ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΕΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ω έλατο ... καθόλου δε μ' αρέσεις

2011-12-29T17:16:00.011+02:00

Οι μπάλες εξοργιστικά κόκκινες,

και απειλητικά λαμπερές,

και τα μάτια μου πολύ κουρασμένα

για ν' αντέξουν τόση λάμψη.

Το χαμόγελο του Άγιου Βασίλη,

φανερά πλέον ειρωνικό,

σαν το ήξερε πως θα με έφτανε στα όρια μου,

πριν καλά καλά έρθει ο νέος χρόνος.

Μόνο το σπασμένο ξύλινο ελαφάκι,

μοιάζει να καταλαβαίνει.

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τραβήξω την πρίζα,

και να σβήσουν τα λαμπάκια μια για πάντα.

πες μου τι φοβάσαι στις γιορτές...

2011-12-23T21:54:00.001+02:00

πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές...

φοβάσαι και συ τα κίτρινα φωτάκια που κρέμονται στα σκονισμένα κάγκελα των σπιτιών ;

σε τρομάζουν οι χαμογελαστοί κoκκινοφορεμένοι άγιοι στις στέγες;

κοίτα τους.. ανεβοκατεβαίνουν σε φωτεινές σκάλες χωρίς να φτάνουν ποτέ στην Καισαρεία.

και κεινα τα πλαστκά έλατα τόσο φορτωμένα τα καημένα που μου έρχεται να βγάλω όλο αυτό το φορτίο από πάνω τους, να τα ελευθερώσω.

Ασε πια τα κάθε λογής ελάφια και ελαφάκια ... λίγο στραπατσαρισμένα από την ταλαιπωρία και την πολυκαιρία με σπασμένα ποδαράκια ή ξεβαμμένα ματάκια.

Και οι γλυκανάλατες αμερικάνικες μπαλάντες στο ραδιόφωνο - εξοργιστικά μελό και εξοργιστικά πασπαλισμένα με χρυσοσκονη.Όλα.

Και οι άνθρωποι που χαίρονται χωρίς να είναι χαρούμενοι αλλά επειδή η περίσταση το επιβάλλει και ξοδεύουν τα χρήματά τους σε άχρηστα δώρα που θα χαρίσουν σε όσους αγαπούν ή πρέπει να αγαπούν επειδή και πάλι η περίσταση το ορίζει.

Και μετα όταν σβήσουν τα φώτα της γιορτής θα είναι οι νύχτες πιο σκοτεινές από πρίν...

Πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές ...

υ.γ. η ανάρτηση προβάλλεται σε επανάληψη ...γιατί εξακολουθώ να φοβάμαι τους άγιους βασίληδες στις στέγες και τα σκονισμένα ελαφάκια... και να παθαίνω αλλεργία με τη χρυσόσκονη.

Πόνος και αγάπη

2011-12-17T02:19:00.006+02:00

Ιδέες που ενσαρκώνονται σε ξένα κορμιά.

Οικεία σώματα που είναι μακριά..

Περπατώ, χαμένη.

Ψάχνω στο βλέμμα των άλλων το βλέμμα μου ..το βλέμμα σου.

Άλλαξα το σεντόνι που κοιμόμουν. Με ενοχλούσε η ανάσα που ακουγόταν δίπλα μου.

Άλλαξα το θέλω μου για σένα... Με ενοχλούσε η ιδέα που δεν ακούω πλέον μέσα μου.

Με μάτια θολά, βλέπω καθαρά. Και δεν σε βρίσκω πουθενά εκεί.

Αξίζω τον πόνο? Ναι. Απόλυτα.

Αξίζω ό,τι μεγάλο και αληθινό υπάρχει.

Περπατώ χαμένη.

Μια ακόμη απουσία...

Βρε το φουκαρά ;

2011-10-25T20:29:00.017+03:00

Ακόμα μια σχολική γιορτή σήμερα.

Ήταν όλα όπως κάθε χρόνο.

Ομιλίες επετειακές,

βαριεστημένοι έφηβοι που έριχναν λοξές ματιές στα κινητά τους.

Οι γυναίκες της Πίνδου- ανάμεσά τους και η γιαγιά μου- ηρωίδες στον τοίχο

του αμφιθέατρου και η Σοφία Βέμπο

να εμψυχώνει τα παιδιά της Ελλάδος .

Η φωνή του Μάνου Κατράκη να διαβάζει από το Άξιον Εστί, την πορεία προς το μέτωπο.

"Ξημερώνοντας τ' Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο."

Όλα ήταν ίδια και φέτος - ίσως σχεδόν όλα.

Ο Ντούτσε ο φουκαράς μου φάνηκε λιγότερο φουκαράς φέτος,

ειδικά όταν βγαίνοντας από το σχολείο,

είδα ένα ζευγάρι αστέγων να στήνει το αντίσκηνό του στο πάρκο.

Βρε το φουκαρά ;

ξύπνημα στο Bollywood

2011-09-18T19:04:00.002+03:00

Η γειτονιά μου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι άκρως πολυ-πολιτισμική και χρωματιστή.

Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, μια Βαβέλ πολιτισμών, γλωσσών και εθίμων.

Ζούμε σε ένα περιβάλλον multicultural και ethnic ...και προσπαθούμε να προσαρμοζόμαστε διαρκώς στις νέες και διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες .

Η αλήθεια είναι ότι Ελληνικά δεν πολυ- ακούμε τελευταία...

μου φαίνεται κάποιες στιγμές ότι και τα μωρά που κλαίνε, χρησιμοποιούν άλλη γλώσσα.

Αυτή η πολυγλωσσία βέβαια, ίσως και από επαγγελματική διαστροφή, ανέκαθεν με γοήτευε. Το διασκεδάζω να ακούω ρώσικη ντίσκο- ποπ τα απογεύματα, και γκόσπελ της Ευαγγελικής Εκκλησίας των Αφρικανών, τα Σαββατοκύριακα.

Τα ακούσματα των αλλοδαπών γειτόνων, ανακατεύονται τόσο αλλόκοτα και προκλητικά παράδοξα, που ώρες ώρες αγγίζει η κατάσταση τα όρια του σουρεαλισμού.

Το πιο σουρεαλιστικό βέβαια μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες .

Τα πρωινά ξυπνάω με ινδική μουσική και αισθάνομαι να παρελαύνει το Bollywood στο υπνοδωμάτιό μου : Από Ινδές χορεύτριες και ασπροντυμένους Ινδούς , μέχρι μελαμψά ξυπόλυτα παιδάκια .... και γω κάπου εκεί ανάμεσα τους να αναρωτιέμαι αν ξύπνησα στη Βομβάη ή στο Νέο Δελχί ... η απλά στην multicultural κρεβατοκάμαρά μου ...

Όπως και να το δει κανείς , έχει μια εξωτική αύρα το ξύπνημα στο Bollywood ....

διακοπές ή αλλιώς stand by

2011-08-22T17:40:00.003+03:00

διακοπές για μένα σημαίνει γυρίζω τους διακόπτες σε λειτουργία stand by .

με άλλα λόγια δεν ασχολούμαι με όσα με ταλαιπωρούν.

βέβαια άλλου είδους προβληματισμοί - άκρως καλοκαιρινοί απασχολούν το μυαλό μου, όταν βρίσκομαι σε λειτουργία stand by :

γιατί κλαίνε τα καβουράκια

πώς κατάφερε ο σπάρος να ξελογιάσει τη μαμά καβουρίνα

ποια πέτρα να μαζέψω

πόσα μποφόρ θα έχει αύριο

ποια παραλία δε θα έχει κύμα

πόσα σιροπιαστά να φάω

πόσο ψηλά θα πετάξει ο γλάρος

τι θα με ρωτήσει η γοργόνα και τι θα απαντήσω (ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος ; ή κάτι ποιο πρωτότυπο )

γιατί είναι μόνη της η βάρκα

πόσο ακόμα θα μαυρίσω

τι μέρα είναι σήμερα άραγε

είναι φρέσκα τα καλαμάρια

έχουν οι ψαράδες ψάρια

πότε είναι πανσέληνος

για που αρμενίζει το καράβι

εγώ πότε θα ακούσω να μου λέει 'έχω και κότερο πάμε μια βόλτα'

τι χρώμα να βάψω τα νύχια μου

να κάνω κοτσίδα στα μαλλιά ή να τα αφήσω ελεύθερα

είναι βαριά η αστακομακαρονάδα

να πιω τσίπουρο ή μπύρα

Αυτά είναι μερικά από τα βαθυστόχαστα ερωτήματα που με βασάνισαν τις μέρες αυτές και ήδη νοσταλγώ τη λειτουργία stand by ....

στο μπεξινάρι, σε φίνο ακρογιάλι

2011-08-03T22:19:00.002+03:00

Αριθμός προτεραιότητας 315, στην Εθνική Τράπεζα, ...αναμονή πάνω από 40 λεπτά έγραφε επάνω το χαρτάκι .

Κάθισα ανάμεσα σε ηλικιωμένους που περίμεναν να πληρωθούν την αυγουστιάτικη σύνταξη.

Άγνωστοι - γνώριμοι πια μεταξύ τους, που συναντιούνται εκεί, στις καρέκλες αναμονής κάθε πρώτη του μήνα. Άρχισα να τους παρατηρώ, να ακούω τις συζητήσεις τους. Οι κυρίες αφηγούνταν τα περιστατικά ληστείας και έδιναν συμβουλές η μία στην άλλη που να κρύβουν τη σύνταξη.

Οι δύο κύριοι που ήταν δίπλα μου έπιασαν κουβέντα ... άκουγα και γω ..λαθραία .

- ΑΑΑ το τραμ που πηγαίναμε στο μπεχτσινάρι ...

-Ναι, πως ! Θυμάμαι .

- Το πρόλαβες ?

- Πόσο είσαι ?

-85 .

- Ε, μαζί είμαστε.

Γύρισα και τους είδα πιο προσεκτικά . Μου φαίνονταν νεώτεροι. Ειδικά ο ένας . Το ντύσιμο του απρόσμενα νεανικό για την ηλικία των 85 , σκέφτηκα και το χάρηκα το τζιν που φορούσε.

-Το τραμ έκανε τέρμα μπροστά στην ταβέρνα. Τι σούβλες κάναμε σε εκείνη την ταβέρνα !

- Τι γλέντια !

-Και τι παραλία !

- Πως έγινε ...

Κόντεψε η σειρά του ενός , σηκώθηκε με το μπαστούνι και πλησίασε στο ταμείο ...

Το μπεχτσινάρι ... το φίνο ακρογιάλι δρόσισε λίγο την αναμονή μου και ανέβηκα στο τραμ μαζί τους ... ας είναι καλά !

για το μπεχτσινάρ - (Μπες - τσινάρ = πέντε πλατάνια ) , την πλαζ της Θεσσαλονίκης έψαξα πάλι και ιδού πληροφορίες ενδιαφέρουσες :

" Το Μπεχτσινάρ (Μπες Τσιναρ bescinar=πέντε πλατάνια) βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Σφαγεία και ήταν ο φυσικός δασικός πνεύμονας της δυτικής Θεσσαλονίκης.Παραλιακή περιοχή με αιωνόβια πλατάνια, πηγή και πανδοχείο ήταν ο χώρος που προτιμούσαν οι μπέηδες για να απολαύσουν τον καφέ τους αγναντεύοντας τη θάλασσα.

Το πάρκο δημιουργήθηκε στα 1836 από τον Βαλή Σαμπρί Πασά.

Στην είσοδό του έφτανε το τραμ της γραμμής Ντεπό-Μπες Τσινάρ. Υψηλοί καλεσμένοι από όλη την Ευρώπη έφταναν εκεί φιλοξενούμενοι από τις αρχές του τόπου.

Εκεί καλούσε η Φεντερασιόν τους εργάτες στις αρχές του αιώνα για να εορτάσουν την Πρωτομαγιά.

Αμέτρητος κόσμος ερχόταν για μπάνιο στην όμορφη ακρογιαλιά. Στη μια άκρη ήταν οι καμπίνες των ανδρών και στην άλλη άκρη των γυναικών.Ανάμεσά τους πηγαινοερχόταν ένας ναύτης με βάρκα για τη διαφύλαξη της ηθικής. ΄Ετσι όποιος ζωηρούλης τολμούσε να μπει στα γυναικεία χωρικά ύδατα και να κάνει τις γυναίκες να ξεφωνίζουν όλες μαζί αντιμετώπιζε τις συνέπειες.

Οι καμπίνες των γυναικών είχαν μια σκαλίτσα στο εσωτερικό τους από όπου κατέβαιναν οι λουόμενες να κάνουν το μπάνιο τους στη σκιά και να μένουν λευκές ως κρίνα όπως απαιτούσε η μόδα.

Μετά την απελευθέρωση το πάρκο ονομάστηκε κήπος των πριγκίπων προς τιμήν των παιδιών του Γεωργίου Α΄.

Αργότερα ο κήπος μετατράπηκε σε πάρκο με καφενείο, μπυραρία, εστιατόριο, καμπαρέ,θεατρική σκηνή και πίστα πατινάζ.

Μετά το 1920 το πάρκο πήρε πιο λαϊκή μορφή.

Το 1926 λειτούργησε εκεί στρατόπεδο γυμνιστών από το γιατρό Ντουάρτε που εφάρμοζε μια νέα για την εποχή σωματική αγωγή. Πενήντα νέοι και νέες είχαν αρχίσει να παίρνουν μέρος στο σύλλογο αυτό πριν τα συντηρητικά ήθη των Θεσσαλονικέων ενεργοποιήσουν εκκλησιαστικές και αστυνομικές αρχές και τον διαλύσουν.

Από το 1930 ο χώρος υποβαθμίστηκε εξαιτίας των βυρσοδεψείων και των βιομηχανιών της περιοχής.

Η επέκταση των εγκαταστάσεων του λιμανιού και η ανέγερση πετρελαιοδεξαμενών έδιωξαν οριστικά τους λουόμενους."

πηγή :

http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=3557

ΟΣΕ- oh my God

2011-07-29T15:26:00.002+03:00

Μετά από μια όμορφη τριήμερη βόλτα εις την πρωτεύουσα, η οποία -παρά τις αντίξοες συνθήκες και την "αγανακτισμένη" ζέστη, εξακολουθεί να με γοητεύει για πολλούς και διάφορους λόγους, πήρα το δρόμο του γυρισμού.

Ας όψεται η κρίση - επέλεξα να ταξιδέψω με το τρένο - Το τρένο, που εκτός από το 'αι΄που συρρικνώθηκε σε 'ε' , έχασε και πολλά άλλα ... δυστυχώς . Μια τραυματική εμπειρία από το τελευταίο μου ταξίδι, το είχα είναι η αλήθεια καθώς είχε τότε χαλάσει το τρένο και μας τσουβάλιασαν σε λεωφορεία και κάναμε τουρ όλη την Θεσσαλία.

Απτόητη όμως και χωρίς ίχνος ενδοιασμού μπήκα αποφασιμένη στο σταθμό Λαρίσης να κόψω εισητήριο. Πρώτη ψυχρολουσία ... 2 ώρες αναμονή .. 2 γκισέ εκ των οποίων ο ένας υπάλληλος εργάζονταν και ο άλλος έκανε διάλειμμα για τσιγάρο κάθε 5 λεπτά ... Εκνευρισμός, αναμονή, υπομονή, αγανακτισμένη ζέστη ... ΟΣΕ ...

Επόμενη μέρα - έχοντας τα εισητήρια - λάφυρα στην τσάντα προσπέρασα τους συνοστιζόμενους που περίμεναν στην ουρά , με μια μικρή δόση ανακούφισης, αλλά και λίγο εκδίκητικό ύφος, μονολογώντας ότι εγώ τα πέρασα αυτά χθες ...

Ευτυχώς ήρθε το τραίνο - τρένο στην ώρα του. Τα βαγόνια δεν είχαν σωστή αρίθμηση και οι άμοιροι επιβάτες μετρούσαν και ξαναμετρούασν , ρωτούσαν και ξαναρωτούσαν μέχρι να βρούνε τη θέση τους -

Απορία 1η : μα τόσο δύσκολο ήταν να κολλήσουν ένα νουμεράκι σε κάθε βαγόνι ;

Το τρένο - τραίνο , τσαφ - τσουφ ξεκίνησε ... έχει δροσιά μέσα τουλάχιστον σκέφτηκα ...Τα καθίσματα μπλέ ξεθωριασμένα, λίγο σκισμένα φώναζαν για ανακαίνιση. Πόσοι και πόσοι δεν ταξίδεψαν άραγε ...

Κάπου στη Θήβα, η ζέστη άρχισε να γίνεται αισθητή ... Ο ηλικιωμένος κύριος λίγες θέσεις μπροστά, έλεγε για εικοστή φορά μια ιστορία στην διπλανή του, και διαμαρτύρονταν για την αύξηση του εισιτηρίου.

Αγανακτισμένη ζέστη, - διαπίστωνα ότι ο κλιματισμός είχε χαλάσει, όπως το διαπίστωναν και όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες.

Αγκομαχούσε το τραίνο - τρένο , ανησυχούσα και γω...όπου να' ναι θα σταματήσουμε έλεγα μέσα μου ...

Δομοκός - αναγγέλλεται στάση ολίγων λεπτών για αλλαγή μηχανής ... να το, να το ... στο Δομοκό θα μείνουμε σκεφτόμουν ...Οι χαρμανιασμένοι επιβάτες κατέβηκαν για τσιγάρο, αψηφώντας τους 40 υπό σκιά... πόση εξάρτηση μπορεί να έχει κάποιος αναρωτήθηκα καθώς τους έβλεπα να ανάβουν με ευλάβεια τα τσιγάρα τους σαν κεράκια σε εκκλησάκι.

Ένας κόμπος η χαρά μου .... τραγουδάει ο Στόκας στο ραδιόφωνο... όμορφο τραγούδι... ας ξεκινήσουμε επιτέλους...ουφ ... τσαφ τσουφ ...

με την νέα μηχανή, άρχισε να ξανα- λειτουργεί και ο κλιματισμός...

στο κυλικείο το κρύο σάντουιτς στοιχίζει 4 ευρώ ...κυλικείο - φαρμακείο- αχ γιατί δεν πήρα το αεροπλάνο.... αναπόφευκτα κάνω τις συγκρίσεις με τα τρένα στην Ευρώπη και θυμάμαι τη φίλη που αναφωνούσε διαρκώς "Ουγκάντα είμαστε' και για άλλη μια φορά της δίνω δίκιο.

Τρώω το σάντουιτς και με τρώει ... τσαφ τσουφ. Ο Θεσσαλικός κάμπος ατελείωτος. Η κοιλάδα των Τεμπών και επιτέλους ο Όλυμπος. Όταν βλέπω Όλυμπο ... μυρίζω πατρίδα. Είναι για μένα το σημείο αναφοράς μου- το καλωσόρισμα της πάτριας γης.

Φτάνοντας... αφού ξανα- ορκίστηκα ποτέ ξανά με τραίνο - τρένο ... - άτιμη ανάγκη- άφησα τις απορίες και την αγανάκτιση κατά μέρος και έτρεξα στη θαλπωρή του καναπέ μου ...

Βραδινή βόλτα στην παραλία.

2011-07-13T01:25:00.007+03:00

Οι Ομπρέλες φωτισμένες από τα έντονα φώτα του κυριλέ μπαρ…Δυνατά ντεσιμπέλ χορευτικής μουσικής που κανείς δε χορεύει.

Ένας μεσήλικας με ακορντεόν και μια κυρία με ριγέ νυχτικό χορεύει σχεδόν αισθησιακά.

Ένα ζευγάρι πιάνεται από το χέρι και ο καθένας μιλά στο κινητό του.

Ένα παγωτό πέφτει από τα χέρια ενός κοριτσιού. Η μαμά του το μαλώνει.

Μυρωδιά από λερωμένα φύκια και γυναικεία ενυδατική λοσιόν.. Μάλλον γιασεμί..

Το Μέγαρο Μουσικής ελλιπώς φωτισμένο. Μπορεί λόγω κρίσης.

Καλογυμνασμένοι νέοι, ντυμένοι με βερμούδες, τρέχουν δίπλα στον ποδηλατοδρόμο.

Ελαφρύ αεράκι χαϊδεύει τα μαλλιά και σηκώνει τις φούστες των γυναικών.

Κάθομαι στο παγκάκι: ένα βγαλμένο από το παρελθόν Greek Kamaki με πλησιάζει: «δε θα έπρεπε μια τόσο ωραία κοπέλα να πίνει μπύρα μόνη της».

Σκέφτομαι ότι δε θα έπρεπε ούτε να πίνει μπύρα ούτε μόνη. Πετώ την μπύρα και συνεχίζω το περπάτημα.

Μεγάλες βάρκες με πολλά τζίτζιλι-μίτζιλι έχουν μετατραπεί σε μπαρ. Εξίσου δυνατά ντεσιμπέλ με αυτά του κυριλέ μπαρ.

Κι άλλος μεσήλικας με ακορντεόν. Δίπλα, ένας ανάπηρος ζητά ελεημοσύνη, μέσω κασετόφωνου.

Συνταξιούχοι απελπισμένοι, αγκαζέ με τις προ-σύνταξης, γεμάτες προσδοκίες και γκρίνια, φροντιστικές γυναίκες τους.

Μυρωδιά τσίκνας λουκάνικου και φτηνού κρασιού.

Ο Λευκός Πύργος υπερβολικά φωτισμένος. Μπορεί λόγω κινήματος αγανακτισμένων..

Εκνευρισμένοι ποδηλάτες κουδουνίζουν για να προλάβουν τη σύγκρουση μεταξύ τους.

Μαύροι, Άσπροι, Κίτρινοι μικροπωλητές. Πιο κάτω και δύο Κόκκινοι πουλάνε ινδιάνικη μουσική.

Το αεράκι τώρα χαϊδεύει τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Φοιτητές και φοιτήτριες με τα σάντουιτς και τα αναψυκτικά στα χέρια, κάθονται και χαζεύουν το φεγγάρι.

Μυρωδιά αποχέτευσης και μαλακτικού μαλλιών. Μάλλον λεμόνι..

Πιο πέρα, επάνω στο στενό, το μπαράκι που καθόμασταν πριν τη βραδινή μας βόλτα. Οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι αισθήσεις σβήνουν στη δύναμη των αναμνήσεων. Σταματώ να περπατώ και κοιτώ για λίγο.

Χάνομαι.

Θα είχε άραγε νόημα να επιστρέψω από τον ίδιο δρόμο;

Αποφασίζω πως όχι. Ίδιες εικόνες, ίδιες μυρωδιές, ίδιες αισθήσεις. Καμία έκπληξη.

Ο επόμενος παράλληλος δρόμος, τώρα, φαντάζει λυτρωτικός.

Επιλέγω αυτόν για την επιστροφή μου στο σπίτι..

Επιφάσεις ασφάλειας.

2011-06-27T03:14:00.007+03:00

Αγαπημένη λέξη των Ελλήνων εδώ και πολλά χρόνια η ασφάλεια, λέξη που ακούμε όλοι/ες από τα νεανικά χρόνια με γονικές συμβουλές του στυλ:

"Μπες στο δημόσιο να είσαι ασφαλής. Αποταμίευσε λεφτά στην τράπεζα να είσαι ασφαλής. Κάνε ένα συμβατικό γάμο να είσαι ασφαλής".

Με αφορμή και αιτία, ωστόσο, την «οικονομική κρίση».. όλα αυτά είναι μια επίφαση.

Ξάφνου, οι Έλληνες ανακαλύπτουν ότι το δημόσιο δεν είναι η πιο ασφαλής θέση και έχουν να αντιμετωπίσουν στο κέρδος την ίδια μιζέρια που παρέχεται στην προσφορά.Ξάφνου, ανακαλύπτουν ότι οι καταθέσεις είναι εξίσου ασφαλείς, όσο το κρυμμένο κλειδί στη γλάστρα του βασιλικού.

Μεταξύ μας, αυτό ήταν αναμενόμενο. Το δημόσιο και οι τραπεζικές επενδύσεις ήταν μια οικονομική φούσκα που έσκασε.

Η νοοτροπία, ωστόσο, του «βολέψου, χωρίς να επενδύεις πολλά, για να είσαι ασφαλής» επικρατεί στους/τις περισσότερους/ες Έλληνες/ιδες και στις προσωπικές σχέσεις τους. Αυτό φαίνεται σε καθιερωμένες και στερεότυπες απόψεις που υποστηρίζουν τη νοοτροπία βολέματος και αλόγιστου συμφέροντος. Πχ:

Κάποιοι/ες λένε ότι : «δε χρειάζεται να ερωτευτείς για να ζήσεις με κάποιον/α.. Δες τους γονείς μας που έζησαν χρόνια μαζί, χωρίς να έχουν ερωτευτεί », αμελώντας τις αλλαγές και τις προκλήσεις που έφεραν οι νέες συνθήκες.

Κάποιοι/ες άλλοι/ες λένε ότι : «δεν χρειάζεται ο πόνος. Είναι λάθος να πιστεύεις ότι ο πόνος είναι αναπόφευκτος», αμελώντας ότι η χαρά είναι το αντίβαρο της λύπης .

Κάποιοι άλλοι/ες λένε: «Πρόλαβε το κακό. Θωρακίσου, γιατί θα έρθει πάλι η μπόρα την πόρτα σου», αμελώντας ότι κάποιοι/ες δεν ξέρουν τι γνωρίζουν τι σημαίνει θωράκιση.

Όλα καλά και λογικά! Όλα αλτρουιστικά και με διάθεση προστασίας.

Όμως… τι γίνεται όταν η ψυχή σου διψά για αληθινό συναίσθημα;

Τι γίνεται όταν τα παιχνίδια ασφάλειας σου φαίνονται ανεπαρκή;

Τι γίνεται όταν η ζωή σου δεν έχει επαρκές νόημα μέσα από παιχνίδια εγωισμού και αδήλωτης εξουσίας;

Σε αυτό το σημείο είναι που ο έρωτας που επιβάλλει ακόμη και να ποθείς το αντικείμενό σου από μακριά, μόνο και μόνο για να το αφήσεις ελεύθερο।

Σε αυτό το σημείο, είναι που η ανασφάλεια ταράζει τα νερά της λίμνης σου και ενώ κλυδωνίζεσαι νιώθεις μια δημιουργική γαλήνη.

Σε αυτό το σημείο, είναι που ο εγωισμός σου καταπατείται -οικειοθελώς και εν γνώσει σου- από τη βαριά μπότα του εγωισμού του/της άλλου/ης.

Και ακριβώς σε αυτό το σημείο… είναι που νιώθεις ελεύθερος.. να ερωτευτείς, να αγαπήσεις, να πονέσεις, να διαλυθείς, να σηκωθείς να δημιουργήσεις ξανά από την αρχή.

Πέρα από συμβιβασμούς, πέρα από «λογικές» αναλύσεις συμφέροντος, πέρα από «δίχτυα προστασίας» που απλά κάνουν την πτώση ανώδυνη। Κι εκεί॥ αρχίζεις να ζεις।Έστω και μόνος/η, γιατί:

«Δεν με πείθουνε οι φίλοι σου και οι συναναστροφές σου, Δε με πείθουν οι ιδέες και οι σχέσεις οι παλιές σου, Δε με πείθει πια το όχι και το εύκολο το ναι σου, Δε με πείθει η μιζέρια και οι μαύρες ενοχές σου, Δε με πείθουνε οι λέξεις που διαλέγεις να μιλήσεις, Δε με πείθει το σκοτάδι που διαλέγεις για να ζήσεις, Δε με πείθουν οι αποφάσεις για όλα αυτά που θες να σβήσεις, Δε με πείθουν οι βάσεις της ζωής που θες να χτίσεις»…

Και συνεχίζεις λιγότερο μόνος/η…

I Amsterdam

2011-06-01T19:15:00.006+03:00

σε καιρούς δύσκολους ,

που όλα μοιάζουν μαύρα και σκοτεινά,

θέλω να μοιραστώ μαζί σας ,

όμορφες πολύχρωμες εικόνες

από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ολλανδία και στη Γερμανία.

Η Ολλανδία, αγαπημένος προορισμός, που συχνά επιστρέφω ...

έτσι λοιπόν, για να κάνουμε λίγο πιο χρωματιστές τις μέρες μας ,

πάρτε

τα ποδήλατα σας ,

και φύγαμε !

....βγιου

2011-05-06T23:37:00.009+03:00

Καθώς πλησιάζει η γιορτή της μητέρας ,

φιάχναμε με τα μικρούλια στο σχολείο καρτούλες για τις μανούλες .

Κόβαμε, βάφαμε , καρδούλες , λουλουδάκια .... τραγουδούσαμε, και κάποια στιγμή ,

έρχεται κοντά μου βιαστικός ο Αποστόλης ,- πρώτης δημοτικού - και με ρωτάει :

- Κυρία , να σε ρωτήσω ; Πως γράφεται το .... βγιου ?

- Το ποιό ;

- Το βγιού , κυρία ... επιμένει αυτός.

- Ποιό βγιού , αγάπη μου, τον ξαναρωτάω .

- Μα κυρία το βγιού , από το ' αϊ - λα- βγιου ' .... !

για να το γράψω στην κάρτα της μαμάς ...

- Αααααα , αυτό το βγιού ..... τώρα κατάλαβα .... , είπα και γω , η απορημένη ξανθιά

καθηγήτρια αγγλικών .... και το έγραψα με μεγάλα γράμματα στον πίνακα .

'Αϊ - λα- βγιου ..... για όλες τις μανούλες !!!!!

φίλος, ά-φιλος

2011-04-12T23:03:00.005+03:00

φίλος,

χαρά και λύπη .

φίλος,

χαρά ;

λύπη ;

φίλος ;

ά- φίλος ,

ξέ- φίλος,

έκ- φίλος.

_____________________

δείξε μου το flashάκι σου ...

2011-03-26T20:52:00.012+02:00

δείξε μου το φλασάκι σου ... να σου πω ποιός είσαι . Η τεχνολογία προχωρά - η τέχνη αλλά και η φαντασία δε θα μπορούσαν να λείπουν από τα φλασάκια που αποθηκεύουμε και μεταφέρουμε τα αρχεία μας .

μερικές εντυπωσιακές, και πρωτότυπες ιδέες για να είστε όχι μόνο εξοπλισμένοι από τεχνολογικής απόψεως αλλά για να δίνετε ''εμμέσως πλην σαφώς' το μήνυμά σας , αφήνοντας στους άλλους να δουν μια και μια πτυχή του χαρακτήρα σας και των προτιμήσεων σας :

για οικολόγους , για φυσιολάτρες και για όσους αγαπούν την ξυλογλυπτική και την κατασκευή επίπλου.

για όσους και όσες αρέσει το αλκοόλ - ή θέλουν με έμμεσο τρόπο να προτείνουν στη/ στον συνάδερφο του διπλανού γραφείου " πάμε για ποτό το βράδυ; " για όσους και όσες βάζουν πάνω απ' όλα τα χρήματα - εμμέσως ρωτούν 'πόσα βγάζεις ετησίως;" το μήνυμα που δίνει αυτή η πρόταση : είμαι πάντα κομψός , στην τρίχα - (μην τολμήσεις να βγεις μαζί μου με αθλητικά και αχτένιστη ) ...

μπορεί να είμαι φαν της τεχνολογίας ... αλλά είμαι ρετρό τύπος ( δεκαετία 80'ς και backwards)

σε καιρό κρίσης ... εγώ τρώω μόνο σούσι αγάπη μου ... το μανταλάκι ... δηλώνει ότι εκτός από τα εμφανή προσόντα μου, είμαι εξαιρετικά καλή νοικοκυρά και οργανωτικός τύπος ...δηλαδή κορίτσι για σπίτι !

1 . let me be your teddy bear .... 2. κρύβω ένα παιδί μέσα μου ... δηλαδή χρειάζομαι στοργή και προδέρμ

μένει σε σας να αποφασίσετε το ανάλογο φλασάκι ... η επιλογή δική σας !

να είστε καλά φίλοι και φίλες - περιμένω τις προτιμήσεις σας .

το πουκάμισο το θαλασσί

2011-03-14T23:28:00.006+02:00

Το πουκάμισο το θαλασσί, που σου πάει τόσο,

που μ' αρέσει να το φοράς, που τονίζει το χρώμα των ματιών σου,

και θέλω να σε αγκαλιάζω μόλις γυρίζεις από τη δουλειά ... και θέλω αυτή η υπέροχη αίσθηση, η μοναδική ...

να μην χάνεται, να μην την καταστρέφει τίποτα ... ούτε ακόμα και ο ιδρώτας σου που όσο καλοκαιρίαζει .... ε μυρίζει λίγο βαριά αγάπη μου ....

ορίστε!!! .... βρήκα τη λύση του προβλήματος, που θα κάνει το θαλασσί σου πουκάμισο μυρίζει μόνο ροδοπέταλα :

και σας μεταφέρω την ευχάριστη είδηση από το Κυριακάτικο Βήμα - http://www.tovima.gr/science/article/?aid =389463

Πουκάμισο από... ροδοπέταλα

Ενα πουκάμισο κατά της κακοσμίας του σώματος δημιούργησε η ιαπωνική εταιρεία Κracie. Το Οtoku Κaoru- που στα ιαπωνικά σημαίνει άνδρας που μυρίζει ωραία- είναι ένα πουκάμισο υψηλής τεχνολογίας, ενισχυμένο σε συγκεκριμένα σημεία με μικροκάψουλες που κατά την τριβή τους με το δέρμα απελευθερώνουν ένα διακριτικό, ευχάριστο άρωμα ρόδου.

Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία, η τεχνολογία που κρύβεται στην ύφανση είναι σχεδιασμένη ώστε να ενεργοποιείται μόνον όταν έρχεται σε επαφή με το δέρμα, ενώ θα μπορεί να αντέξει ως και 10 πλύσεις.

Η τιμή του ανατρεπτικού Οtoku Κaoru, το οποίο θα μπορούσε να βγάλει από τη δύσκολη θέση αρκετό κόσμο με προβλήματα εφίδρωσης, θα αγγίζει τα 35 δολάρια- δηλαδή περίπου 26 ευρώ. Δεν αποκλείεται μάλιστα σύντομα η εταιρεία να προχωρήσει στην κατασκευή μιας σειράς t-shirt ή άλλων ρούχων με την ίδια τεχνολογία.

Πριν από λίγο καιρό, η Κracie είχε παρουσιάσει μια αρωματική τσίχλα της οποίας η μυρωδιά απορροφάται από τον πεπτικό σωλήνα και στη συνέχεια απελευθερώνεται από το δέρμα. Η επιτυχία της μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη ώστε τα αρχικά αποθέματα εξαντλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ και η εταιρεία «έτρεχε και δεν έφθανε» για να ανεφοδιάσει την αγορά. Να λοιπόν η ευχάριστη είδηση της ημέρας ...

και τώρα μπορείτε άφοβα να πείτε όταν τον βλέπετε να προβάλλει στην πόρτα με το
πουκάμισο το θαλασσί

" θα 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη "

σάμαλι : ή αλλιώς ξεχνάω

2011-02-19T16:58:00.003+02:00

ίσως θα περιμένατε κάποια συνταγή ή κάτι τέτοιο να βρείτε κάτω από ένα τίτλο 'σάμαλι'

ε, όχι λοιπόν, δε συνηθίζουμε να βάζουμε συνταγές εδώ. Υπάρχουν άλλωστε φίλοι και φίλες σε άλλα μπλόγκ που είναι τόσο καλοί στις συνταγές και στα μαγειρέματα, που δε θα υπήρχε λόγος να επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο.

σάμαλι - ή αλλιώς ξεχνάω ...

τρώω ένα άκρως ευεργετικό , ηρεμιστικό και καταπραϋντικό κομμάτι σάμαλι, αγορασμένο από γνωστό παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης, και αυτόμάτως , ως δια μαγείας εξαφανίζονται βασανάκια και καϋμοί, ξεχνάω προβλήματα και έννοιες. και καθώς τα σκέφτομαι αυτά, τρώω και το δεύτερο κομμάτι σάμαλι για να εξαλοίψω εντελώς - για τις επόμενες ώρες τουλαχιστον- από προσώπου γης , όλους όσους με ενόχλησαν, με στεναχώρησαν, με προβλημάτισαν.

Οι θαυματουργές ιδιότητες αυτού του γλυκού είναι απίστευτες σας πληροφορώ: από την πρωτη κιόλας κουταλιά ή πηρουνιά - όπως βολεύεται ο καθένας- η γλύκα, το άρωμα και η απόλαυση που νοιώθεις, εξανεμίζουν κάθε αρνητική σκέψη , και σε μεταφέρουν σε κόσμους γλυκούς... ξεχνάς πραγματικά .. και μόλις πάει να έρθει μια σκούρη, μελανή εικόνα - ωπ... τρως αλλο ένα κομματάκι και ξαναγλυκαίνει η σκέψη σου ...

θεϊκό γλυκάκι το σάμαλι, αλλά ας μην αδικήσουμε και άλλα γλυκάκια με εξίσου θεραπευτικές και ηρεμιστικές ιδιότητες, όπως η κλασσική σοκολάτα , - η αγαπημένη μου είναι η ΙΟΝ αμυγδάλου - αλλά ενίοτε έχω δοκιμάσει και άλλες με καλά αποτελέσματα- και επίσης οτιδήποτε συροπιαστό και λαχταριστό κάνει καλή και αποτελεσματική δουλειά .

πρέπει να πω, ότι αν το τρώς μέσα από το κουτί , με όλα το σιρόπι να κυκλοφορεί και να γλυκαίνει την πηρουνιά σου και κατ' επέκταση τη σκοτεινή , άγευστη ζωή σου, είναι ακόμα καλύτερο το αποτέλεσμα. Ειδικά τελειώνοντας , μπορείς να στριφογυρίσεις το κομμάτι σάμαλι μέσα στο υπόλοιπο σιρόπι και να κρατήσει η γλυκιά απόλαυση για περισσότερο - οπότε καλό είναι να αποφεύγονται τα πιατάκια και να τρώγεται απευθείας από το κουτί - άλλη άισθηση .

Τώρα θα μου πείτε - παχαίνει , παίρνεις θερμίδες κτλ, κτλ... όχι, όχι, καθόλου σας πληροφορώ ... άλλωστε όλα λειτουργούν ισοσταθμιστικά σ' αυτή τη ζωή - κάτι κερδίζεις - κάτι χάνεις ... απλά επιλέγεις τί και πόσο. και κλείνοντας να πω μιας και αναφέρθηκα στο αγαπημένο μου γλυκό , ότι το σάμαλι, κουβαλάει για μένα και πλήθος εικόνων και αναμνήσεων, τότε που το αγόραζα από τον υπέροχο πλανόδιο πωλητή που τριγυρνούσε στα σοκάκια της πόλης με εκείνο το επιπλάκι - βιτρίνα με την καμήλα επάνω, και το τύλιγε στα τετραγωνισμένα άσπρα χαρτάκια - εκείνο ήταν το καλύτερο σάμαλι που έχω δοκιμάσει . Δυστυχώς πάνε μερικά χρόνια που δεν τον έχω δει στην αγορά της πόλης .... και επειδή μια συννεφιά μου ήρθε πάλι... πάω να αποτελειώσω το μισό τελευταίο μου κομμάτι σάμαλι , που με περιμένει στο κουτί βουτηγμένο στο σιρόπι ...

καλό , γλυκό σαββατοκύριακο φίλοι και φίλες ... και εχθροί ...

το σίδερο

2011-02-16T23:34:00.003+02:00

δύσκολη υπόθεση το σιδέρωμα ...

δύσκολη από πολλές απόψεις - πιέτες , τσάκιση , ιδιότροπα υφάσματα ... έχω ξαναγράψει γι αυτό, αλλά μου αρέσει να επιστρέφω σε μερικά θέματα .

η μιζέρια και η μούχλα

2011-02-12T10:31:00.003+02:00

διαπίστωσα εσχάτως ότι η μιζέρια είναι σαν τη μούχλα.

Είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται, προχωράει μέχρι να φτάσει στην τελική φθορά . Και για να καταλάβετε τι εννοώ , σκεφτείτε τον μίζερο άνθρωπο, σαν ένα πορτοκάλι .

Το πορτοκάλι αρχίζει σιγά σιγά να μουχλιάζει ... Και ο μίζερος άνθρωπος γίνεται όλο και πιο μίζερος.

Επίσης, όπως και η μούχλα, έτσι και η μιζέρια είναι κατάσταση κολλητική. Δηλαδή, οι μίζεροι άνθρωποι, μεταδίδουν τη μιζέρια τους και στους διπλανούς τους, όπως ακριβώς τα πορτοκάλια στο συρτάρι του ψυγείου . Και αν κοιτάξετε τους μίζερους λίγο προσεκτικά, θα δείτε ότι είναι λίγο πρασινωποί, και το δέρμα τους αρχίζει να αλλάζει. Αν τους ζουλήξει κανείς λίγο παραπάνω, θα διαπιστώσειςότι είναι άδειοι από μέσα, και το ζουμί τους έχει αρχίσει να νερουλιάζει . Και το χειρότερο ; μυρίζουν ...

αν τους πλησιάσετε θα δείτε ότι αναδύουν μια μίζερη μυρωδιά μούχλας και αποσύνθεσης .

Είναι εύκολο λοιπόν να διακρίνεις τους μίζερους - φαίνονται, μυρίζουν , είναι σε αποσύνθεση .

και μην ξεχνάτε : όπως και η μούχλα, η μιζέρια είναι κολλητική ...

Κι όμως.. είναι ο.....

2011-02-05T16:16:00.005+02:00

Όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι ο Boy George!!!!! (??) Ο εκκεντρικός τραγουδιστής των Culture Club που σημάδεψαν την νιότης κάποιων από εμάς (ονόματα δε λέμε, μην αποκαλύπτουμε ηλικίες και κρυφές απόψεις περί μουσικής αισθητικής και ποιότητας!!)....

Βέβαια, πέρασε και χειρότερα ο καψερός.

Από τρελό πουλί της νιότης,

πέρασε μια φάση "Για δε μ' αφηνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι" ,

θυμίζοντας το Δημήτρη Παπαμιχαήλ στα 75 του και κατέληξε στο λουκ χαρωπού φαντάρου σε άδεια που είδατε στην προηγούμενη ανάρτηση.

Τι να πει κανείς!! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Για να μην μπερδεύουμε και το κεφάλι μας, ας μείνουμε στα απλά και όμορφα των Culture Club και ας αφήσουμε τα μπερδέματα για άλλους...

ΣΟΚ!!! Ποιος λέτε να είναι?

2011-02-03T20:56:00.003+02:00

Ένα σοκ το έπαθα! Ποιος λέτε να είναι ο ομορφούλης αυτός κύριος, με τα ωραία μουσάκια και πράσινα μάτια που μας χαιρετά στρατιωτικά??! Για να βοηθήσω: δεν ήταν και φανατικός του στρατού στα νιάτα του.....

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις

2011-01-30T20:31:00.003+02:00

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ διαβάζει το ποίημα του

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

«ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ».

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --

την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν

ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

_______________________

το εξαιρετικό ποίημα του Καβάφη, γράφτηκε ακριβώς 100 χρόνια πριν.

ακούγοντας και βλέποντας τα νέα, τα όσα γίνονται στην Αίγυπτο,

στην αγαπημένη Αλεξάνδρεια,

δε μπόρεσα παρά να ανατρέξω σε αυτό,

επιβεβαιώνοντας ακόμα μια φορά την επικαιρότητα και την αμεσότητα του ποιητή, τη δύναμη των στίχων του .

Και όλοι εμείς, παρατηρητές του αόρατου θιάσου, βλέπουμε κάθε μέρα την τύχη μας να ενδίδει ... και αποχαιρετούμε Αλεξάνδρειες, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι ...

- τουλάχιστον, 'αξιωθήκαμε μια τέτοια πόλι' ;

Πέτερ Λέμαν: Ένα αντίστροφο κοινωνικό παράδειγμα

2011-01-24T10:50:00.007+02:00

Τα τελευταία χρόνια, τα Μ.Μ.Ε. προβάλλουν ιστορίες γνωστών ανθρώπων με υψηλές κοινωνικές και επαγγελματικές θέσεις που καταλήγουν σε δύσκολες οικονομικές ή ψυχολογικές καταστάσεις. Οι ιστορίες αυτές περιγράφονται με γλαφυρότατους τρόπους, σχεδόν μυθιστορηματικούς, που πετυχαίνουν να σε συν-κινήσουν και να σκεφτείς (με πανικό) ότι είναι πολύ πιθανό να χάσεις ό,τι θεωρείς δεδομένο στη ζωή σου και να βρεθείς όχι απλά στο μηδέν, αλλά και πιο κάτω ακόμη.

Δε θέλω να σας μεταφέρω άρθρα που περιγράφουν τις ιστορίες γνωστών ηθοποιών που είχαν λαμπρή ζωή και βρέθηκαν στον άσσο, ούτε γνωστών επαγγελματιών που λόγω κακής διαχείρισης πλέον βασίζονται στη καλοσύνη των φίλων τους (όπως λένε τα σχετικά άρθρα). Είναι πολύ εύκολο να βρείτε πληθώρα τέτοιων άρθρων, με ένα απλό κλικ στο Google.

Αντίθετα, σπάνια τα Μ.Μ.Ε. (ειδικότερα τον τελευταίο καιρό) προβάλλουν ιστορίες αισιοδοξίας και ανθρώπινης δύναμης, σαν αυτήν του Πέτερ Λέμαν και της συγκλονιστικής πορείας του από τα ψυχιατρεία στη θέση του Επίτιμου Διδάκτορα του τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. Αν εξαιρέσουμε το άρθρο στο Βήμα, δε βρίσκεις τη συγκλονιστική αυτή ιστορία σε καμία άλλη εφημερίδα (τουλάχιστον σε ηλεκτρονική μορφή).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς τα Μ.Μ.Ε. που αγαπούν τόσο πολύ τις ιστορίες ανθρώπων με προβλήματα και νοσηλείες σε ψυχιατρεία, δεν πρόβαλλαν περισσότερο την ιστορία του κυρίου Λέμαν, η οποία έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ό,τι οι -πλέον- κοινές ιστορίες διασήμων που κατέληξαν σε ιδρύματα παντός τύπου ;

Δεν μπορείς να μη σκεφτείς ότι -ίσως- τελικά συμφέρει να προβάλλεται η ευκολία που έχει ο δρόμος προς τον πάτο...και ίσως να μη συμφέρει πολύ να προβάλλεται η δυνατότητα της πορείας ενός ανθρώπου προς την κορυφή..

Ίσως, επίσης, εμείς να προτιμούμε τις ιστορίες πορείας προς τον πάτο...γιατί μας απενοχοποιούν, μας ανακουφίζουν και μας οδηγούν σε μια ψυχική αυτάρκεια που παρέχει η κοινωνική θέση του/της μέσου/ης Έλληνα/ίδας.

Σαν να διευκολυνόμασετε να καταλήξουμε στο εύκολο συμπέρασμα: "Όλοι/ες στο ίδιο καζάνι βράζουμε.. τουλάχιστον εγώ είμαι καλά (παρά τις κοινωνικές αδικίες, τις πιέσεις, τις ακυρώσεις που πρέπει να υποστώ)". Κι έτσι, είμαστε ευχαριστημένοι/ες στην "ασφαλή" θέση του/της μέσου/ης Έλληνα/ίδας που-πλέον- δεν έχει και πολλά να χάσει (και όπως πάει, θα έχει όλο και λιγότερα...).

Ιστορίες, ωστόσο, σαν του κυρίου Λέμαν αποδεικνύουν ότι υπάρχει και η πορεία προς τα πάνω. Υπάρχει η δυνατότητα ανατροπής κοινωνικών στεγανών. Υπάρχει η δυνατότητα μιας κοινωνικής δομής που δεν έχει σχήμα πυραμίδας, αλλά ενός γεωμετρικού σχήματος που μπορεί να σταθεί όρθιο και "ανάποδα". Υπάρχει η δυνατότητα να κερδίσει ο/η καθένας/μια αυτό που αξίζει, φτάνει να μην πάψει να το διεκδικεί.

Συγκρίνοντας την ιστορία του κυρίου Λέμαν με αυτές των πλουσίων που κατέρρευσαν, ίσως να καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι "δεν βράζουμε όλοι/ες στο ίδιο καζάνι". Ευτυχώς για εμάς, πολλοί/ές είμαστε λιγότερο φοβισμένοι/ες και περισσότερο ελεύθεροι/ες από κάποιους άλλους/ες.

Πιθανό, αυτό να ακούγεται σαν απειλή.. πιθανότερο να είναι! Ο χρόνος θα δείξει..

Όταν η γιορτή τελειώνει...

2011-01-08T13:25:00.003+02:00

Όταν η γιορτή τελειώνει, τα πολύχρωμα λαμπάκια σβήνουν...

Το άγχος της προσμονής, οι γεμάτες λαχτάρα προσδοκίες, η ελπίδα οργάνωσης της τέλειας γιορτής σβήνουν κι αυτά..

Δεν έχει σημασία αν πέρασες όσο καλά προσδοκούσες.

Δεν έχει καν σημασία πια αν πέρασες άσχημα, μοναχικά και ανικανοποίητα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η γιορτή τελείωσε.

Αν τελείωσε με αίσθημα ικανοποίησης, ήσουν τυχερός/ή σε αυτή τη γιορτή,

αν τελείωσε με ελλιπές συναίσθημα, ήσουν απλά άτυχος/η.

Το θέμα είναι ότι τελείωσε η γιορτή..

που σε αφήνει να γυρνάς τις σελίδες του ημερολογίου, υπολογίζοντας την επόμενη γιορτή που έρχεται..

το παραμύθι της ευχής

2010-12-30T14:32:00.005+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή, μικρή ευχούλα .

Ήταν πάντα χαρούμενη και γελαστή. Ποτέ δεν κατσούφιαζε, όσες δυσκολίες κι αν συναντούσε στο δρόμο της.

Φορούσε συνήθως το άσπρο της φόρεμα και καμιά φορά , σε γιορτινές μέρες , το κόκκινο βελούδο. Η φωνή της ήταν γλυκιά σαν κελάιδισμα πουλιού. Της άρεσε πάντα να χορεύει σαν αερικό .

Η καλύτερη μέρα της ήταν η παραμονή της Πρωτοχρονιάς . Όλοι την καλοδέχονταν στα σπίτια τους, την κέρναγαν γλυκό κόκκινο κρασί και κουραμπιέδες . Και αυτή, πάντα πρόθυμα άνοιγε το σάκο της αφήνοντας πολλές μικρές ευχούλες για τον καθένα, μια για κάθε μέρα της Νέας Χρονιάς . Μάλιστα σε μερικούς, στους πιο γελαστούς, τύχαινε να δώσει και χρυσαφένια όνειρα μέσα σε πουπουλένια μικρά σακουλάκια.

Και έτσι κυλούσαν τα χρόνια και η ευχούλα περίμενε πάντα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να δώσει χαρά και ελπίδες σε όλους.

Μέχρι που έφτασε η παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2011. Φόρεσε το κόκκινο βελουδένιο φόρεμα και γέμισε το σάκο της με ευχούλες και όνειρα. Χορεύοντας και τραγουδώντας χτύπησε τις πόρτες των σπιτιών. Όμως, όπου κι αν πήγαινε, οι πόρτες δεν άνοιγαν και κανείς δεν είχε όρεξη για ευχές. Μόνο κατάρες και μίζερα λόγια άκουγε, λόγια πικρά που πλήγωναν την μικρή ευχούλα .

"Μα τι έπαθαν όλοι σήμερα ; Που είναι τα χαμογελαστά πρόσωπα και τα γιορτινά τραπέζια; " αναρωτιόταν η ευχούλα καθώς περπατούσε την κρύα νύχτα αναζητώντας τους παραλήπτες των ευχών.

Κουράστηκε και κάθισε στο πάρκο μπροστά στη στολισμένη φάτνη . Για το 2011, κανείς δεν εύχεται λοιπόν ; κανείς δε χαμογελά ;

Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Σε λίγο θα ξεκινούσε η νέα χρονιά, και τι κρίμα ... ο σάκος της ήταν ακόμα γεμάτος . Δεν είχε δώσει ούτε μια ευχούλα .

Και τότε , να .... μπροστά της περνάς εσύ ... Είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Η ευχούλα σε κοιτάζει , σχεδόν σε εκλιπαρεί να την πλησιάσεις. Διώξε σήμερα τη μιζέρια σου και χαμογέλασέ της . Πάρε τις ευχές σου, και που ξέρεις,- αν το χαμόγελό σου είναι αληθινό, μπορεί να κερδίσεις και το πουπουλένιο σακουλάκι με τα χρυσαφένια όνειρα .

Σας αφιερώνω ανήμερα της Πρωτοχρονιάς , το

" Παραμύθι της ευχής"

Για όλους τους φίλους και φίλες μας, μαζί με πολλά πολλά πουπουλένια όνειρα για το 2011 !!!

Για όλους όσους αισθάνονται σταπατσαρισμένοι ... και δεν έχουν κουράγιο να εύχονται .

Να είστε καλά και να μην ξεχνάτε !

Η ευχούλα σας θέλει χαμογελαστούς !

Καλή , βελούδινη, πουπουλένια, ονειρική, χρονιά ....

χριστουγεννιάτικες ευχές

2010-12-25T11:50:00.003+02:00

εύχομαι σε όλους και όλες

να ζήσετε τα χριστούγεννα αυτά σαν παιδιά ,

να χαμογελάσετε και να χαρείτε με απλά , μικρά, όμορφα -

καλά χριστούγεννα φίλοι μας ....

συνεχίστε να ονειρεύεστε

πες μου τι φοβασαι τις γιορτές

2010-12-15T14:57:00.000+02:00

πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές...

φοβάσαι και συ τα κίτρινα φωτάκια που κρέμονται στα σκονισμένα κάγκελα των σπιτιών ;

σε τρομάζουν οι χαμογελαστοί κoκκινοφορεμένοι άγιοι στις στέγες;

κοίτα τους.. ανεβοκατεβαίνουν σε φωτεινές σκάλες χωρίς να φτάνουν ποτέ στην Καισαρεία. Μα που στο καλό θέλουν να πάνε;

Και μετα όταν σβήσουν τα φώτα της γιορτής θα είναι οι νύχτες πιο σκοτεινές από πρίν...

Πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές ...

δυσκολίες είπατε;

2010-11-28T18:02:00.002+02:00

Δυσκολεύεστε ... το ξέρω . δύσκολοι καιροί για όνειρα, με το μέλλον να μοιάζει ζοφερό και απειλητικό και το παρόν να επιβεβαιώνει κάθε μέρα ότι η προηγούμενη ήταν λίγο καλύτερη και επομένως η αυριανή θα είναι λίγο ή πολύ χειρότερη. Απλή λογική θα μου πείτε ... βαδίζουμε στην καταστροφή και οι λίγο πιο αισιόδοξοι αναζητούν φως στο βάθος του τούνελ , ενώ οι υπόλοιποι προχωρούν αγκομαχώντας ... Όνειρα και σχέδια μοιάζουν όντως τη σημερινή εποχή τρελά.

Αντίθετα, ο καθένας μας αναρωτιέται τι θα του ξημερώσει.. από το αν θα απολυθεί, μέχρι το αν θα έχει μεγαλύτερη μείωση στο μισθό του. Από το που θα βρει να πληρώσει λογαριασμούς μέχρι το πως θα αγοράσει τα χριστουγεννιάτικα δωράκια στα παιδιά του. Και τι να πεις στα παιδιά ;

τι είναι κρίση ;

τι να πεις στο 6 χρονο που φοράει σκισμένα ρούχα στο σχολείο και δεν του έχουν αγοράσει ακόμα μπογιές και μαρκαδόρους ...

τι να πεις στον άνεργο γονιό που δε μπορεί να προσφέρει όσα θα ήθελε στο παιδί του ; πόσα μπορείς να κάνεις εσύ με τον μικρούλη διαρκώς συρρικνούμενο μισθό σου για τα δικά σου παιδιά και για τα παιδιά που θα μπορούσαν να είναι δικά σου; και αν βλέπεις τη ζωή σου να έρχεται τούμπα - πως το διαχειρίζεσαι ( που λέει και ένας καλός φίλος) , που βρίσκεις την ψυχραιμία και πως δίνεις και κουράγιο στους άλλους ;

και καθώς όσα είχες δεδομένα καταρρέουν το ένα μετά το άλλο ... εσύ μένεις ...

αλλά μένεις σε τί κόσμο ; διαλυμένο ; με τι προοπτικές ; και κυρίως με τι όνειρα;

και τι είναι μια ζωή χωρίς όνειρα παρά απλά γεράματα, όπως σοφά γράφει η Κ. Δημουλά. και θα μου πείτε ...τι μας τα λες τώρα αυτά .. ε κάπου να τα πω ήθελα και γω .

και επειδή μερικοί νομίζουν ότι έχουν φτάσει στο όριο του εαυτού τους και των δυνάμεών τους, δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί γιατί έρχονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες ...

και αρχίστε την εξάσκηση για ακόμη βαρύτερα φορτία

Hard Labour, Guy Stacking 20 Bricks on His Head - For more funny videos, click here

μαύρο δαγκωτό

2010-11-12T19:55:00.000+02:00

"μαύρο δαγκωτό στον Μαυρογιαλούρο"

-πάντα επίκαιρη αυτή η ταινία .

" θα τους μαυρίσω όλους στις εκλογές "

εκφράσεις αγανάκτησης που ακούσαμε κατά κόρον και ακούμε εσχάτως από όλους και όλες τους απογοητευμένους από την πολιτική και τους πολιτικούς.

Είμαι σίγουρη ότι ελάχιστοι γνωρίζουμε την προέλευση αυτών των εκφράσεων.

Τί είναι το μαύρο δαγκωτό και πώς προέκυψε; και γιατί λέμε θα τους μαυρίσω ;

έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ;

Αν μπορούσαμε νομίζω θα παίρναμε λίγο φούμο ή καρβουνόσκονη και θα τους μαυρίζαμε κανονικά , έναν έναν . Να το φχαριστηθούμε κιόλας , να γελάσουμε και λίγο , να πάρουμε μια μορφή εκδίκησης πέστε , ικανοποίησης πέστε... δεν ξέρω τί ακριβώς αλλά μια χαρά από το μπαρούτιασμα θα την παίρναμε. Αυτό δε γίνεται στην κυριολεξία αλλά τί είναι τελικά το περιβόητο μαύρισμα στις εκλογές ;

Πάμε μια βόλτα στα παλιά να μάθουμε ...

Διαβάζοντας και πάλι (αμήν πάλι....) για τη διπλωματική - καλά μέχρι να τελειώσω θα υποφέρετε μαζί μου -but that's what friends are for after all - , έμαθα ότι παλιά, στις εκλογές δεν υπήρχαν ψηφοδέλτια. Ο λόγος προφανής αλλά και τόσο μακρινός για μας : οι περισσότεροι ήταν αναλφάβητοι οπότε το ψηφοδέλτιο πως θα το διάβαζαν ; (δεν υπήρχαν και τα γνωστά σηματάκια - ήλιοι , δάδες κτλ να διευκολυνθούν οι άνθρωποι και όπως καταλάβαινετε δύσκολα τα πράγματα με τα ψηφοδέλτια.)

Ετσι, για πρακτικούς λόγους, από το 1844 και για ογδόντα χρόνια περίπου οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν χρησιμοποιούσαν ψηφοδέλτια, για να ψηφίσουν τους κυβερνήτες τους, αλλά «σφαιρίδια», δηλ. μικρές σφαίρες από μολύβι. Η διαδικασία ήταν διαφορετική : Σε κάθε υποψήφιο αντιστοιχούσε μία κάλπη χωρισμένη στα δύο και ο ψηφοφόρος καλούνταν να ρίξει το σφαιρίδιο ανάλογα με την προτίμησή του, στη δεξιά πλευρά της ψηφοδόχου, που εξωτερικά ήταν βαμμένη λευκή, ή στην αριστερή, που εξωτερικά ήταν βαμμένη μαύρη. Αν το σφαιρίδιο έπεφτε στη δεξιά πλευρά, η ψήφος ήταν θετική, αν έπεφτε στην αριστερή, η ψήφος ήταν αρνητική.

Καταλάβατε; η κάλπη του κάθε υποψηφίου ήταν εσωτερικά άσπρη ή μαύρη δηλαδή.

Με τον τρόπο αυτόν οι εκλογείς μπορούσαν να ικανοποιήσουν όλες τις πλευρές, αφού είχαν τη δυνατότητα να «ασπρίσουν» όλους τους υποψηφίους όλων των κομμάτων. (κάτι μου θυμίζει αυτό εμένα- πώς βγαίνουν όλοι σήμερα ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα και χαμογελαστοί; ε τότε γινόταν και κανονικά) Φανταστήτε να ψηφίζεις με θετική λευκή ψήφο και τα δυο μεγάλα κόμματα ας πούμε, ρίχνοντας το σφαιρίδιο στη δεξιά λευκή πλευρά της αντίστοιχης φηφοδόχου.Έτσι τα έχεις καλά και με όλους ...και περιμένεις το ρουσφέτι σου και από τους δυο χωρίς να έχεις second thoughts.

Βέβαια, υπήρχε και η άλλη επιλογή : η δυνατότητα να τους «μαυρίσουν». Οι παροιμιώδεις εκφράσεις «έφαγε μαύρο» και «τον μαύρισα» σχετίζονται με τη χρήση των σφαιριδίων κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας.

Συχνά ήταν τέτοιος ο φανατισμός, που πολλοί ψηφοφόροι - που προφανώς είχαν λόγους να «φαίνεται» η ψήφος τους - το «έριχναν δαγκωτό», δηλ. δάγκωναν το σφαιρίδιο δυνατά πριν το ρίξουν στην κάλπη. Έτσι έκαναν κατά κάποιο τρόπο την ψήφο τους φανερή.

Την εποχή εκείνη οι γυναίκες φυσικά δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές και το μόνο πράγμα που έκαναν ήταν να είναι 'σφαιροδόχοι' - !!!! δηλαδή να δίνουν τα σφαιρίδια στους ψηφοφόρους. ....Ήταν με άλλα λόγια οι γλάστρες της διαδικασίας.

Αν και το Σύνταγμα του 1911 κατάργησε τα σφαιρίδια, αυτά χρησιμοποιήθηκαν και στις εκλογές του Μαρτίου 1912, ενώ διατηρήθηκαν έως και τις βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920. Τα χάρτινα ψηφοδέλτια χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1912 στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές. Με χάρτινο ψηφοδέλτιο έγιναν το 1920 οι εκλογές στη Θράκη και στο μέτωπο της Μικράς Ασίας.

Παλιότερα τα ψηφοδέλτια δεν τα τύπωνε το κράτος αλλά οι ίδιοι οι υποψήφιοι ή τα κόμματα: έγραφαν καθαρά το όνομά τους σε τυποποιημένα κομμάτια χαρτιού, τα οποία παρέδιδαν στα εκλογικά τμήματα. Τώρα αν ψηφίζαμε και μεις με σφαιρίδια σήμερα, μαύρο δαγκωτό θα ρίχναμε κυριολεκτικά.

φιλιά

_________________________

Οι φωτογραφίες : 1η : Αντιτρικουπική γελοιογραφία από περιοδικό του 1885. (φωτ. Γεννάδειος Βιβλιοθήκη) 2η : Προεκλογικό προπαγανδιστικό έντυπο των αναμετρήσεων Δεληγιάννη - Τρικούπη. Γύρω από τον Τρικούπη (αριστερά) περιγράφονται τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του το 1889 και συγκρίνονται με τις Δεληγιαννικές αυξήσεις στο κόστος ζωής το 1890. Δείτε πίσω από τη μορφή του Δεληγιάννη την σκιά της ανοιχτής παλάμης!!! Βέβαια η χρεοκοπία λίγο αργότερα ανέκοψε κάθε διάθεση για αστεϊσμούς . (φωτ. Συλλογή Κων. Θεοτόκη)

από το http://www.matia.gr/7/78/7806/7806_1_06.html

τα ιστορικά στοιχεία είναι από το http://edrana.blogspot.com/2006_10_01_archive.html

υ.γ. η ανάρτηση 'προβάλλεται σε επανάληψη' καθότι είναι άκρως επίκαιρη

Μεγαλώνεις επικίνδυνα όταν…

2010-11-07T23:05:00.002+02:00

Όταν τα exit poll προκαλούν ένα excitement παρόμοιο, με αυτό της Eurovision και των αγώνων της Εθνικής Ελλάδας.

Όταν παρακολουθείς με ενδιαφέρον ειδήσεις, σχετικές με το ασφαλιστικό.

Όταν τα φορολογικά μέτρα σου προκαλούν τεράστιο (μα τεράστιο!!) θυμό.

Όταν βγαίνεις, πρώτο ραντεβού και συνειδητοποιείς ότι το να περιγράψεις την προσωπική σου ιστορία απαιτεί -πιθανά- την υπόλοιπη ζωή σου.

Όταν, σε αυτό το πρώτο ραντεβού, εντέλει, έχεις χαθεί τόσο στη νοσταλγία για τα παλιά που δεν έχεις πάρει χαμπάρι ότι ο/η άλλος/η έχει ήδη «φύγει».

Όταν, αναγκάζεσαι να αλλάξεις χρονικές σειρές και στοιχεία των παρελθοντικών ιστοριών για να βγάζουν ένα σαφές νόημα.

Όταν ακούς ιατρικές περιπέτειες φιλών που έχεις να δεις καιρό.

Όταν λες, με τη σειρά σου, τις δικές σου ιατρικές περιπέτειες (ακόμη κι αν δεν είναι σοβαρές).

Όταν παύεις να παθιάζεσαι.

Όταν συναντάς σε εξόδους σου, παιδιά των φίλων σου ή φίλους των παιδιών σου.

Όταν όλα τα ρούχα σου είναι σχεδόν τα ίδια ή εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Όταν πας στην πόλη που γεννήθηκες και χάνεσαι στους δρόμους της.

Όταν δε σου κάνει κέφι να φας βαριά το βράδυ.

Όταν ο/η σύντροφός σου σε κοιτά με βαριεστημένο βλέμμα.

Όταν φαντάζεσαι ότι η δική σου νιότη έδωσε κάτι παραπάνω από τις «νιότες» των άλλων γενεών.

Όταν θεωρείς ότι ο έρωτας είναι-στη βάση του- πνευματικό θέμα.

Όταν οι αναμνήσεις της παρέας σου συνδέονται με ιστορικά ή κοινωνικά γεγονότα.

Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να κατανοεί –με συμπάθεια-τις αναπολήσεις γέρων.

Όταν το βλέμμα σου παύει να μιλά.
Όταν γίνεσαι απόλυτος/η στις απόψεις σου.

χρήσιμα - άχρηστα

2010-10-30T14:34:00.009+03:00

τον καιρό της κρίσης,

της δυσκολίας και της ανεργίας, την εποχή των ζόρικων,

μερικές οικονομικές χρήσιμες - άχρηστες προτάσεις

που μπορούν να δώσουν χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή σας : αυτη η τραπεζαρία είναι ό,τι πρέπει τώρα που η κρίση βρίσκεται στο ζενίθ- ακόμα κιαν χρειαστεί να μείνετε σε ένα μικρό - μα πολύ μικρούλι σπιτάκι, θα βρείτε μια γωνιά για να χωρέσει. θέλετε να φορτίσετε το κιινητό σας χωρίς να το αφήνετε από δω κι από κει? η θήκη αυτή είναι η ιδανική λύση .

νιώθετε ότι έχετε 'φορτωθεί' πολλά; σας πνίγουν οι υποχρεώσεις;

αυτό το συμπαθητικό ανθρωπάκι - που σηκώνει τα βάρη της κατσαρόλας

θα σας ανακουφίσει καθώς θα αισθανθείτε ότι μοιράζεστε τα βάρη και δεν είστε μόνοι.

άλλωστε η καλή ψυχολογία είναι μεγάλη υπόθεση .

τώρα που δεν πετάμε τίποτα, το χθεσινό κουλουράκι, ή το κεικ ,

ή το κέρασμα της περασμένης ονομαστικής εορτής του συναδέρφου,

θα φυλαχθεί σε αυτή την πρακτική θήκη, για να το φάμε ως πρωινό την επόμενη.

σας πιάνουν λιγούρες τη νύχτα ;

κάνετε νυχτερινές επισκέψεις στο ψυγείο;

δεν είναι καιρός να ξοδεύετε και να σπαταλάτε ρεύμα !!!

οι παντόφλες με τα φωτάκια είναι ιδανικές για πολλούς λόγους :

οικονομία στο ρεύμα,

αθόρυβη επιδρομή στο ψυγείο (χωρίς φώτα δε δίνουμε στόχο)

άρα , λιγότερες τύψεις ...και καλύτερη ψυχολογία .

είναι οι παντόφλες που σώζουν !!!

ο κόκκινος σκούφος

2010-10-25T22:44:00.004+03:00

Ένα γκρίζο απόγευμα,

σ' ένα λασπωμένο λεωφορείο,

γεμάτο

κουρασμένες πωλήτριες

που επιστρέφουν από τη δουλειά,

και βαριεστημένους εφήβους με τα ακουστικά στα αυτιά,

φόραγες το κόκκινο σκουφάκι

όμοιο με εκείνο που φορούν τα παιδιά στα κάλαντα.

Και ήταν μια παράφωνη έκπληξη

στο λασπωμένο λεωφορείο

και συνάμα ένα απρόσμενο βάρος

για τους επιβάτες

που

κουβάλαγαν όλοι ξαφνικά την υποψία της γιορτής

κοιτάζοντας συνωμοτικά

τον κόκκινο σκούφο.

Οκτώβρης 2010 ,

υ.γ. για την κυρία με τον κόκκινο σκούφο.

Κλείσιμο κύκλων??

2010-10-19T23:23:00.003+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση, είχα μεταφέρει τα σοφά και όμορφα λόγια του Coelho για το κλείσιμο κύκλων. Λόγια που με είχαν πετύχει σε μέρες «κλεισίματος κύκλων», κύκλων που με αφήσανε με ερωτηματικά και δυσπιστία. Για σχέσεις, ανθρώπους και εαυτό.

Τα λόγια ξεχάστηκαν και οι μέρες κλεισίματος κύκλων συνεχίστηκαν.. κάνοντας το κλείσιμο κύκλων μια ασαφή και τελείως αδόκιμη έννοια.

Κλείσιμο? Τι σημαίνει κλείσιμο? Ποιες οι διαφορές του με το τέλος? Είναι το τέλος, εντέλει, κλείσιμο? Όταν τελειώνει κάτι (σχέση, εργασία, φιλία) αυτόματα κλείνει? Αρκεί να μετακομίσεις, να πετάξεις τις αναμνήσεις, να πεις χωρίζω, να αλλάξεις το νόημα, να γεμίσεις τη ζωή σου με νέες εμπειρίες για να πειστείς ότι «Έκλεισες τον κύκλο»; Κι αν κάνεις όλα αυτά και πείσεις τον εαυτό σου ότι πράγματι έκλεισες τον κύκλο και ξάφνου νιώθεις ότι ο κύκλος δεν έκλεισε , απλά τελείωσε… η παλιά του μορφή, το νόημα, η σημασία.. Κι ότι το τέλος σήμαινε για σένα μια αρχή που κανείς/μία δεν αισθάνεται…ή ακόμη χειρότερα, αισθάνεται αλλά κινείται γύρω-γύρω σα τη σβούρα? Τότε τι κάνεις? Παριστάνεις ότι συμφωνείς ότι το τέλος έκλεισε το κύκλο και ανακαλύπτεις το πόσο πιεστικός/ή, φορτικός/ή ή δύσπιστος/η μπορείς κι εσύ –και οι άλλοι/ες- να γίνετε? (Bingo!! Σου εγγυώμαι, η ανακάλυψη αυτή είναι σούπερ!!).

Κύκλος? Γιατί κύκλος? Ποιος/α απέδειξε ότι η ζωή είναι κύκλος? Γιατί να θεωρούμε ότι η ζωή είναι αυτοτελείς, κλειστοί κύκλοι? Επειδή η γη είναι στρόγγυλη? Επειδή ο ήλιος είναι στρόγγυλος? Ή επειδή… θα βόλευε να φανταζόμαστε ότι η ζωή ..ρόδα είναι και γυρίζει?

Κι αν υποθέσουμε ότι, εντέλει, η ζωή και τα γεγονότα δεν είναι κύκλοι αλλά μια γραμμική πορεία, χωρίς σαφή αρχικά και τελικά σημεία? Μια γραμμή που εκτείνεται στο μέλλον, ως συνέχεια και επέκταση του παρελθόντος? Μια γραμμή που δεν είναι κύκλοι που κλείνουν, κουτάκια που τακτοποιούν, ρόμβοι που έχουν κορυφή? Κι αν η ζωή, ο χρόνος, η μοίρα είναι απλά μια γραμμή που κάθε σημείο της ορίζεται από το προηγούμενο και το επόμενο, γιατί, αλλιώς, θα ήταν απλά ένα σημείο?

Τότε η ιδέα του κλεισίματος κύκλων ακούγεται σαν τον τετραγωνισμό τους… εξίσου μπούρδα με την ιδέα της γης που αν γυρίσει ανάποδα, θα βρεθούμε όλοι πεσμένοι στο υπερπέραν!

Νομίζω, φίλοι/ες, ότι ο Coelho είναι εκπληκτικός ρήτορας. Αλλά, με το συμπάθιο, δε θέλω να κλείσω κύκλους! Δε θέλω να πετάξω αναμνήσεις! Δε θέλω να παριστάνω ότι ο κύκλος έκλεισε, την ίδια ώρα που αισθάνομαι ότι η ζωή μου τρέχει σε εθνική οδό με ασφαλή ταχύτητα… και κυρίως, δε θέλω να πιέζω τους/τις γύρω μου και τον εαυτό μου να πιστέψουμε ότι αυτά που τελείωσαν, αυτόματα, έκλεισαν! Γιατί μου αρέσει να προχωρώ ευθεία!

Paulo Coelho: κλείσιμο κύκλων.

2010-10-14T16:15:00.009+03:00

Παρά την πίεση της μελέτης και του χρόνου, δεν αντιστάθηκα να μεταφράσω και να σας μεταφέρω τα λόγια του Paulo Coelho, σχετικά με το κλείσιμο παλιών κύκλων και λογαριασμών. Λόγια που με βρήκαν σε στιγμή που αναρωτιέμαι για παλιούς κύκλους που δεν έκλεισαν, για νέους που δεν άνοιξαν ή παλιούς που θέλουν να ξανα-ανοίξουν. Μάλλον ο Θεός, η μοίρα (ή ό,τι) θέλει να αδειάσω το μυαλό μου από ανώφελα και να εστιάσω σε ωφέλιμα... Ελπίζω να βοηθήσουν κι εσάς αυτά τα λόγια και να αδειάσουν την ψυχή σας από περιττά αρνητικά συναισθήματα!

"Κάποιος πρέπει πάντα να ξέρει πότε ένα στάδιο τελειώνει. Αν επιμένουμε να μένουμε περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο, χάνουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων που πρέπει να περάσουμε. Κλείσιμο κύκλων, κλείσιμο ανοιχτής πόρτας, τέλος του κεφαλαίου ό,τι όνομα και να δώσουμε, αυτό που είναι σημαντικό είναι να αφήνουμε τις στιγμές της ζωής που έχουν τελειώσει, στο παρελθόν.

Έχασες τη δουλειά σου; Τελείωσε μια σχέση αγάπης; Άφησες το σπίτι των γονιών σου; Πήγες στο εξωτερικό να ζήσεις; Μία μακρόχρονη φιλία τελείωσε ξαφνικά; Μπορείς να ξοδέψεις πολύ χρόνο, με το να αναρωτιέσαι τι και γιατί συνέβη.

Μπορείς να πεις στον εαυτό σου ότι δεν θα κάνεις άλλο βήμα μέχρι να βρεις γιατί πράγματα που ήταν σημαντικά και σταθερά στη ζωή σου έγιναν σκόνη, έτσι απλά. Αλλά, μια τέτοια στάση μπορεί να προκαλέσει πολύ άγχος σε όσους/ες εμπλέκονται: τους γονείς, το/τη σύζυγο, τους φίλους, τα παιδιά σου, την αδερφή σου. Όλοι κλείνουν κεφάλαια, γυρνάνε φύλλα, συνεχίζουν τη ζωή και θα νιώθουν άσχημα να σε βλέπουν εσένα σταθερά ακίνητο, σε ένα σημείο.

Τα γεγονότα περνάνε και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα αφήσουμε πραγματικά να φύγουν.

Για αυτό είναι τόσο σημαντικό (ανεξάρτητα πόσο επώδυνο μπορεί να είναι) να καταστρέφεις σουβενίρ, να κινείσαι, να δίνεις πολλά πράγματα σε ορφανά, να πουλάς ή να χαρίζεις βιβλία που έχεις στο σπίτι. Οτιδήποτε υπάρχει στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αόρατου κόσμου, αυτού που συμβαίνει στην ψυχή μας - και το να απαλλάσσεσαι από συγκεκριμένες αναμνήσεις επίσης σημαίνει να δημιουργήσεις χώρο για νέες αναμνήσεις που θα αντικαταστήσουν τις παλιές.

Αφήστε τα πράγματα να φύγουν. Απελευθερώστε τα. Αποκοπείτε από αυτά.

Κανείς δεν παίζει τη ζωή με σημαδεμένα χαρτιά, οπότε κάποιες φορές κερδίζουμε και κάποιες χάνουμε. Μην περιμένετε τίποτα σε ανταπόδοση, μην περιμένετε οι προσπάθειές σας να αναγνωριστούν, η ευφυΐα σας να ανακαλυφθεί, η αγάπη σας να γίνει κατανοητή.

Σταματήστε να ανάβετε τη συναισθηματική σας τηλεόραση για να παρακολουθείτε το ίδιο πρόγραμμα, αυτό που σας έδειξε πόσο πολύ υποφέρατε από απώλειες: αυτό σας δηλητηριάζει μόνο, τίποτε άλλο.

Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε τις ερωτικές σχέσεις που διαλύονται, τη δουλειά που μας έταξαν αλλά ποτέ δεν ξεκίνησε, τις αποφάσεις που αναβάλλονται, περιμένοντας την «ιδανική στιγμή».

Πριν ξεκινήσει ένα κεφάλαιο, το παλιό πρέπει να τελειώσει: πείτε στον εαυτό σας ό,τι τελείωσε ποτέ δε θα επιστρέψει. Θυμηθείτε ότι υπήρχε καιρός που ζούσατε, χωρίς αυτό το πράγμα ή τον άνθρωπο- τίποτε δεν είναι αναντικατάστατο, μια συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Αυτό μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, μπορεί να είναι δύσκολο αλλά είναι πολύ σημαντικό.

Κλείσιμο κύκλων. Όχι για χάρη του εγωισμού, της αλαζονείας, αλλά επειδή απλά δεν ταιριάζουν πια στη ζωή σας.

Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε το δίσκο, καθαρίστε το σπίτι, τινάξτε τη σκόνη.

Σταματήστε να είστε αυτό που ήσασταν και αλλάξτε σε αυτό που είστε."

Οι θετικές συνέπειες της κρίσης.

2010-09-20T15:52:00.005+03:00

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, έλεγαν οι παλιότεροι! Παρατηρώντας διάφορα γεγονότα γύρω μου (και όχι μόνο), κατέληξα ότι η οικονομική κρίση έχει πλήθος ευεργετικών συνεπειών στη ζωή, υγεία και κοινωνικότητά μας. Ναι, ναι, φίλοι/ες μου! Το μνημόνιο δεν έχει στόχο την οικονομική ανασύνταξη της χώρας, αλλά την ψυχική ευημερία των Ελλήνων/ίδων πολιτών και τη βελτίωση των ανθρώπινων σχέσεων.

Επειδή, τώρα, ξέρω ότι κάποιοι/ες από εσάς θα σκέφτονται: «άλλη μία που κάηκε από τα ζόρια», θα σας παρουσιάσω τις ευεργετικότατες συνέπεις της κρίσης, στις διάφορες ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις:

Φλερτ: Ατάκες του στυλ «Δεν ντρέπονται λίγο, πού μας έφεραν», «Ντροπή τους όλους!» βοηθούν τη γνωριμία δύο πιθανών συντρόφων και αποτελούν το ερέθισμα για ελεύθερη και αβίαστη συζήτηση με τον/την ωραίο/α υπάλληλο σε κατάστημα, οδηγό ταξί, φαρμακοποιό, ευσυνείδητο/η δικηγόρο ή γιατρό, φοιτητή/τρια κ.ο.κ., διευκολύνοντας το φλερτ και την εξέλιξη νέων ερωτικών σχέσεων. Φύγαμε από την νεοελληνική ερωτική ατάκα «Come with me για να τη βρεις» (βλ. Γαρδέλης, δεκαετία ’80) και περάσαμε στην «Come with me στην πορεία».

Έρωτας: Οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι στη σχέση κλονίστηκαν, διευκολύνοντας ισότιμες ερωτικές σχέσεις! Ξεχάστε τα παλιά ανδρικά κεράσματα και γυναικεία λούσα, ως έκφραση ερωτικών συναισθημάτων! Τώρα, γιοκ λεφτά για τραπεζώματα, γιοκ λεφτά για καλλυντικά, γιοκ λεφτά για γάμους και βαφτίσια. (Εδώ βέβαια προκύπτει ένα μικρό προβληματάκι: κλονίστηκαν οι παλιοί ρόλοι, δεν προέκυψαν νέοι. Πλέον, γιοκ λεφτά για σχέσεις. Αλλά, αυτό, θα το λύσουν τα νέα οικονομικά μέτρα, είμαι σίγουρη!)

Γάμος: Πλέον, σεξουαλικά προβλήματα του γάμου έχουν, αυτομάτως, επιλυθεί. Πολλές εντάσεις προκαλούνταν παλιά, όταν το ταίρι δεν έδειχνε φλογερή προθυμία για περιπτύξεις. Δικαιολογίες, όπως «Είμαι κουρασμένος/η» και «Έχω πονοκέφαλο» δεν έπειθαν και ο καβγάς ξεσπούσε. Τώρα, φτάνει ένα «Σκέφτομαι το δάνειο» για να ξενερώσετε αγκαλιά και να αναλογιστείτε το ανασφαλές, χωρίς σύνταξη, κοινό σας μέλλον στους δρόμους… Η απιστία, επίσης, μεταξύ των συντρόφων είναι παλιομοδίτικη και ανέφικτη, πλέον, συμπεριφορά. Λεφτά για συναντήσεις σε ξενοδοχεία, διήμερα σε θέρετρα και λουλουδικά δεν υπάρχουν. Meetings που διαρκούσαν μέχρι τις 6 το πρωί δεν υπάρχουν. Λεφτά για υδραυλικούς, μπογιατζήδες κλπ, δεν υπάρχουν. Λεφτά, επίσης, για τρίτα και τέταρτα κινητά τηλέφωνα δεν υπάρχουν. Λεφτά για ιδιωτικούς ντετέκτιβ δεν υπάρχουν. Ούτε καν λεφτά για το/τη «μασέρ» της γειτονιάς δεν υπάρχουν. Τέρμα, φίλοι/ες, οι ζήλιες, οι παράνοιες και οι καβγάδες. Τώρα, όλοι/ες επιστρέφουμε στην εστία μας (και καθόμαστε εκεί!).

Παιδιά: για όσους/ες από εσάς είχατε αποκτήσει παιδιά προ κρίσης-γιατί το να κάνεις παιδί σήμερα δεν παίζει- η σωστή ανατροφή των παιδιών σας είναι απολύτως εφικτή: Παλιά, οι γονείς είχαν διλλήματα για το τι πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους ή όχι. Πήγαινες, πχ. στα Μπάμπο και σου έλεγε ο/η μικρός/ή: «Μπαμπά, Μαμά, θέλω να μου πάρεις το αυτοκινητάκι και το σπιτάκι του Τζον Μπόι και της Κάρκι, που το έχει και η Χριστίνα!». Άντε εσύ τώρα να εξηγήσεις ότι αυτά είναι άχρηστα και υπερβολικά, ότι η οικονομία είναι σημαντική, ότι ο μπαμπάς της Χριστίνας είναι διαχειριστής Δημοσίων έργων και μπορεί να τα πάρει. Τώρα, ούτε καν η Χριστίνα έχει τέτοιου είδους παιχνίδια.

Φιλία: Μη μου πείτε ότι δεν ήταν πρόβλημα το κλασσικό «Άσε φίλε, σήμερα κερνάω εγώ» και οι ανόητες αντιπαλότητες, όπου δύο πενηντάρια κουνιόντουσαν μπροστά στο σερβιτόρο, ο οποίος έβγαζε σπιθούρια από τη τσαντίλα. Τώρα, έρχεται ο λογαριασμός και μετά από σιγή 3 λεπτών, όπου κανείς δεν κουνιέται και δε μιλά, ο/η δύσμοιρος/η που θα ψελλίσει: «Μήπως να κεράσω εγώ;» δε θα πάρει καμία απάντηση! Αντίθετα, ο ένας της παρέας πάει στην τουαλέτα, ο άλλος κοιτά το κουμπί από το πουκάμισο που πάει να σπάσει και ο τρίτος σφυρά στο τεκνό που περνά. Ο μόνος που δεν ευεργετήθηκε είναι ο άμοιρος σερβιτόρος που, και πάλι, θα περιμένει για να πληρωθεί και δεν έχει λεφτά για Clearasil.

Γονείς τρίτης ηλικίας και αδέρφια: Στην ηλικία των 40, όλοι/ες τσακωνόντουσαν για κληρονομικά και ποιος/α θα αναλάβει τους έρμους γονείς, τώρα που γεράσανε! Χάρη στο μνημόνιο, πλέον, αυτά έχουν αλλάξει: αν οι γονείς έχουν μια οικονομική ασφάλεια, φιλοξενούν τους/τις άνεργους/ες, χωρισμένους/ες γιους και κόρες στο πατρικό και αναλαμβάνουν τα παλιά τους καθήκοντα. Αν δεν έχουν οικονομική ασφάλεια, χάρη στις νέες συντάξεις, δεν προλαβαίνουν να γεράσουν τόσο, ώστε να έχουν ανάγκη βοήθειας! Οι κληρονομιές, και στις δύο περιπτώσεις, είναι μετρημένα κουκιά, οπότε δεν υπάρχει λόγος ίντριγκας.

Ευρύτερη κοινωνία: Η γειτονιά έχει, επίσης, αναδημιουργηθεί με στενότερους δεσμούς μεταξύ των κατοίκων, ακόμη και των αστικών κέντρων. Παλιά, δε γνώριζε ο ένας τον άλλον, ούτε τι κάνει στο σπίτι του. Τώρα, πας να ψωνίσεις στο φούρνο, στο μανάβη κοκ και σου λέει ο καταστηματάρχης: «Τι θα γίνεις με εσάς πια, κύριε Παπαδόπουλε; Θα πληρώσετε, επιτέλους, τα του προηγούμενου μήνα; Εσείς, ο κύριος Άφραγκος και η κυρία Νεοφτωχίδου με έχετε καταστρέψει. 10 ψωμιά, δύο κουλούρια και πέντε παξιμάδια πήρατε έκαστος και δεν με πληρώσατε. Ναι ‘ναι καλά η κυρία Παπατρεχοπούλου που με πλήρωσε, κι ας πήρε μόνο τρία παξιμάδια…». Ο/η, δε, γείτονας που ψήνει αρνάκι με πατάτες την Κυριακή, είναι αναγνωρίσιμο, αξιοσέβαστο και ζηλευτό μέλος τούτης της κοινωνίας.

Κοινωνική αλληλεγγύη: Ξεχάστε την αποξένωση και αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής! Τώρα, περπατάς στο δρόμο και είναι σα να συμμετέχεις σε οικογενειακό συμβούλιο που στόχο έχει να λύσει προβλήματα. Ατάκες του στυλ: «Δεν βγαίνω πού να χτυπιέμαι, αυτό το μήνα», «Σκ…ά είναι όλοι τους» και «Φάγανε, φάγανε και τώρα εμείς πληρώνουμε τη νύφη» συμβάλλουν στο μοίρασμα κοινών εμπειριών, τη διευκόλυνση της αυτό-έκθεσης και την αίσθηση του ανήκειν σε μια ευρύτερη ομάδα.

Δε θέλω, φίλοι/ες, να σας κουράσω, άλλο. Ένα μόνο θα σας πω: Εμείς δεν γκρινιάζαμε για την αλλοτρίωση των σχέσεων, για την αποξένωση, για τη μοναξιά; Οι κυβερνήσεις τούτης της χώρας άκουσαν τα παράπονα και μερίμνησαν για την ευημερία μας! Ε! Μην είμαστε και αχάριστοι/ες! Τι στην ευχή θέλουμε πια;;;;;;;;

Ιστορίες Ανεργίας και Σκέψεις.

2010-09-16T12:20:00.006+03:00

Τριγυρνώντας στο διαδίκτυο, βρήκα ένα πολύ ωραίο άρθρο που λέγεται "Ανεργία: Ιστορίες από την blogόσφαιρα" στο No Budget Blog. Οι ιστορίες ανέργων bloggers που παλεύουν να γεμίσουν κάπως τον χρόνο και τη ζωή τους, πέρα από τις αγωνίες και τα οικονομικά προβλήματα, πραγματικά, με συγκίνησαν . Σας προτείνω να διαβάσετε τις πανέμορφες, αληθινές και μελαγχολικές ιστορίες τους!

Ειδικότερα, το blog του Ανθρώπου του Μετρό αποτελεί το ημερολόγιο ενός πολύ ταλαντούχου, κατά τη γνώμη μου, ανέργου, μάλλον, δημοσιογράφου. Στην ιστορία του "Πέντε Στάδια Θλίψης" περιγράφει για ποιους λόγους ο Αύγουστος είναι δύσκολος μήνας για ανέργους/ες. (Θα ήθελα να συμπληρώσω : υπάρχει χειρότερος μήνας για ανέργους/ες από το Σεπτέμβρη? Που όλοι/ες ανασυγκροτούνται, ξεκινούν την νέα εργασιακή χρονιά, καλύπτουν με το μισθό του Σεπτεμβρίου τα έξοδα που έκαναν τον Αύγουστο, ενώ ο/η άνεργος/η αντιμετωπίζει ένα κλειστοφοβικό επερχόμενο χειμώνα, ένα άδειο πρόγραμμα και συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει;).

Εντύπωση μου έκανε ότι όλες οι ιστορίες είναι καλογραμμένες, συντακτικά και ορθογραφικά σωστές, με πλούσιο λεξιλόγιο και γλαφυρότητα: η ανεργία, όπως φαίνεται, έχει υψηλά κριτήρια και κάνει παρέα με πολλούς/ές επιστήμονες/ισσες. Η παρατήρηση αυτή προκάλεσε κάποιες σκόρπιες σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία και απραγία ανθρώπων με υψηλό μορφωτικό επίπεδο θα έπρεπε να ανησυχήσει ιδιαίτερα την ελληνική κοινωνία: το να μένουν άνεργα ή να μεταναστεύουν τα "γερά κεφάλια" της χώρας είναι μια τρομακτική προοπτική για το μέλλον. Οι επιστήμονες/ισσες είναι αυτοί/ές που γεννούν ιδέες που μετουσιώνονται σε έργα, στα οποία δουλεύουν άνθρωποι με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Αν δε γεννιούνται ιδέες, δεν υπάρχουν έργα και, συνεπώς, δεν υπάρχουν δουλειές για κανέναν/μία! Ειδικότερα, η κατάληψη υψηλών επαγγελματικών θέσεων από "γκόλντεν μπόιζ, που στην πραγματικότητα δεν είναι μπόιζ γιατί είναι γερομπαμπαλήδες, ενώ πριν μερικά χρόνια ήταν απλά κακοί ελαιοχρωματιστές και υδραυλικοί, εξαιρετικοί όμως πληροφοριοδότες" (silentcrossing) και η ανεργία νέων ελπιδοφόρων επιστημόνων συμβάλλουν στη στειρότητα της πνευματικής και τεχνοκρατικής κοινότητας.

Στα άτομα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο (και όχι μόνο σε αυτούς/ές), επίσης, έχω παρατηρήσει ένα νέο συχνό φαινόμενο : τη νέα τάξη ανέργων με όνομα "Άνεργοι Ελεύθεροι Επαγγελματίες". Έχω βαρεθεί να ακούω ιστορίες ελευθέρων επαγγελματιών, εκ των οποίων πολλοί/ές επιστήμονες/ισσες, που έχουν ανοικτό ΤΕΒΕ να τρέχει κάθε δίμηνο, οι ίδιοι/ες τρέχουν πανικόβλητοι/ες από το πρωί ως το βράδυ και γυρνάνε σπίτι αποκαρδιωμένοι/ες και άφραγκοι/ες. Κι αυτοί/ές είναι οι τυχεροί/ες της υπόθεσης: υπάρχουν άλλοι/ες που μόνο το ΤΕΒΕ τρέχει...Ωστόσο, η Πολιτεία θεωρεί αυτό τον άπραγο και χρεωμένο πληθυσμό "εργαζόμενο"....και η ανεργία, συνεχώς αυξάνεται ή κρύβεται πίσω από μη αμειβόμενες εργασίες, ανοιχτά ασφαλιστικά ταμεία που δηλώνουν μια ανύπαρκτη επαγγελματική ταυτότητα και επαγγελματικούς συμβιβασμούς που δημιουργούν την αίσθηση του εξευτελισμού για πολλούς/ές εργαζόμενους/ες με μεγάλη προϋπηρεσία και εξειδίκευση.

Αντίδοτο στην ανεργία, από ό,τι φαίνεται, το διαδίκτυο και τα blogs για πολλούς/ές επιστήμονες/ισσες ή ανθρώπους με υψηλό μορφωτικό (όχι ακαδημαϊκό) επίπεδο. Γερά μυαλά της χώρας διοχετεύουν τις ιδέες τους στο επικοινωνιακό κανάλι του διαδικτύου, μη έχοντας άλλη διέξοδο! Άνθρωποι με καθάρια σκέψη, δημιουργική φαντασία και πρωτότυπες ιδέες βουλιάζουν (ή πνίγονται) σε ένα καναπέ, προσπαθώντας να γεμίσουν το χρόνο τους και να επικοινωνήσουν τις δυσκολίες τους σε άλλους/ες με ίδιες ιστορίες και προβλήματα.

Επομένως, τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη τέτοιους ανθρώπους, πιο πολύ από ποτέ, δεν τους/τις αξιοποιεί! Αντίθετα, έχει δημιουργηθεί ένας υπαρξιακός βάλτος για πολλούς/ές επιστήμονες/ισσες που εκφράζουν απίστευτα έξυπνες ιδέες, μέσω διαδικτύου, σε ένα χαοτικά μεγάλο, ασαφές και πολιτικά αδύναμο ακροατήριο.

Η συνδρομή του/της Έλληνα/ίδας πολίτη στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης περιορίστηκε σε οικονομικά αφόρητα μέτρα, τραπεζικούς λογαριασμούς για εθελοντική προσφορά, περικοπή μισθών δημοσίων υπαλλήλων. Κανείς/μία δε σκέφτηκε να προτείνει την πνευματική-επιστημονική εθελοντική συνδρομή των δυνατών και πρωτοπόρων επιστημονικών και ακαδημαϊκών μυαλών που, στη δύσκολη αυτή περίοδο, παραμένουν άπραγα και με λαχτάρα να προσφέρουν.

Εξοργιστικό; Σίγουρα!

Θλιβερό; Αναμφισβήτητα!

Ηττοπαθές; Ίσως!

Τυχαίο; Δε νομίζω......

Παιχνιδιάρικες διαθέσεις.

2010-09-08T12:40:00.002+03:00

Τελευταία, ένα πολύ ωραίο παιχνίδι κυκλοφορεί στη blogόσφαιρα. Η apinkdreamer (http://apinkdreamer.blogspot.com/) με κάλεσε να παίξω και -ενώ, συνήθως δε συμμετέχω σε απονομές βραβείων και παιχνίδια- αυτό έχει να κάνει με αγάπη. Οπότε, το θέμα αλλάζει.

Σύμφωνα με τους όρους του παιχνιδιού πρέπει: 1. Να αναφέρεις ποιός σε προσκάλεσε. 2. Να καταγράψεις 10 πράγματα που αγαπάς. 3. Να προσκαλέσεις κι εσύ με τη σειρά σου 10 ακόμη φίλους!

Λοιπόν! Τα 10 πράγματα που αγαπώ είναι:

Την οικογένεια (και όσους/ες θεωρώ εγώ οικογένεια) και κυρίως τα ανιψάκι μου που, κάθε φορά που το βλέπω, μου θυμίζει πόσο χαριτωμένη και ανιδιοτελής μπορεί να είναι η ζωή!
Τη γνησιότητα της φιλίας, σπάνια μεν, αλλά, όταν τη γνωρίσεις δεν την αλλάζεις με τίποτα!
Το έντονο του έρωτα! Πω πω! Πώς αλλάζουν όλα, όταν ερωτεύεσαι: ο τρόπος που βλέπεις τα ίδια πράγματα, ο τρόπος που γεύεσαι το φαγητό σου, ο τρόπος που επικοινωνείς με τους ανθρώπους. Τι όμορφη ένταση!
Το απρόβλεπτο της ζωής, με ευχάριστες εκπλήξεις. Αν και αυτές τις μέρες, αγχώνομαι με κάποιες απρόβλεπτες εξελίξεις, δεν παύω να γοητεύομαι από την προοπτική του να έρθω αντιμέτωπη με νέες καταστάσεις!
Κατά συνέπεια, την ελευθερία και την "αντι-βολεψίκιστικη" νοοτροπία. Πείτε με χαζή, πείτε με εκτός πραγματικότητας, συνεχίζω να λατρεύω τη δυνατότητα να δέχομαι προκλήσεις, όσο δύσκολες κι αν είναι!
Τις γλυκές αναμνήσεις που μου δίνουν κουράγιο και γνήσιες σχέσεις με τους ανθρώπους που τις βίωσα και τις μοιράζομαι!
Την ηρεμία μιας μέρας σε ήσυχη φύση! Οι μυρωδιές, οι ήχοι και η γαλήνη της φύσης με γεμίζουν πιο πολύ από όλα τα ατού της πόλης μαζί!
Το βλέμμα κάποιων ανθρώπων! Όταν, ειδικά, συνδυάζεται με ένα παρόμοιας ομορφιάς χαμόγελο, λατρεύω να κοιτώ και να χάνομαι!
Τη φαντασία! Τη φαντασία που πλάθει ιστορίες, τη φαντασία που φτιάχνει έργα τέχνης, τη φαντασία που δίνει δύναμη στην αντιμετώπιση της ρουτίνας, τη φαντασία που γεννά στόχους!
Τέλος, το φαγητό! Το φαγητό σα δημιουργία, το φαγητό σαν επικοινωνία, το φαγητό σαν ηδονή.

Τώρα σειρά μου να καλέσω ανθρώπους να παίξουν!

Καλώ:

Εύηηηηη!!! Για να ακούσω τι αγαπάς!!
Ανθούλαααα!!! Επίσης, θέλω να ακούσω!
Βερόνικα!!!! Αγαπάνε τα ίδια στην Ισπανία οι άνθρωποι?
Λένα !!!!!! Πες μας τι αγαπάς, πέρα απο τα κοχύλια!
Ονειρέματα!!! Ακόμη δεν ήρθες, σε βάλαμε σε δουλειά!
Ντρουσίλα!!! Άντε, να σε γνωρίσουμε καλύτερα!
Βασίλη!! Τι άλλο αγαπάς, πέρα από το γλυκύτατο μέλι?
Πάνο!! Αν και δύσκολα θα βρεις χρόνο να ασχοληθείς, εμείς ποτέ δε σε ξεχνάμε!
Μπέτυ!!!! Το είπα και στο δέκατο πράγμα που αγαπώ: πέρα από το φαγητό, αγαπώ και τους δημιουργούς του! Με την ίδια λογική,
Κική! Με τις ωραίες συνταγές σου!!!! Τι άλλο αγαπάς?

Δεν κάλεσα τους αγαπημένους μου Ευρύνοο και Σαββίνα γιατί έχουν, ήδη, παίξει!!

Διαδίκτυο και ανωνυμία! Λίγη προσοχή δε βλάπτει...

2010-09-05T11:26:00.004+03:00

Με μια μικρή βόλτα στη blogογειτονιά, που έλεγε και ο φίλος μας ο Πάνος, σκέφτηκα ότι καλό είναι να σας μεταφέρω κάποια πράγματα που διάβασα για την ανωνυμία στο διαδίκτυο, γιατί φαίνεται ότι τα έχουμε λίγο μπερδεμένα και μπορεί να εκτεθούμε -ή να εκθέσουμε άλλους/ες- σε κινδύνους.

Όταν το διαδίκτυο άρχισε να εξαπλώνεται, ήταν τελείως ανώνυμο και βασιζόταν αποκλειστικά σε κείμενα. Ο/η καθένας/μια μπορούσε να "παίξει" όποια ταυτότητα ήθελε...

Με την εξέλιξη, όμως, του διαδικτύου και την τεράστια ποικιλία πληροφοριών που εκτίθενται, έχει πάψει, προ πολλού, να είναι ανώνυμο. Ειδικότερα, η ανάρτηση φωτογραφίας έχει αλλάξει το διαδίκτυο, από χώρο ασωμάτων υποκειμένων (κάτι σα φαντάσματα) σε ενσώματα υποκείμενα. Κάπου εκεί ξεκίνησε και η ιστορία του διαδικτυακού φλερτ και σεξ.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όμως, ότι οι περισσότεροι/ες χρήστες/τριες του διαδικτύου συνεχίζουν να αισθάνονται ανώυνυμοι/ες, ενώ δεν είναι. Έτσι, κάποιοι/ες υπερεκθέτουν τον εαυτό τους, περιγράφοντας πολύ προσωπικά δεδομένα, ανεβάζοντας φωτογραφίες κ.ο.κ. Σε αυτό, δεν υπάρχει κάποιο κακόβουλο κίνητρο γιατί, στο κάτω-κάτω, εκθέτουν και θέτουν σε κίνδυνο μόνο τον εαυτό τους.

Το κακό ξεκινά όταν το προσωπικό υλικό που ανεβάζουν κάποιοι/ες χρήστες/τριες χρησιμοποιείται από άλλους/ες χρήστες/τριες, για οποιοδήποτε κίνητρο: θέλετε για δημιουργία εντύπωσεων (είμαι δημοφιλής και ξέρω κόσμο), θέλετε για έκφραση ερωτικών ή αρνητικών συναισθημάτων, θέλετε για ...απλό γέμισμα του ιστολογίου... Η ανάρτηση τέτοιου υλικού, θέλω να πιστεύω πως, δε γίνεται, βάσει κακόβουλων κινήτρων αλλά, εντέλει, καταφέρνει να προκαλέι κακό. Κάποιοι/ες πληγώνονται, κάποιοι/ες θίγονται, κάποιοι/ες εγκαταλείπουν την blogοσφαιρα. Θα ήταν καλό, επομένως, να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, βάσει ερευνών και του κώδικα CFR, που είναι υπεύθυνος για τέτοιου είδους θέματα:

Ό,τι ανεβάζεις στο διαδίκτυο, εφόσον αποφασίζεις να το ανεβάσεις σε ένα τόσο δημόσιο χώρο, είναι διαθέσιμο προς χρήση και δεν προφυλάσσεται από νόμους προσωπικών δεδομένων ( με απλά λόγια, αν ανεβάσεις κάτι και το χρησιμοποιήσει κάποιος/α άλλος/η, είσαι μόνος/η και απροφύλακτος/η).
Ωστόσο, όποιος/α χρησιμοποιεί, ανεβάζει ή επεξεργάζεται υλικό από το διαδίκτυο υποχρεούται να τηρήσει την ανωνυμία του ανθρώπου και των προσωπικών του στοιχείων, ειδικά αν αυτό γίνεται χωρίς την ενήμερη συγκατάβασή του ( με απλά λόγια, δεν παίρνεις τις φωτογραφίες του/της άλλου/ης πχ. και τις ανεβάζεις προς θέαση από όλο τον παγκόσμιο ιστό...).
Δεν είμαστε ανώνυμοι/ες στο διαδίκτυο!!! Επιτέλους, ας το καταλάβουμε όλοι/ες αυτό. Μπορεί να επιθυμούμε να απελευθερωθούμε από κάποια στεγανά της "πραγματικής" ζωής αλλά δεν είμαστε εντελώς ελεύθεροι/ες στο διαδίκτυο από αυτά (κοινώς, όσο και να σου αρέσει ή να σε γοητεύει κάποιος/α.. πάρε και λίγο χρόνο πριν ξανοιχτείς!!).
Οι ίδιοι κανόνες που ορίζουν την κοινωνική -και ερωτική- αλληλεπίδραση στην πραγματική ζωή, ισχύουν-ή θα πρέπει να ισχύουν- και στο διαδίκτυο (απλά γλυτώνεις το κέρασμα... όλα τα άλλα είναι ακριβώς τα ίδια-δυστυχώς ή ευτυχώς...).
Η γρήγορη οικειότητα που αναπτύσσεται, λόγω της φυσικής απόστασης, δε σημαίνει ότι ο/η άλλος/η είναι φίλος/η και τον/την εμπιστεύεσαι, άνευ όρων. (Δες τον/την από κοντά, ξαναδές τον/την και βλέπεις....μπορεί να γίνει ο/η καλύτερος/η σου φίλος/η, μπορεί όμως και να μην...στην καλύτερη των περιπτώσεων...)
Αν αποφασίσεις να συναντήσεις κάποιον/α που συνάντησες στο διαδίκτυο, έξω από αυτό, μη βιαστείς να το κάνεις και όταν το κάνεις, κάποιος/α φίλος να γνωρίζει που θα είσαι. (Κι ένα τηλεφωνηματάκι από τον/την κολλητό/ή δεν βλάπτει. Μην κινείσαι μυστικά, λόγω ντροπής, απιστίας προς το/τη σταθερό/ή σύντροφο, αφέλειας. Στο λέω, την έκατσες!).

θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δε θέλω να δαιμονοποιήσω το διαδίκτυο. Αντίθετα, το θεωρώ ένα συναρπαστικό χώρο αλληλεπίδρασης και μια απεριόριστη ευκαιρία να γνωρίσεις αξιόλογους ανθρώπους. Αλλά, λίγη προσοχή, φίλοι/ες, δε βλάπτει. Όχι τίποτε άλλο... να μη χαλάμε και τις καρδιές μας!!!

Για όσους/ες επιθυμούν να μελετήσουν λίγο το θέμα, προτείνω:

>Kennedy, H. (2006). Beyond Anonymity, or Future Directions for Internet Identity Research και Kaye J. (2005). When Identity Play Became Hooking Up: Cybersex, Online Dating and the Political Logic of Infection.

http://www.inter-disciplinary.net/publishing/id-press/ebooks/interactive-convergence-critical-issues-in-multimedia

Ειδικά, το δεύτερο, το βρήκα, πραγματικά, πολύ ριζοσπαστικό!!

ΒΡΕ!! Μήπως μοιάζουν???

2010-08-29T18:11:00.015+03:00

Χθες, μετά από 10 ώρες στη θάλασσα, έπεσα σε μια αμερικάνικη ταινία στο Star! Η ταινία δεν ήταν καθόλου καλή (δε βλεπόταν, για να λέμε την αλήθεια), αλλά εγώ έκανα μια φοβερή διαπίστωση: ότι κάποια δημόσια πρόσωπα μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Θα αρχίσω με τον πρωταγωνιστή της χθεσινής ταινίας: Frankie Muniz

Βρε, ποιον μου θυμίζει, ποιον μου θυμίζει???

Ίδιος ο Θανάσης ο Τσαλτάμπασης!!!!!!

Πάμε στον Jimmy Carey, ο οποίος είναι Εξαίσιος!! στην ταινία I Love Philip Morris και όποιος/α δεν την έχει δει και θέλει να διασκεδάσει να πάει οπωσδήποτε!!

Καλέ!! Σαν το Δημήτρη Ουγγαρέζο δεν είναι??

Για να πάμε, τώρα, σε δύο κυρίες, κοινωνικά πολύ ενεργές. Η κυρία Suzan Kommen , μετά το θάνατο της αδερφής της από καρκίνο και τη μετέπειτα δική της περιπέτεια με τη νόσο, ίδρυσε την οργάνωση pink που προσπαθεί να συνεισφέρει στον καρκίνο του μαστού!! Και μπράβο της!!!

Όμως, κάποια θυμίζει....Βρε!! Τη δική μας Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, επίσης, δραστήρια κυρία!

Πάμε, τώρα, στον τελευταίο που παρατήρησα. Δρ Ζιβάγκο, με έναν κούκλο (νέο τότε) Ομάρ Σαρίφ:

Ο δικός μας,όμως, Σπύρος Φωκάς, ήταν και είναι πιο γοητευτικός, πού να σκάσει!

Τέλος, η τραγουδίστρια Βανδή Δέσποινα, προφανώς, είχε ένα είδωλο: την Άννα Βίσση. Και, καλά έκανε, καθώς η γυναίκα έχει φωνάρα.

Μου φαίνεται, όμως, ότι παραείναι ίδιες εδώ:

Λίγη πρωτοτυπία δε βλάπτει!!

Για περισσότερες και, σαφώς, πιο αστείες ομοιότητες διασήμων, σας παραπέμπω: http://forumakias.gr/forum/index.php?topic=1570.0

Ρίξτε μια ματιά, να γελάσετε!!!

Αυτά παρατήρησα, προς το παρόν!!Αν ξαναπάω στη θάλασσα, για δέκα ώρες, μπορεί να κάνω κι άλλες ενδιαφέρουσες (και παντελώς αχρηστες) διαπιστώσεις!!!

Οι παλιοί "καλοί" καιροί των παππούδων μας...

2010-08-13T13:09:00.009+03:00

Η φίλη, Νεστορία, μου έστειλε ένα άκρως ενδιαφέρον email, ίσως για να με παρηγορήσει για τη δύσκολη φάση που περνώ με τη διπλωματική καλοκαιριάτικα. Ήθελε να μου θυμίσει ότι υπήρχαν καιροί που ο κόσμος ήταν πιο αισιόδοξος, πιο θετικός απέναντι στη ζωή, πιο ...χαλαρός! Πώς?? Με απλά μικρά πραγματάκια της καθημερινότητας. Αρχικά, είχαν επινοήσει "αθώα" γιατροσόφια, για την καταπολέμηση πόνου και ιώσεων. Π.χ.:

Bayer Heroin: ένα μπουκαλάκι, με ουσία που υποκαθιστούσε τη μορφίνη, ιδανική για το βήχα (που να ξέρανε τι βραχνά φέρνει!!)

Τώρα, βέβαια, αν σε βασάνιζε το άσθμα υπήρχε καλύτερη λύση:

Το παρακάτω φάρμακο "μαλάκωνε" το λαιμό, κάτι σαν τις Halls! Πολύ δημοφιλές σε καλλιτέχνες της εποχής, για καλύτερη, λίγο πιο μπάσα, φωνή:

Για τον παιδικό πονόδοντο, όμοια, το 1885, ανακαλύφτηκε το μικρό "αθώο" αυτό γιατροσόφι, που έκανε τα παιδάκια, χαρούμενα και γελαστά. Προφανώς, οι μανάδες, για να τα πείσουν να το πάρουν, κατέβαζαν κι αυτές καμιά σταγόνα:

Νευρικό νεογέννητο που δεν κοιμάται?? No Problem!! Μια σταγονίτσα από το παρακάτω φάρμακο (με όπιο και 46% αλκοόλ), τα έκανε αγγελουδάκια του ύπνου:

Πέραν όμως των ασθενειών, οι παππούδες μας ήξεραν να χαίρονται τη ζωή!Ένα ποτηράκι κρασάκι με το φαγητό, λένε από παλιά, είναι γιατρικό!! Εμ!!! Άμα το κρασάκι είναι το συγκεκριμένο, μια φούντωση, μια φλόγα, την έχεις:

Ωστόσο, ο Πάπας Leo XIII, προτίμησε τη σοδειά του Angelo Mariani, κουβαλώντας πάντα ένα μπουκαλάκι και δίνοντας βραβείο στον οινοποιό:

Όμοια, ένα ποτηράκι, την ημέρα, από το επόμενο Νεοϋορκέζικο κρασί σε έκανε ντούρμπο! Για τα παιδιά προτεινόταν μισό ποτηράκι. Πάντα πρωτοπόροι, οι Αμερικάνοι:

Και οι Γερμανοί είχαν πρωτοτυπήσει, εξίσου! Η περηφάνια που είχαν για το Paper weighth που μόνο αυτοί παρήγαγαν, δε λεγόταν:

Είναι να απορείς πώς οι παππούδες θυμούνται και αυτά που θυμούνται!!

Και με αυτούς τους απλούς καθημερινούς τρόπους, ήρθαν οι φαρμακοβιομηχανίες στην ζωή των παππούδων!! Από εκεί και πέρα, η ιστορία, το ξέρετε άλλωστε, συνεχίζεται....με απλούς καθημερινούς τρόπους!!

Μα τι θυμήθηκα πάλι .....

2010-08-01T20:24:00.002+03:00

Κάποτε υπήρχε πολύ καλή μουσική!!!

Helno, μεγάλη μορφή, και οι Πράσινες Νέγρες (Les Negresses Vertes) μας έκαναν να χορεύουμε μέχρι το πρωί...

Απορίες μίας εξουθενωμένης (από το διάβασμα, μόνο, τούτη τη φορά) Αριστο-τέλειας...

2010-07-28T17:45:00.004+03:00

Πόσα γραμμάρια ζυγίζει η δόση αποσμητικού που βάζω το πρωί;
Η γνωστή πιτσαρία που κάνει προσφορές για τις "μέρες που θες να μείνεις μόνος", πώς τσεκάρει αν είναι μέρα προσφοράς;
Γιατί την Μαντόνα, την είχαμε για τελείως ό,τι να 'ναι μικρή;
Πώς είναι δυνατόν οι κατσαρίδες να ζούνε μετά από 3 μπουκάλια εντομοκτόνου;
Πώς πιάνει κανείς τα νέα ψηφιακά κανάλια της ΕΤ;
Αν δεχτούμε ότι το ξανθό μαλλί υποδηλώνει κάτι για την εξυπνάδα της γυναίκας, το άσπρο τι σημαίνει;
Πώς γίνεται να γίνονται γάμοι τραπεζών και απαγορεύονται γάμοι ομοφυλοφίλων;
Γιατί-και τώρα που δρόσισε-δεν μπορώ να συγκεντρωθώ όσο θα ήθελα, να τελειώνω επιτέλους;
Μα γιατί η νέα γενιά είναι τόσο...ώριμη;
Πού το θυμήθηκα; (Κατέληξα και σε μία απάντηση από τις προηγούμενες απορίες που είχα:
1. Ποιος βλάκας είπε ότι άμα τρως και διαβάζεις, δεν παχαίνεις;;;;;;;;;)

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το .... πουλάκι!

2010-07-24T18:55:00.002+03:00

Συνεχίζω να παλεύω με τη διπλωματική, όπου ανακάλυψα ότι μια συχνή ρομαντική περιγραφή του ελληνικού πληθυσμού είναι το καλοκαιρινό βραδάκι με πανσέληνο.

Επειδή, όμως, εγώ πήζω στους 40 βαθμούς (ευτυχώς μαζί με μένα και η Ανθούλα) με τη διπλωματική...

και δεν έχει μείνει πολύ καλοσύνη μέσα μου...

χωρίς θάλασσα, χωρίς ρομάντζο και χωρίς φεγγάρι....

προσπαθώ να σκεφτώ ότι δεν είναι και τόσο ιδανικά τα πράγματα εκεί έξω!

Όσοι/ες, λοιπόν, από εσάς πήζετε στον καύσωνα, λόγω δουλειάς, λόγω αφραγκίας, λόγω κατάθλιψης, λόγω ερωτικής απογοήτευσης, λόγω έλλειψης παρέας ή μεταφορικού μέσου, λόγω πολλών ή ελάχιστων κιλών, λόγω σιχασιάς στο θαλασσινό νερό, λόγω τραυματικής εμπειρίας από τσίμπημα μέδουσας, λόγω θυμού για τον Νικολάκη που πάει στα βαθιά....

SAY CHEESE!!!!!

Σκεφτείτε ότι κάποιοι/ες θα γυρίσουν απλά με ανοιγμένη όρεξη!! ΧΕΧΕΧΕ!! (είμαι κακιά, το ξέρω!!!!).

Ζέστη, φίλοι/ες!! Πολύ ζέστη!

2010-07-23T17:54:00.001+03:00

Απορίες από μια εξαντλημένη (από τη ζέστη και το διάβασμα) Αριστο-τέλεια!

2010-07-13T18:11:00.004+03:00

Αν η ορθοπεδική γράφεται ορθοπαιδική, το πέδιλο γράφεται παίδιλο?
Υπάρχει πρόγραμμα του δήμου που να ρίχνει κοπριά σκύλων στα δέντρα της πόλης?
Γιατί η ζυγαριά δείχνει περισσότερα κιλά, όταν κάνεις δίαιτα?
Γιατί η ζυγαριά δείχνει λιγότερα κιλά, όταν διαβάζεις και τρως ό,τι απαγορεύεται στη δίαιτα?
Εφόσον ο χρόνος είναι χρήμα, οι ωρομίσθιοι/ες δε θα έπρεπε να παίρνουν πολλά λεφτά?
Γιατί βάζουν τα αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια, τώρα που άδειασε η πόλη και έχει θέσεις παρκαρίσματος?
Αφού ο Superman με τη στολή γινόταν δυνατός, εγώ με τόσα βιβλία θα γίνω Einstein?
Γιατί οι άλλες δύο Αριστο-τέλειες είναι πιο μπροστά από μένα, ενώ διαβάζουμε τις ίδιες ώρες? Είμαι εγώ αργή, ή αυτές γρήγορες?
Γιατί ένα άγριο περιστέρι που ταΐζω εδώ και τρία χρόνια, ξαφνικά πετά το φαγητό από το μπολάκι και το τρώει από κάτω?
Αφού ο δρακουμέλ δεν έπιασε ποτέ τα στρουμφάκια, τι στην ευχή έτρωγε?
Γιατί όλα τα μικρά έχουν πάθει πλάκα με τον Gummybear?
Αφού επικρατεί η άποψη ότι οι άνδρες είναι λίγο ανώριμοι, αν βαφτώ πράσινη, θα περνά πιο πολύ η μπογιά μου?
Θα δουλεύει το μυαλό μου- ας πούμε-το Σεπτέμβρη?

Πώς κατασκευάζεται η θηλυκή ταυτότητα στις Η.Π.Α.

2010-07-07T11:26:00.003+03:00

Φίλοι/ες, αν και οι Αριστο-τέλειες έχουμε χαθεί λιγάκι (στην προσπάθεια να επιτύχουμε την απόλυτη τελειότητα, όπως λέει και ο τίτλος μας)... είμαστε εδώ και σας σκεφτόμαστε!

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για ένα άλλο θέμα, έπεσα τυχαία σε αυτό το βίντεο που αφορά στην κατασκευή της θηλυκής ταυτότητας στις Η.Π.Α.

Νομίζω ότι δείχνει ακριβώς τη διαδικασία κατασκευής της θηλυκής ταυτότητας μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και το τελικό αποτέλεσμα της. Ένα αποτέλεσμα με το οποίο -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν ταυτίζονται όλες οι γυναίκες!Πέραν της έξυπνης ιδέας, μου άρεσε πολύ η μουσική επένδυση, η οποία ανήκει στη Julia Barry, εμπνεύστρια της όλης ιδέας!

Η μουσική, η ιδέα, η σκέψη και η δημιουργία της συγκεκριμένης γυναίκας αποτελεί μια άλλη πρόταση της θηλυκής ταυτότητας...που δυστυχώς τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης τείνουν να μην προωθούν ή να περιορίζουν σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Απλά, δείτε το!

η μπαλαρίνα στα πλακάκια και τα γαλάζια φτερά της σιδερώστρας

2010-06-26T22:50:00.012+03:00

η έμπνευση είναι πολύτιμο δώρο

στη ζωή μας που γίνεται διαρκώς και πιο δύσκολη ,

στις πόλεις μας

που γίνονται όλο και πιο βρώμικες

όλο και πιο γκρίζες ,

όλο και πιο αφιλόξενες. οι φωτογραφίες είναι από το http://www.ignant.de/2010/06/15/sandrine-estrade-boulet/

(λυπάμαι που δε μπορώ να μεταφράσω και το κείμενο) αλλά αξίζουν μπράβο

στον καλλιτέχνη- γραφίστα. Και αύριο που θα περπατάτε στα αφιλόξενα πεζοδρόμια , ίσως δείτε και σεις τα φτερά στη σπασμένη σιδερώστρα ,

και τη ροζ μαζορέτα - μπαλαρίνα ( τη λάτρεψα !!! ),

στη γωνία , και ίσως , ίσως λέω , να χαμογελάσετε .

φιλιά καλοκαιρινά ,

σε όσους και όσες εξακολουθούν να διαβάζουν μπλόγκς και ακόμα περισσότερα

σε όλους όσους βρίσκουν τη δύναμη

να βλέπουν μπαλαρίνες στα πλακάκια.

nobody is perfect

2010-06-15T15:31:00.021+03:00

Nobody is perfect

ή αλλιώς ορίστε ένα ντοπάρισμα για όσες νιώθετε ότι λίγο παχύνατε, νιώσατε φρίκη με μια νέα ρυτιδούλα, ανακαλύψατε ένα σημάδι από το σπυράκι σας στο δεξί σας μάγουλο .

Επειδή είμαι μια εκδικητική τοξοτίνα , και επειδή μια κρίση ηλικίας μετά τα τριάντα ( και λίγα λέω φυσικά ) όλες και όλοι την περνάμε ...

δείτε τις φωτογραφίες αυτές και μετά πηγαίνετε στον καθρέφτη ...

φτου σας !!!! κουκλάρες είστε και για τα αγοράκια που μας διαβάζουν , για κάντε και κανένα ανεβαστικό σχόλιο στα κοριτσάκια που έχετε δίπλα σας ... πάντα χρειάζεται !!!

έτσι για να εκτιμάτε αυτή που έχετε πλάι σας ... φιλάκια καλοκαιρινά σε όλες τις κούκλες και τους κούκλους ...

Penelope Cruz

Pamela Anderson

Avril Lavigne

Keira Knightley

Penelope Cruz

beyonce

Angelina Jolie

εκτυπωτής Lego -let's play

2010-06-10T15:41:00.002+03:00

για όσους αγαπούν τις παλιές καλές εποχές,

που η τεχνολογία ήταν ακόμα βρέφος,

για παιχνίδι και χαρά, που τόσο χρειαζόμαστε, - άλλωστε όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας (αφήστε που μερικοί δε το κρύβουν καν)

νομίζω ότι η ιδέα του εκτυπωτή lego είναι ξεχωριστή .

enjoy and play !

μοιραζόμασταν τα ίδια θρανία

2010-05-23T22:21:00.004+03:00

περίμενα τη συνάντηση

με τους παλιούς συμμαθητές μου,

τους παιδικούς μου φίλους,

με λαχτάρα.

οι αγκαλιές , τα φιλιά

η συγκίνηση που νιώσαμε το βράδυ της Παρασκευής

μας αποζημίωσαν με το παραπάνω.

Απλά ήξερα ότι είναι οι φίλοι μου .

η αξιοπρέπεια και τα όρια

2010-05-19T22:31:00.003+03:00

είμαι εξοργισμένη και κουρασμένη .

είμαι ξανα - απογοητευμένη και οργισμένη.

θέλω να σας αφηγηθώ όσα έζησα σήμερα, γιατί απλά θέλω να τα πω ...

βρέθηκα στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, σε μέρα εφημερίας, συνοδεύοντας κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο.

Μεγάλο λάθος να αρρωστήσεις, όπως διαπιστώνω, και ακόμα μεγαλύτερο να βρεθείς σε δημόσιο νοσοκομείο.

Ατέλειωτες ώρες αναμονής, να περιμένεις χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι περιμένεις, ποιόν περιμένεις, για πόσο θα περιμένεις .

το νοσηλευτικό προσωπικό λίγο . ελάχιστο. κάνει ίσως ό,τι μπορεί ο καθένας τους αλλά είναι λίγοι. το Νοσοκομείο εξυπηρετούσε όλη τη Βόρεια Ελλάδα . Είναι το μόνο λέει με τα μηχανήματα που τα υπόλοιπα νοσοκομεία δεν έχουν. Μέχρι και από τη Λήμνο έφεραν ασθενή.

Εξωτερικά Ιατρεία :

όλοι περιμένουν. τα νούμερα με τη σειρά προτεραιότητας έχουν κολλήσει . Αλλοδαποί μιλούν σε γλώσσες διάφορες. Η νοσοκόμα προσπαθεί να συνενοηθεί.

-Που μένεις ; ρωτάει έναν παππού.

- Δε μένω . Απαντάει . Ένα πικρό χαμόγελο μου βγαίνει καθώς βρίσκω σοφή την απάντησή του .

Μονάδα Βραχείας Νοσηλείας.

Όλοι περιμένουν και εδώ. Αφού περίμεναν και σε τόσες άλλες ουρές πριν. Η διαφορά ; τώρα έχουν και ορό . Ε, είναι ένα βήμα . Περιμένουν και περιμένουν. Περνούν οι ώρες. Αλλάζουν οι βάρδιες των γιατρών, των νοσοκόμων . Αυτοί εκεί. Περιμένουν.

Έρχεται η νέα βάρδια. Ξαναπερνάει η άρτι - αφιχθείσα νοσοκόμα και ξαναρωτάει.

Εσείς τι έχετε ; Τι εξετάσεις κάνατε;

Ρωτάς ... θα αργήσει ο γιατρός ; α θα περιμένετε . Δε βλέπετε τι γίνεται;

Ο παππούς τι έχει; Που είναι οι εξετάσεις του; Μα εσείς τις έχετε , λέει η γιαγιά που συνοδεύει τον παππού. Α εμείς τις έχουμε. Ε καλά . Θα περιμένετε και σεις .

Έχω μάθει το ιατρικό ιστορικό των 10 ανθρώπων που περιμένουν μαζί μας και αρχίζω να τους συμπονώ και αυτούς. Άλλοι φέυγουν, άλλοι έρχονται , άλλοι απλώς περιμένουν.

και φυσικά η ατάκα της ημέρας : Δεν ξέρω, θα σας πει ο γιατρός. Κάποιοι εκνευρίζονται απ' έξω και αρχίζουν να μαλώνουν μεταξύ τους.

Επείγοντα περιστατικά έρχονται διαρκώς . Περιμένουμε . Αρχίζω να αρρωσταίνω και γω.

Ο πόνος των ανθρώπων στα κρεβάτια και η αξιοπρέπειά τους στο πάτωμα . Η αποθέωση της ξεφτίλας είναι οι τουαλέτες , οι οποίες είναι τρισάθλιες καθώς η καθαρίστρια είναι εξαφανισμένη τόσες ώρες. Δεν πίνω νερό, αν και έχει στεγνώσει το λαρύγγι μου γιατί σκέφτομαι ότι αν πιω, θα χρειαστεί να πάω στην τουαλέτα. με πλησιάζει μια νοσοσκόμα ευγενικά ( παρά την κούρασή της ) .

έχω αρχίσει να παραμιλάω γαι το μπάχαλο ... '

ίσως να πάρετε εσείς το καρότσι με την ασθενή και να πάτε στο θάλαμο , γιατί θα αργήσουμε πολύ να βρούμε κάποιον να σας μεταφέρει.'

έχουν περάσει ήδη 7 ώρες και είμαι στα όρια της αντοχής μου.

τα όρια του ανθρώπινου πόνου και της χαμένης αξιοπρέπειας.

ευχαριστώ που μ' ακούσατε.

Καληνύχτα σας και να εύχεστε να μας έχει ο Θεός γερούς (-πάντα ν' ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε ...όπως λέει και το τραγούδι , και ευτυχώς που δεν χάνω το χιούμορ μου) .

τα μίνια που λένε ...

2010-05-11T22:49:00.007+03:00

τα μίνια ....είναι σήμερα της μόδας και ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει, η θερμοκρασία ανεβαίνει και το μήκος της φούστας ανεβαίνει και αυτό.

Όμως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι..

Στις 11 Μαΐου του 1926, ο δικτάτορας (και παππούς του σημερινού αντιπροέδρου της Κυβέρνησης) Θεόδωρος Πάγκαλος, απαγόρευσε την κοντή φούστα στις γυναίκες, απόφαση για την οποία έμεινε περισσότερο γνωστός στην ιστορία.

Η απόφαση αυτή είναι χαρακτηριστική των ιδιορρυθμιών του πολιτικού. Προκάλεσε αντιδράσεις, έγινε τραγούδι και νούμερο σε επιθεωρήσεις και θεατρικές παραστάσεις, ακόμα και θέμα για ανέκδοτα.

"Μου αρέσουν του Πάγκαλου τα γούστα

που μας μάκρυνε τη φούστα". Επίσης με αφορμή τη διάταξη αυτή ο Γιώργος Μητσάκης έγραψε το τραγούδι :

_____________________________

Στην εποχή του Πάγκαλου

Μουσική: Γιώργος Μητσάκης

Στίχοι: Γιώργος Μητσάκης

_______________________

Στην εποχή του Πάγκαλου ήταν μακριές οι φούστες

στο Μοναστηράκι αράζανε οι σούστες

λίγοι περπατούσανε τότε με τις κούρσες

σταυροπόδι στις αυλές τι 'ναι αυτά που λες

Σήμερα κι οι κόμισσες βαστούν κομπολογάκι

μπότα ως το γόνατο κι αβέρτα τσιγαράκι

κοίτα πώς αλλάξανε τα χρόνια Δημητράκη

σταυροπόδι στις αυλές τι 'ναι αυτά που λες

Κι ο Μπαϊρακτάρης ο σκληρός δε σήκωνε ζορλίκι

έκοβε απ' τους μάγκες το ένα το μανίκι

η μαγκιά τους έφευγε και το νταηλίκι

σταυροπόδι στις αυλές τι 'ναι αυτά που λες

Σήμερα κι οι κόμισσες βαστούν κομπολογάκι

μπότα ως το γόνατο κι αβέρτα τσιγαράκι

κοίτα πώς αλλάξανε τα χρόνια Δημητράκη

σταυροπόδι στις αυλές τι 'ναι αυτά που λες.

___________________________________

Η διάταξη που έμεινε ιστορική είχε τον τίτλο (ημερομηνία εκδόσεως 30 Νοεμβρίου 1925)

"Περί ορισμένου μήκους φουστών δεσποινίδων άνω των 12 ετών και κυριών κυκλοφορουσών εις δημόσια εν γένει μέρη και κέντρα".

"Ορίζομεν όπως αι κυρίαι και δεσποινίδες αι άνω των 12 ετών οσάκις περιέρχονται τα δημόσια εν γένει μέρη ως και όταν εισέρχονται εντός των δημοσίων κέντρων φέρωσι φούστας ων το κατώτατον άκρον δέον να απέχη από του εδάφους 30 εκατοστά.Του μέτρου θεωρούνται συνυπεύθυνοι οι γονείς ή οι επίτροποι των ανηλίκων κοριτσιών...Οι παραβάται της παρούσης καταδιώκονται και τιμωρούνται συμφώνως προς το άρθρον 007 του ποινικού νόμου..."

1928

Το μέτρο, απ' ότι διέρρευσε, φαίνεται να το εμπνέυστηκε η κυρία Παγκάλου, μια μέρα στο γραφείο του συζύγου της.Ρώτησε τον αστυνομικό διευθυντή , που ήταν παρών, γιατί επέτρεπε στις γυναίκες να κυκλοφορούν με τα γόνατα έξω.Αυτή η παρατήρηση της θεωρήθηκε πολύ σωστή και προστέθηκε στην εκστρατεία του Πάγκαλου "κατά της ανηθικότητος στον δημόσιο βίο", που ήταν ένα από τα μεγαλόπνοα σχέδιά του.

Η εφαρμογή του μέτρου, έπειτα από κάποιες αναβολές , ώστε να προλάβουν να επιδιορθώσουν οι γυναίκες τα φορέματά τους, άρχισε στις 22 Μαρτίου του 1926.Μέχρι τότε γίνονταν μόνο συστάσεις.

Στο μεταξύ ο γυναικόκοσμος, όπως ήταν φυσικό, αναστατώθηκε και πολλές Αθηναίες έσπευσαν να συμμορφωθούν προς το μέτρο, ενώ άλλες δεν το πήραν σοβαρά και το αψήφησαν. Με την εφαρομογή άρχισαν οι διαπομπεύσεις στο κέντρο της Αθήνας.Αστυνομικοί σταματούσαν τις γυναίκες και μετρούσαν τα φορέματά τους. Εάν ήταν πιο ψηλά από 30 εκατοστά από το έδαφος, τις οδηγούσαν στο αυτόφωρο όπου τους επέβαλλαν πρόστιμο 100 δρχ.Εάν υπήρχαν υπότροπες, τότε ο νόμος επέβαλλε να τιμωρούνται στις γυναικείες φυλακές, με 1 έως 3 ημέρες κράτηση, αναλόγως την κρίση του δικαστηρίου, που εξέταζε την όλη εμφάνιση και συμπεριφορά.

Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας, ήταν απείρου κάλλους , με κυρίαρχο θέμα τη διαφωνία των γυναικών με τα αστυνομικά όργανα για το ακριβές μήκος του φορέματος ή της φούστας...

Τελικά , δεκάδες γυναίκες οδηγήθηκαν στα δικαστήρια και πλήρωσαν πρόστιμο, ενώ ορισμένες κλείστηκαν για δυο τρεις μέρες στη φυλακή.Στο μεταξύ, τα όργανα του Κράτους εμπνεύστηκαν ακόμη ένα σατανικό υπόμνημα στη διάταξη: για τις "κοινές " αποφάσισαν να μην ισχύσει το απαγορευτικό μέτρο, ούτως ώστε η κάθε κυρία ή δεσποινίς να φοβάται να κυκλοφορήσει με κοντή φούστα για να μη θεωρηθεί πόρνη".

O tempora , o mores !!!!

1926

πηγή : http://www.thessalonikiblogs.gr/

και οι εικόνες από http://lifeisexamined.blogspot.com/2009/07/another-retro-1920s-treat.html

το φιλάκι της μαμάς

2010-05-09T01:38:00.005+03:00

το φιλάκι της μαμάς

είναι πολύτιμο

για όλα τα παιδάκια,

μικρά και μεγάλα.

αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες.

δώστε τα φιλιά και τις αγκαλιές σας απλόχερα αύριο στις μανούλες σας .

το αξίζουν .

και επειδή οι μανούλες λένε τις καλύτερες ατάκες - του τύπου,

'πάλι λούστηκες και βγήκες έξω με βρεγμένο μαλλί; ' ,

'στα έλεγα εγώ', "ντύσου καλά, θα κρυώσεις' '

γιατί είσαι κομμένη; δεν τρως; έχεις κάτι;'

'να πας στο γιατρό'

'να τρως, κουράζεσαι' , '

"εγώ το καλό σου θέλω, όλοι οι άλλοι να σε φάνε θέλουν' ,

δείτε το βιντεάκι και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι θα συμφωνήσετε.

Η μανούλα ξέρει .

Φοβάμαι

2010-05-06T00:12:00.002+03:00

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.

τελειωμένα

2010-05-03T21:24:00.007+03:00

Τελειωμένα

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,

λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πως να κάμουμε

για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο·

ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα

(ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,

εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,

και ανέτοιμους -πού πιά καιρός- μας συνεπαίρνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

υ.γ.

σήμερα , μόνο με στίχους θα μπορούσα να μιλήσω.

η σιωπή της Πηνελόπης

2010-04-27T22:09:00.006+03:00

Θα ξεκινήσω την ιστορία από το τέλος.

Σαν σήμερα, το 1941, στις 27 Απρίλη, ενώ τα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα, η Πηνελόπη Δέλτα πίνει το δηλητήριο που κουβαλούσε πάντα μαζί της και ξεψυχάει πέντε μέρες αργότερα, λέγοντας στα παιδιά της :

“Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα».

Στην ταφή της, στον κήπο της Κηφισιάς, ιερουργεί μόνος ο παλιός φίλος Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Επάνω στον τάφο της χαράχτηκε μόνο η λέξη «Σιωπή».

Ένας ανατρεπτικός θάνατος, μια ανατρεπτική ταφή, για μια μοναδική γυναίκα.
Μια γυναίκα που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1874 και μεγάλωσε μέσα στην πλούσια, κλειστή Ελληνική παροικία της Αλεξανδρείας. Ήταν τρυφερή κι ευαίσθητη, από παιδί κι αυτό την δυσκόλευε να προσαρμοστεί στις αυστηρές αρχές ανατροφής της οικογένειας Μπενάκη. Το 1882 η οικογένειά της φεύγει από την Αίγυπτο κι εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Το 1895 στα 21 της παντρεύεται τον Φαναριώτη επιχειρηματία Στέφανο Δέλτα.
Ένας γάμος που εξυπηρετούσε καθαρά και μόνον τις επιχειρηματικές φιλοδοξίες του πατέρα της.
Ο Στέφανος Δέλτα, με την πλούσια Φαναριώτικη μόρφωσή του, αν και όπως αργότερα η ίδια θα περιγράψει τη σχέση της , είναι απόμακρος και τυπικός, παίζει καθοριστικό ρόλο στην πνευματική εξέλιξη της Πηνελόπης. Αυτός την φέρνει σε επαφή με τα πρωτοποριακά πνευματικά ρεύματα της εποχής και τους δημοτικιστές. Με τον Δέλτα, η Πηνελόπη απέκτησε τρεις

κόρες, τη Σοφία, τη Βιργινία (γιαγιά του Παύλου Α. Ζάννα) και την Αλεξάνδρα. Μετά την Εθνική καταστροφή του 1897 και την επιστροφή του Στεφάνου Δέλτα από τον πόλεμο, η οικογένεια επανεγκαθίσταται στην Αλεξάνδρεια.

Εκεί το Φεβρουάριο του 1905, η Πηνελόπη Δέλτα γνωρίζει τον έναν και μοναδικό έρωτα της ζωής της, τον Ίωνα Δραγούμη που είχε μετατεθεί εκεί ως υποπρόξενος. «Και τότε ήλθε ο κυκλώνας, που σάρωσε τα πάντα... και με ανέβασε σε άλλους κόσμους υπερκόσμιους». Με αυτά τα λόγια αποτύπωσε την πρώτη τους επαφή στο ημερολόγιό της. Τo 1905, η Πηνελόπη Δέλτα ήταν 31 ετών, παντρεμένη με τον Στέφανο Δέλτα και μητέρα τριών κοριτσιών.

Ο Ιων ήταν 26 ετών, είχε μόλις διοριστεί υποπρόξενος στην Αλεξάνδρεια, γεμάτος οράματα και ιδανικά . Τους ενώνει ένας παράφορος έρωτας, που μάταια προσπαθούν να τον σβήσουν με τον χρόνο και την απόσταση που τους χωρίζει. Εκείνη στην Αλεξάνδρεια κι αργότερα στη Γερμανία κι εκείνος στην Αλεξανδρούπολη κι αργότερα στην Πόλη. Η Πηνελόπη βιώνει μαρτυρικά τον καταδικασμένο έρωτα της για τον Ίωνα. Θα κάνει δύο διαδοχικές απόπειρες αυτοκτονίας! Δεν μπορεί και δεν θέλει να κρύψει τον έρωτά της, τον ομολογεί στον άνδρα της διότι θέλει να είναι ειλικρινής κι ελπίζει πως θ’ αποκτήσει κάποτε την ελευθερία της.
Όμως σκοντάφτει πάντα στους οικογενειακούς φραγμούς και στη δική της αίσθηση καθήκοντος κι ευθύνης, απέναντι στον άνδρα της και τα παιδιά της. Η παράφορη σχέση της Πηνελόπης Δέλτα με τον Ίωνα Δραγούμη τελειώνει στα 1912, όταν αυτός συνδέεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Από τότε, η Πηνελόπη Δέλτα θα ντυθεί στα μαύρα, μέχρι το τέλος της ζωής της. Από το 1908 που χωρίζουν οριστικά με τον Ιωνα, δεν ξαναβάζει ποτέ χρώμα, φοράει μαύρα ως τον θάνατό της:

«Με ρώτησε αν θα φορώ πάντα μαύρα και του αποκρίθηκα, “Ναι, όσο βαστώ μέσα μου το πένθος μου, όσο σ΄ αγαπώ”. Και μου είπε: “Είσαι τόσο δυνατή!”. Και του αποκρίθηκα, “Ένα δυνατό θέλω όλα τα νικά”» Εδώ σε φωτογραφία της Nelly's, με μαύρα και το πάντα θλιμμένο χαμόγελο.

Το πάθος της, για τον Δραγούμη παραμένει άσβεστο μέχρι τον θάνατό της.

Μέσα σε δύο χιλιάδες και πλέον χειρόγραφες σελίδες περιγράφει τον έρωτά της και την σχέση της με τον ‘Ιωνα, μ’ έναν μοναδικό τρόπο!

- τα ημερολόγιά της , εκδόθηκαν με την επιμέλεια του εγγονού της, Παύλου Ζάννα και πραγματικά ξεδιπλώνουν πτυχές της ζωής της που αξίζει να δούμε. -

Το 1916 οι Δέλτα εγκαθίστανται οριστικά στην Κηφισιά.

Η Πηνελόπη Δέλτα αρχίζει να συλλέγει υλικό για τον Μακεδονικό αγώνα και ξεκινάει τον Μάγκα.

Η χρονιά αυτή έχει σημαντικές πολιτικές εξελίξεις: τα «Νοεμβριανά».

Ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης, δήμαρχος Αθηναίων από το 1914, συλλαμβάνεται.

Η Δέλτα καταστρέφει το πρώτο πολιτικό της ημερολόγιο κι αρχίζει να το συμπληρώνει από την επόμενη χρονιά με την περιγραφή των «Νοεμβριανών».

Ταυτόχρονα αρχίζει να γράφει το πολύ προσωπικό της ημερολόγιο, το «Τuris Εburnea», όπου καταγράφει τις πιο ενδόμυχες σκέψεις της με μια θαυμαστή αμεσότητα.
Πολλές από τις καταγραφές αυτές περιέχουν κομμάτια του ημερολογίου ή κομμάτια των γραπτών του Ίωνος Δραγούμη.

Η Δέλτα συνεχίζει να γράφει τα γνωστά σε όλους μας βιβλία.

Το 1925 η Δέλτα εκδίδει τη «Ζωή του Χριστού».

Για να γράψει το βιβλίο αυτό έχει συνεχή επικοινωνία κι αλληλογραφία με τον Χρύσανθο, Μητροπολίτη Τραπεζούντος και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών.

Η Δέλτα δεν ήταν θρήσκα κι ο Μητροπολίτης Χρύσανθος την εφοδίασε με τα στοιχεία, που θα την προφυλάξουν από τυχόν προβλήματα με την εκκλησία.

Το βιβλίο το αφιερώνει στη μητέρα της, που ήταν βαθειά θρησκευόμενη, η οποία όμως δεν το διάβασε ποτέ, όπως και τ’ άλλα βιβλία της Πηνελόπης, γιατί ήταν γραμμένα στη δημοτική.

Το 1916 η οικογένεια Δέλτα εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα στην Κηφισιά.

Η Πηνελόπη βρίσκεται παγιδευμένη στη δίνη μιας θανάσιμης πολιτικής διαμάχης, εκείνης των οπαδών του Βενιζέλου με τους οπαδούς του Λαϊκού Κόμματος.

Ζει τη φρίκη της καταδίωξης της οικογένειάς της και της διαπόμπευσης του Εμμανουήλ Μπενάκη από τους οπαδούς του Λαϊκού Κόμματος και την τραγική εμπειρία της δολοφονίας του Ιωνα Δραγούμη το 1920 από ένα εκτελεστικό απόσπασμα φανατικών Βενιζελικών, υπό τις διαταγές του ίδιου του πατέρα της.

Το 1925 εκδηλώνονται τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειας, της πολυομυελίτιδας, που θα την καθηλώσει στην καρέκλα!

Βαθμιαία παράλυση που έγινε ολική στο τέλος της ζωής της και της στέρησε και την τελευταία επιθυμία για ζωή!

Η ιστορία της Πηνελόπης τελειώνει-

όμως πραγματικά

δεν τελειώνει ποτέ καθώς ξαναζεί μέσα από τα ημερολόγιά της, που τόλμησε να γράψει και να αφήσει κληρονομιά στις κόρες της, ώστε να μάθουν , να γνωρίσουν το πρόσωπο της πραγματικής Πηνελόπης.

μια μοναδική γυναίκα.

πηγές :

http://ellas2.wordpress.com/2009/03/10

http://tvxs.gr/news/

http://www.dwdekatheon.org/biblia/966-iwn-dragoumhs-enas-kuklwnas-pou-ta-sarwse-ola.html

κάδοι ναι - αλλά όχι για σκουπίδια

2010-04-25T23:19:00.012+03:00

ο κάδος όλοι γνωρίζουμε ότι είναι για να πετάμε τα άχρηστα . κάδος σκουπιδιών . για ό,τι δε μας χρειάζεται. Όμως δείτε την εναλλακτική χρήση των κάδων - γιατί ένας κάδος μπορεί να είναι και κάτι άλλο εκτός από σκουπίδια . Ο Βρετανός Oliver Bishop-Young δημιούργησε ένα πρότζεκτ τέχνης, όπου οι κάδοι χρησιμοποιούνται με έναν τελείως διαφορετικό- εναλλακτικό τρόπο, για δραστηριότητες και εγκαταστάσεις τέχνης.

το living room

το τραπέζι πινγκ -πονγκ

πίστα skate board

η πισίνα

το πάρκο

η ζωή μπορεί να γίνει καλύτερη ακόμα και στις άχαρες πόλεις .

πηγή :

http://www.thisblogrules.com/2010/04/who-would-have-thought-that-dumpsters-could-be-so-much-fun.html:

ΔΙΚΗ ΑΜΑΡΥΝΘΟΥ: ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

2010-04-21T18:13:00.003+03:00

Φίλοι/ες, άνοιξα το email μου και βρήκα αίτημα προώθησης αυτής της επιστολής. Υπογράφεται από διάφορες -κατά κύριο λόγο- γυναικείες οργανώσεις και αφορά στη γνωστή περίπτωση της Αμαρύνθου..

Όπως ξεκινά και η επιστολή, θέλω να μοιραστώ τη θλίψη που μου προκαλεί το γεγονός. Ας ελπίσουμε ότι τέτοια φαινόμενα κατά της γυναικείας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας θα σταματήσουν..ή έστω θα αντιμετωπίζονται με τη σοβαρότητα και αμεροληψία που πρέπει! Εύχομαι η μαθήτρια να βρει τρόπους να ξεπεράσει αυτό το γεγονός, με την υποστήριξη τόσων ανθρώπων. Και ας κοιτάξει μπροστά! Γιατί η ελληνική κοινωνία μάλλον κοιτάει ακόμη πίσω...

"Oργή και θλίψη μας προκάλεσε η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Αμαρύνθου. Ήταν τον Οκτώβριο του 2006, που η ανήλικη αλλοδαπή μαθήτρια είχε καταγγείλει τον ομαδικό βιασμό της από 4 συμμαθητές της, ενώ 3 συμμαθήτριες βιντεοσκοπούσαν το «κατόρθωμά» τους. Τρεισήμισυ χρόνια αργότερα, η υπόθεση αναβίωσε στο δικαστήριο, αλλά για εμάς είναι φανερό ότι δεν έγινε δυνατόν να βγεί στο φως η αλήθεια. Κατά τη διαδικασία κατέθεσαν περίπου 40 μάρτυρες υπέρ των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και εκπαιδευτικοί, ενώ από την πλευρά της καταγγέλλουσας δεν υπήρξε κανείς και καμία μάρτυρας, εκτός βέβαια της μητέρας της. Και μάλιστα, το δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να υποβληθεί το πόρισμα της εξέτασης της καταγγέλλουσας από εγκεκριμένη κλινική ψυχολογίας διαπιστευμένη με διεθνή στάνταρ. Οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και κατηγορούμενες, ανέφεραν σημεία και τέρατα εναντίον της, σε βαθμό πραγματικού βασανιστηρίου (που το δικαστήριο δεν απέτρεψε) ενώ μέσα στην αίθουσα κυριαρχούσαν συνθήκες κατατρομοκράτησης, ώστε να μην τολμήσει κανένας και καμία να προσέλθει ως μάρτυρας για να καταθέσει αντικρούοντας τις αδιανόητες κατηγορίες. Τις προηγούμενες από τη δίκη ημέρες, κάποιες και κάποιοι από τους κατηγορούμενους είχαν δώσει και συνεντεύξεις για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος, ενώ είχαν φροντίσει, από την πρώτη ημέρα της καταγγελίας κιόλας, να εξαφανιστεί το βίντεο. Στη σύγχρονη ξενοφοβική και ρατσιστική Ελλάδα είναι προφανές ότι κυριάρχησε το κλίμα να «προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά έναντι της ξένης». Στη σύγχρονη σεξιστική Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη ότι το θύμα του βιασμού «τα ήθελε», ότι ο βιασμός δεν είναι ξένος προς τη «γυναικεία φύση», και υπάρχουν δυστυχώς πολλές σχετικές αποδείξεις και από άλλες καταγγελίες βιασμών που εκδικάζονται δικαστήρια. Η μικρή μαθήτρια από τη Βουλγαρία τιμωρείται για το πολλαπλό έγκλημά της: 1) είναι φτωχή (είναι γνωστό ότι ήταν εργαζόμενη και παράλληλα αριστούχα μαθήτρια) 2) είναι ξένη και 3) είναι γυναίκα. Την καθορίζει, δηλαδή, «διαφορετικότητα» τάξης φυλής και φύλου, και παρ’ όλα αυτά τολμά να καταγγείλει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Το ότι το θύμα κατέληξε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να αξιολογείται από τους κρίνοντες και να αίρει κάθε ένοια «συναίνεσής» της στην «ασέλγεια» που διαπράχθηκε σε βάρος της. Υπενθυμίζουμε ότι, 11 γυναικείες συλλογικότητες είχαν οργανώσει διαδήλωση στην Αμάρυνθο στις 4-11-2006, στην οποία είχαν συμμετάσχει εκατοντάδες γυναίκες και είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο, όπως αναφερόταν και στην τότε ανακοίνωση: «Επειδή δεν ξεχνούμε ότι ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα, νέα ή μεσήλικα ή ακόμα υπερήλικα, το πρωί ή το βράδυ, σε πολυσύχναστες ή ερημικές περιοχές, συχνότερα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η εποχή που, όταν η γυναίκα που έπεφτε θύμα βιασμού έπρεπε να δικαστεί και να καταδικαστεί από την κοινωνία και καμιά φορά και από τα δικαστήρια σαν να ήταν η ίδια ένοχη, πρέπει να πάψει να αναβιώνει, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας». Επίσης υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε ευρύτατη συμπαράσταση από πολύ περισσότερους φορείς, καθώς και από θεσμικά πρόσωπα. Η επιτροπή αλληλεγγύης που είχε σχηματισθεί τότε, φρόντισε για κάλυψη των πολύπλευρων αναγκών που δημιούργησε η δίωξη και ο εξοβελισμός της νεαρής μαθήτριας και της μητέρας της, για κατοικία, δουλειά και σχολείο. Σήμερα, μετά τρεισήμισυ χρόνια, οι καθηγητές και ο διευθυντής γνωστού ιδιωτικού σχολείου το οποίο της έδωσε υποτροφία και απ’ όπου αποφοίτησε, διαβεβαιώνουν τόσο για τις επιδόσεις της όσο και για το άμεμπτο ήθος της σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής της. Πιστεύουμε ότι η αντιμετώπιση της υπόθεσης Αμαρύνθου εντάσσεται στο κλίμα συγκάλυψης της βίας κατά των γυναικών και της κατίσχυσης της οικογενειακής ή κοινωνικής (στην προκειμένη περίπτωση) «συνοχής» έναντι του δικαιώματος των γυναικών για αυτονομία του σώματος και σεβασμό της αξιοπρέπειας, και αναβιώνει επικυρώνοντας το πατριαρχικό δικαίωμα για τον έλεγχο του σώματος των γυναικών. Επαναβεβαιώνουμε σήμερα την αλληλεγγύη μας προς την νεαρή, ενήλικη πλέον, παθούσα και καταγγέλλουσα, και ζητούμε την αποδοχή του αιτήματός της για έφεση της εκδοθείσας απόφασης. Αθήνα, 12 Απριλίου 2010 ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ • Παγκόσμια Πορεία Γυναικών • Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας • Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη • Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών • Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας • Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης • Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών • Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος • Ομάδα φύλου Νεολαίας ΣΥΝ • Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ • Τομέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ • Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πρασίνων".

Αναθεωρώντας το μυθιστόρημα

2010-04-18T19:17:00.009+03:00

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ημερίδα για όσους διαβάζουν και αγαπούν το μυθιστόρημα, διοργανώνει ο Τομέας Αγγλικής Λογοτεχνίας του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ . Και ως απόφοιτος και τέκνο του τμήματος αυτού, είμαι περήφανη για τη δουλειά και τις προσπάθειες που κάνει.

Η Ημερίδα λοιπόν θα απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων που αφορούν στο μυθιστόρημα.

" Τι είναι αυτό που μας κάνει να επιδιώκουμε το φανταστικό κόσμο των μυθιστορημάτων, να επενδύουμε σε ανύπαρκτες καταστάσεις, ή να πιστεύουμε επίμονα ότι μας συνδέει κάτι πιο δυνατό με τους χαρακτήρες των βιβλίων παρά με το γείτονά μας;

Μπορεί το μυθιστόρημα σα λογοτεχνικό είδος να μεταφέρει τον τρόμο και την αθλιότητα της σύγχρονης εποχής, να διευρύνει το οπτικό πεδίο μας και να επέμβει δυναμικά στους προβληματισμούς μας;

Είναι το μυθιστόρημα σήμερα ένα είδος υπό εξαφάνιση, ή μήπως ξαναγεννιέται μέσα από τις φλόγες του, ανακαλύπτοντας νέους μηχανισμούς και νέες φωνές, ξεπερνώντας ίσως σε φαντασία και τόλμη ακόμη και τις οικονομικές φούσκες των τελευταίων δεκαετιών, τα spreads, ή τα συμβόλαια αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου και θέτοντας υπό αμφισβήτηση τα όρια ιστορίας και μυθιστορίας;

Τα παραπάνω ερωτήματα θα απαντηθούν κατά τη διάρκεια επιστημονικής Ημερίδας, με τίτλο:

"Αναθεωρώντας το μυθιστόρημα-Rethinking the Novel" που διοργανώνει ο Τομέας Αγγλικής Λογοτεχνίας του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ.

Εννέα ομιλητές από την Ελλάδα, την Αυστραλία, την Αμερική και την Ευρώπη συναντιούνται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης και εμπλέκονται σ’ ένα διάλογο που θα αφορά στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον του μυθιστορήματος

Η Ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 23 Απριλίου 2010 και ώρες 9:15 με 16:00,

στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Η εκδήλωση απευθύνεται σε όλους όσους διαβάζουν και αγαπούν το μυθιστόρημα.

Οι εργασίες της Ημερίδας θα γίνουν στην αγγλική γλώσσα.

υ.γ. Μου φαίνεται ενδιαφέρουσα ημερίδα. Όσοι πιστοί προσέλθετε !!!

κάτι κάνεις λάθος αγάπη μου

2010-04-15T21:52:00.014+03:00

αγάπη μου,

ξέρω ότι τα χάνεις όταν με βλέπεις ,

όμως συγκεντρώσου !!!

Τουλάχιστον προσπάθησε !!!

FOCUS

άλλωστε, μην ξεχνάς ότι η ξανθιά στη σχέση μας είμαι εγώ !

απουσιολόγιο για 21 μαθητές

2010-04-13T21:51:00.002+03:00

το θυμάμαι εκείνο το απόγευμα .

πολλοί το θυμούνται.

γιατί σημάδεψε τις ζωές πολλών ανθρώπων εκείνο το απόγευμα. - 13-4- 2003.

και τη δική μου ζωή, κατά έναν περίεργο τρόπο.

θυμάμαι ύστερα τα μάτια των παιδιών.

άδεια.

τα θρανία.

άδεια.

και γω.

θυμάμαι τον κόμπο στο λαιμό μου. σαν αυτό που έχω τώρα.

τι να πεις στα παιδιά που δεν κοιμούνται τα βράδια...

ποιές λέξεις να αποφύγεις....

να μη σου ξεφύγουν και φέρουν θύμισες στις πληγωμένες ψυχές.

να μην κλάψεις μπροστά τους.

να δίνεις δύναμη.

που να τη βρεις....

'σήμερα είναι τα γενέθλια της Βαγγελίτσας... της Χριστίνας... του Σάββα'.

'αυτό ήταν το τραγούδι του Γιώργου, του Δημήτρη, της Ιωάννας'.

τι να πεις... ποιό μάθημα και ποιούς κανόνες... θλίψη και πόνος που όμως δε τους λύγισε - ήταν δυνατοί.

για να θυμούνται όσους έφυγαν.

σήμερα θα ήταν στα 23.

κάποιοι δεν τους άφησαν.

θα είναι πάντα έφηβοι στις καρδιές μας.

ας μην ξεχνάμε.

δείτε και το : http://aristotlewomen.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html