, αλλιώς, θα ήταν απλά ένα σημείο?

Τότε η ιδέα του κλεισίματος κύκλων ακούγεται σαν τον τετραγωνισμό τους… εξίσου μπούρδα με την ιδέα της γης που αν γυρίσει ανάποδα, θα βρεθούμε όλοι πεσμένοι στο υπερπέραν!

Νομίζω, φίλοι/ες, ότι ο Coelho είναι εκπληκτικός ρήτορας. Αλλά, με το συμπάθιο, δε θέλω να κλείσω κύκλους! Δε θέλω να πετάξω αναμνήσεις! Δε θέλω να παριστάνω ότι ο κύκλος έκλεισε, την ίδια ώρα που αισθάνομαι ότι η ζωή μου τρέχει σε εθνική οδό με ασφαλή ταχύτητα… και κυρίως, δε θέλω να πιέζω τους/τις γύρω μου και τον εαυτό μου να πιστέψουμε ότι αυτά που τελείωσαν, αυτόματα, έκλεισαν! Γιατί μου αρέσει να προχωρώ ευθεία!